Φαρ Ουέστ{CR}

Ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης δήλωσε χθες για τις καταλήψεις:

«Δεν λύνονται αυτά τα θέματα με προθεσμίες σύγχρονου Φαρ Ουέστ, όπως αυτή του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη».

Καμία αντίρρηση. Αλλά τότε πώς λύνονται;

Δεν ξέρω τι έχει στο μυαλό του ο Βούτσης, αλλά το δικό μου φτωχό μυαλό λέει πως μια κατάληψη μπορεί να τελειώσει μόνο με δύο τρόπους: είτε φεύγουν μόνοι τους οι καταληψίες, είτε τους βγάζεις έξω σηκωτούς.

Τρίτο τρόπο δεν μπορώ να φανταστώ. Ο Χρυσοχοΐδης τους δίνει τουλάχιστον το δικαίωμα της επιλογής.

Αντιθέτως ο Βούτσης και ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν τεσσεράμισι χρόνια στην κυβέρνηση. Υποθέτω πως αν ήξεραν κάποιον άλλον ή κάποιον καλύτερο τρόπο να τελειώσουν οι καταλήψεις, είχαν όλο τον χρόνο να τον εφαρμόσουν ώστε να μη γίνουμε Φαρ Ουέστ.

Δεν το έκαναν. Είτε λοιπόν δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Είτε δεν τους ενοχλούσαν οι καταλήψεις.

Θεωρούσαν δηλαδή ότι δεν χάθηκε ο κόσμος αν καμιά εκατοστή κτίρια στην Αθήνα έχουν παρανόμως μετατραπεί σε κοινόβια καρυδιών κάθε καρυδιάς.

Στην περίπτωση αυτή φυσικά δεν τους φταίει ο Χρυσοχοΐδης που κάνει τώρα τη δουλειά του. Φταίνε εκείνοι που δεν έκαναν προηγουμένως τη δική τους. Και ανέχτηκαν το Φαρ Ουέστ.

Ξέρετε τελικά ποια είναι η βασική διαχωριστική γραμμή στη σημερινή ελληνική κοινωνία; Οτι δεν έχουμε όλοι την ίδια αίσθηση του καλού και του κακού, του σωστού και του λάθους, του επικίνδυνου και του ακίνδυνου.

Ως εκ τούτου η κοινωνία μας δεν στηρίζεται σε κοινές παραδοχές. Σε κάποιο κοινό πλαίσιο αξιών και επιδιώξεων.

Διότι η εκκένωση των καταλήψεων ή η ασφάλεια στα πανεπιστήμια ή γενικότερα η εφαρμογή του νόμου δεν είναι ζητήματα επιχειρηματολογίας, ούτε επιλογής. Προκύπτουν αυτονόητα από ένα κοινό πλαίσιο συμβίωσης μέσα σε μια δημοκρατία.

Δεν είναι δηλαδή τα ζητούμενα. Είναι τα δεδομένα. Και αυτά τα δεδομένα καλείται να υπηρετήσει η συντεταγμένη πολιτεία.

Πολλοί ελπίζαμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αφήσει πίσω του τις περιθωριακές λογικές που τον χαρακτήριζαν πριν από το 2015. Μάλλον κάναμε λάθος.

Δυστυχώς το δεύτερο κόμμα της χώρας παραμένει εγκλωβισμένο σε διάφορες ακατανόητες ψυχώσεις, από τις καταλήψεις έως το Μεταναστευτικό. Αντιμετωπίζει την τάξη ως απειλή, τον νόμο ως εχθρό και την αστυνομία της δημοκρατίας περίπου ως στρατό κατοχής.

Η μια εξήγηση είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν ακόμη ξεπεράσει το μετεκλογικό στρες. Θέλουν χρόνο.

Η άλλη ότι τα κόμματα δεν αλλάζουν ανάλογα με τα καπρίτσια της συγκυρίας. Κουβαλάνε πάντα μέσα τους έναν βαθύτερο εαυτό.