Η Αγαπηδάκη κι ο Λακάν

Γνωρίζω την εθνική συντονίστρια για τα ασυνόδευτα παιδιά, Ειρήνη Αγαπηδάκη, κοντά δέκα χρόνια. Τη γνώρισα ως παθιασμένη με την ψυχολογία, τη δουλειά της. Την είδα να εμπλέκεται στην πολιτική το 2015, όταν Τσίπρας, Βαρουφάκης και συντροφία έπαιξαν τη χώρα στα ζάρια. Δεν ήταν στα κόμματα αλλά στον δρόμο, στις συγκεντρώσεις που διαδήλωναν την πεποίθηση όχι λίγων Ελλήνων να μείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη. Εκεί τότε συναντηθήκαμε πολλές και πολλοί.

Εγραψε πολλά για τις ιδέες της και τη μετάφρασή τους στη ζωή. Οχι μόνο στο Ιντερνετ, όπως κυκλοφόρησε, ουδέποτε παραγνώρισε την επιστήμη της. Συχνά έμπαινε στα βαθιά, δίνοντας επιστημονικές μάχες που απορρέουν από τις αξίες της – βαθιά ανθρωπιστικές αξίες οι οποίες, συχνά, συγκρούονταν με τη διαχείριση της κρίσης από τον εθνικολαϊκισμό.

Σε ένα κείμενό της για τον Λακάν, αγαπημένο ψυχαναλυτή μερίδας της μεταμοντέρνας Αριστεράς, επέκρινε την απόλυτη λατρεία του ασυνείδητου, το «δεν σκέπτομαι, απλά υπάρχω» που, όπως έλεγε, ταυτίζεται με την ψυχική απονέκρωση.

Δεν είναι ποίηση η ψυχανάλυση, είναι επιστήμη. Δεν είναι απολύτως ασύνειδη υπόθεση η θεραπεία της ψυχής, είναι έκφραση του ορθού λόγου. Αυτά υποστηρίζει η Αγαπηδάκη όταν ασχολείται αμιγώς με την επιστήμη. Αλλά σήμερα η επιστήμη μπορεί να περιμένει. Στη Μόρια υπάρχουν χιλιάδες παιδιά μόνα, στα χωράφια, στις λάσπες – εκεί πάει η κακοκαιρία και η Αγαπηδάκη έβαλε στοίχημα να προλάβει τις καιρικές συνθήκες. Μακάρι να πετύχει.