Σαφάρι στο γκρίζο Δημόσιο

Την ώρα που ο Κυριάκος Πιερρακάκης αγωνίζεται να βρει λύσεις με την κρατική γραφειοκρατία, όσες και όσοι πρέπει να έχουν νταραβέρια με το κράτος και τις υπηρεσίες του συνεχίζουν συνήθως να βλαστημάνε την ώρα και τη στιγμή (ευτυχώς που η βλασφημία δεν ποινικοποιήθηκε).

Χθες το πρωί χρειάστηκε να βρεθώ σε κεντρικά γραφεία ασφαλιστικού οργανισμού για ένα θλιβερό καθήκον – τη διακοπή της σύνταξης ενός προσφιλούς μου που δεν υπάρχει πια και την είσπραξη για λογαριασμό μου κάποιων εξόδων που καλύπτονται από το ταμείο. Είχα ενημερωθεί στο Διαδίκτυο για τι έπρεπε να κάνω κι ήμουν προετοιμασμένος. Δεν πτοήθηκα από το χάλι του ισογείου ούτε από τις χειρόγραφες οδηγίες προς τους συναλλασσόμενους, που περιέγραφαν τα γκισέ στα οποία έπρεπε να απευθυνθεί κανείς χωρίς να γράφουν σε ποιον όροφο είναι τα γκισέ. Εμεινα όρθιος πίσω από έναν κύριο που βρισκόταν στο γκισέ πιστεύοντας ότι θα έρθει σύντομα η σειρά μου. Καθυστερούσε, όμως, οπότε άρχισα να παρατηρώ τι συνέβαινε ακριβώς μπροστά μου. Ο υπάλληλος έψαχνε κάποιο χαμένο χαρτί, Κύριος οίδε για ποιο λόγο, και είχε χαθεί στα άδυτα των ερμαρίων πίσω του. Με τα πολλά, βρήκε το χαρτί, το προσέθεσε θριαμβικά στο πάκο που κρατούσε και έδωσε οδηγίες στον εξυπηρετούμενο τι πρέπει να κάνει στη συνέχεια. Ηρθε η σειρά μου.

Ο υπάλληλος πήρε με όρεξη τα χαρτιά στα χέρια του. Αλλά μόλις είδε περί τίνος πρόκειται, με γείωσε: «αφού δεν ήταν ενεργός αλλά συνταξιούχος», όφειλα να πάω σε άλλο γραφείο, σε άλλο όροφο.

Πήγα στο άλλο γραφείο, περίμενα (πολύ λίγο) τη σειρά μου και, όταν κατέθεσα τα χαρτιά, η υπάλληλος, πολύ ευγενική, μου είπε: «Ολα είναι τέλεια, πλην όμως πρέπει να μου δώσετε ΑΦΜ και ΑΜΚΑ». Αλλά όταν άρχισα να λέω τους αριθμούς, με διέκοψε: «Οχι προφορικά, χρειάζονται έγγραφα που να το πιστοποιούν». Το ΑΦΜ, όντως, μπορεί να πιστοποιηθεί από αντίγραφο φορολογικής δήλωσης. Το ΑΜΚΑ, πώς να πιστοποιηθεί; «Από το βιβλιάριο της κοινωνικής ασφάλισης». Ελα που δεν έχω, επειδή το ταμείο μας είναι πολύ μπροστά και όλα είναι σε μια κάρτα. Πρόβλημά μου, η γραφειοκρατία θέλει ακρίβεια και χαρτιά, όσο το δυνατόν πιο πολλά χαρτιά. Εφυγα σκυθρωπός, κι αύριο μέρα είναι.

Φεύγοντας παρατήρησα τους ανθρώπους που συνωστίζονταν. Είναι άνθρωποι της εργασίας. Μερικοί Ελληνες, κάποιοι ξένοι που εργάζονται στην Ελλάδα. Δεν φοράνε αστραφτερά ρούχα, δεν έχουν λαμπερά βλέμματα και αστραφτερά χαμόγελα. Κούραση έχουν. Και άγχος, ο χρόνος που έχουν άδεια απ’ τη δουλειά δεν φτάνει, ίσως χάνουν το μεροκάματο…

Προσπαθώ να σκεφτώ τι χρειάζεται τόσα χαρτιά η γραφειοκρατία, όταν μπορεί να με ταυτίσει με την αστυνομική μου ταυτότητα. Προσπαθώ να βάλω μπροστά τη λογική. Αλλά στον ευρύτερο δημόσιο τομέα η λογική δεν συμβαδίζει με τα συμφέροντα των κρατικών οργανισμών και τις ανάγκες των ανθρώπων.

Θυμάμαι τη σχέση μου με τις υπηρεσίες του Δημοσίου. Ανέκαθεν ήταν γκρίζα, σκονισμένη, αγγαρεία και ταλαιπωρία σκέτη. Σε τέτοιους χώρους αισθάνεσαι ότι τίποτα δεν έχει σημασία, αν αλλάζουν οι κυβερνήσεις, αν αλλάζουν τα «αφηγήματα» του κράτους.

Μακάρι ο Πιερρακάκης να τα καταφέρει. Μακάρι η γραφειοκρατία να μάθει πώς δουλεύουν με τα κομπιούτερ και τα δίκτυα, μακάρι το κράτος να γίνει φιλικό για τους πολίτες του – και να σπλαχνιστεί τους υπαλλήλους του.