Επανεκκίνηση

Θα ήταν ασφαλώς πρωτόγνωρη η εμπειρία των παικτών της Τότεναμ να βλέπουν τον προπονητή τους να είναι δημοφιλέστερος από τους ίδιους μετά μάλιστα από νίκη επί της Γουέστ Χαμ εκτός έδρας.

Η διασημότητα του Ζοζέ Μουρίνιο – αυτός είναι άλλωστε ο βασικός λόγος που αμείβεται με τα διπλάσια χρήματα από τον προκάτοχό του Μαουρίσιο Ποτσετίνο – μοιάζει με πέτρα που έπεσε σε λιμνάζοντα νερά. Η Τότεναμ είναι μια ομάδα που ζει με το οξυγόνο του ένδοξου παρελθόντος. Οπως συμβαίνει με δεκάδες άλλες ιστορικές ομάδες της Αγγλίας, απολαμβάνει τον σεβασμό των αντιπάλων, οι οπαδοί της είναι πιστοί, αλλά οι επιτυχίες περνούν χωρίς να κάνουν στάσεις.

Η απουσία για πολλά χρόνια από την κορυφή δημιουργεί μια κουλτούρα μετριότητας χωρίς απαραίτητα να είναι μέτρια η ομάδα.

Αυτή που είναι μέτρια είναι η δίψα για διάκριση. Ο πόνος μετά την ήττα. Στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου ο Μουρίνιο το είπε με κομψό τρόπο. «Θέλω από τους παίκτες μου να μισήσουν τις ήττες».

Η καρδιά του πρωταθλητή που αναφέρεται συχνά από τον Τύπο για να περιγράψει την υπερπροσπάθεια των παικτών που υπερασπίζονται τα κεκτημένα τους δεν αποτελεί δημοσιογραφικό εφεύρημα.

Πρόκειται για την κεκτημένη ταχύτητα, για τη φόρα που αποκτούν οι αθλητές και η ομάδα. Οταν αυτή βαίνει συνεχώς μειούμενη έρχεται η στιγμή που μηδενίζει. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο εφιάλτη των μεγάλων ομάδων.

Η επανεκκίνηση δεν έχει συγκεκριμένη διαδικασία. Το ταλέντο δεν φτάνει, όπως βλέπουμε στην περίπτωση της Τότεναμ. Ούτε όμως τα χρήματα από μόνα τους είναι αρκετά – αποδείχτηκε τον πρώτο καιρό με την Τσέλσι και τη Μάντσεστερ Σίτι.

Ο Μουρίνιο έχει τη φήμη προπονητή που κάνει τέτοιες επανεκκινήσεις. Το πέτυχε στην Τσέλσι, τα κατάφερε στην Ιντερ, τα πήγε καλά στη Ρεάλ. Απέτυχε βέβαια στη Γιουνάιτεντ. Αλλωστε γι’ αυτό είπε πως έκανε την αυτοκριτική του. Κατά πόσο έμαθε από τα λάθη του θα το διαπιστώσουμε τους επόμενους μήνες παρακολουθώντας τους Πετεινούς.