Η κουλτούρα της πρόκλησης

Αλλη μια μέρα, άλλο ένα ξέσπασμα στο Twitter. Τον Σεπτέμβριο, η τραγουδίστρια Lizzo «τιτίβισε» στους 1,2 εκατομμύρια ακολούθους της ότι ένας διανομέας φαγητού είχε κλέψει την παραγγελία της και δημοσίευσε φωτογραφία του υποτιθέμενου ενόχου. Την επόμενη ημέρα, η ανάρτησή της διαγράφηκε και ακολούθησε μια συγγνώμη. Αλλά ο στόχος της οργής της έκανε μήνυση.

Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, μια απόφοιτη είπε σε συνέντευξη ότι προσπάθησε να εμποδίσει ένα βιβλίο της συγγραφέως Σάρα Ντέσεν να επιλεγεί στη λίστα ανάγνωσης για πρωτοετείς φοιτητές. Η Ντέσεν είδε το άρθρο και «τιτίβισε» στους 268.000 ακολούθους της: «Οι συγγραφείς είναι κανονικοί άνθρωποι. Είμαι πολύ ενοχλημένη, αυτό είναι μικροπρεπές και σκληρό. Ελπίζω να σε έκανε να νιώσεις καλά». Η Ντέσεν διέγραψε την ανάρτηση, ωστόσο δεν μπόρεσε να αποτρέψει το κύμα της οργής εναντίον της απόφοιτης.

Βρισκόμαστε στο 13ο έτος της κουλτούρας της πρόκλησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και φαίνεται πως απέχουμε αρκετά από το να βρούμε έναν πιο ευγενικό και πολιτισμένο τρόπο να διαφωνούμε στο Διαδίκτυο.

Θα μπορούσε να οφείλεται στο γεγονός ότι δεν ξέρουμε τον υγιή τρόπο να διαχειριστούμε τον θυμό μας;

Το κίνημα της θετικής ψυχολογίας, ξεκινώντας από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, συμβούλευε να σκεφτόμαστε θετικά και να αποβάλλουμε τις αρνητικές σκέψεις.

Αποτελούν όμως μέρος της ανθρώπινης καθημερινότητας. Και όπως οτιδήποτε έμφυτο δυσκολεύτηκε να ζήσει στο σκοτάδι, βρήκε μια διέξοδο. Το Διαδίκτυο! Ο Σενέκας συμβούλεψε κάποτε να παίρνουμε βαθιά αναπνοή και να κάνουμε μια βόλτα προτού αισθανθούμε την ανεξέλεγκτη άνοδο της οργής, την οποία θεωρούσε ένα είδος προσωρινής τρέλας. Είναι συμβουλές που μπορούν να εφαρμοστούν τώρα, όπως εφαρμόστηκαν και στη ρωμαϊκή εποχή. Αυτές, και κάντε μια παύση πριν τιτιβίσετε.