Ο σοσιαλισμός των ηλιθίων (ΙΙ)

Tο καινούργιο στοιχείο στη σαπουνόπερα της αμερικανικής πολιτικής είναι η πιθανή υποψηφιότητα του Μάικλ Μπλούμπεργκ για το χρίσμα των Δημοκρατικών: ο Μπλούμπεργκ έχει αχτύπητο ιστορικό ως δήμαρχος της Νέας Υόρκης και ως επιχειρηματίας (με απείρως πιο εντυπωσιακή επιτυχία από εκείνη του Ντόναλντ Τραμπ), μόρφωση, συμπαθητικό προφίλ και κεντριστικές θέσεις. Αλλά ο άνθρωπος είναι 78 ετών. Ξαφνικά, τα περισσότερα πρόσωπα της επικαιρότητας είναι senior citizens· κι ο χρόνος δεν είναι με το μέρος τους.

Δεν είναι αυτό το μείζον πρόβλημα με τους Δημοκρατικούς. Έχοντας βάλει το στοίχημα της impeachment, κατηγορούν τον Ντόναλντ Τραμπ αποσπώντας την προσοχή από τις αποτυχίες του. Παρά τη μη κρατικιστική οικονομική του πολιτική, το δημοσιονομικό έλλειμμα και το εξωτερικό χρέος αυξάνονται: τεράστιες πινακίδες νέον μετράνε τα τρισεκατομμύρια λεπτό το λεπτό σε κεντρικά σημεία των αμερικανικών μεγαλουπόλεων -αντιθέτως προς τους Ευρωπαίους, οι Αμερικανοί βλέπουν με τρόμο αυτά τα ιλιγγιώδη νούμερα. Ξέρουν ότι ζουν με πίστωση κι ότι δεν υπάρχει free lunch. Η ανεργία έχει μειωθεί στο 5% αλλά η εργασία είναι επισφαλής· μπήκαν στην αγορά εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς προσόντα και μόρφωση. Αν και εξυπακούεται ότι είναι πολύ προτιμότερο να εργάζονται από το να αιωρούνται στο καθαρτήριο της αμερικανικής ανεργίας, «επισφάλεια» σημαίνει 1) καθήλωση στο ελάχιστο ημερομίσθιο (7-8 δολ. την ώρα) 2) θέσεις εργασίας φιλοδωρημάτων (όπως στην εστίαση) και 3) καμιά χρονοθυρίδα για εκπαίδευση ή ειδίκευση με σκοπό κάποια επαγγελματική εξέλιξη. Αυτό δεν είναι το αμερικανικό όνειρο; Να προκόβεις;

Όμως, δεν είναι αυτός ο άξονας της πολιτικής των Δημοκρατικών. Οι Δημοκρατικοί έχουν κολλήσει στην impeachment. Πράγματι, ο Ρίτσαρντ Νίξον παραιτήθηκε για κάτι λιγότερο σημαντικό από αυτά για τα οποία κατηγορείται ο Τραμπ. Αλλά ο poor Dick ήταν άτυχος· το Γουοτεργκέιτ ήταν μια λεπτομέρεια στην οποία εστίασαν οι ερευνητικοί δημοσιογράφοι επειδή μπορούσαν να την αποκαλύψουν σχετικά εύκολα. Άλλες παρανομίες -δωροληψία παγκόσμιας κλίμακας, παράνομες διεθνείς συμμαχίες- είναι πιο περίπλοκες. Πλην όμως, ουδείς ενδιαφέρεται! Οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να επανεκλέξουν τον αχρείο επειδή η οικονομία ανθεί «αλά αμερικανικά» και επειδή, στο εξωτερικό, ο Τραμπ επιδεικνύει το θράσος και την αμετροέπεια του χωρικού από τα βάθη των δασών. Τι κάνουν οι Δημοκρατικοί; Υπόσχονται τον σοσιαλισμό. Η αυτοκτονικότητά τους φτάνει σε τέτοιο σημείο ώστε επιτίθενται στη Silicon Valley μέσω της αντιμονοπωλιακής ρητορείας. Ποιος θα απομείνει για να τους χρηματοδοτεί; Δεν ξέρουμε.

Κοντολογίς οι Δημοκρατικοί φαίνονται αποκομμένοι από την πραγματικότητα. Εκτός από τον Μπλούμπεργκ, παρουσιάζουν ένα μάτσο μέτριους υποψήφιους: «σοσιαλιστές» με αγαθές προθέσεις (το σχέδιο «Medicare-for-all» της Λιζ Γουόρεν στοιχίζει 25 τρισεκατομμύρια: να το χαίρεται!) και με τα γνωστά αριστερά αμπρακατάμπρα· τα λεφτόδεντρα, Eat the Rich και τα τοιαύτα. Τον Μπέρνι Σάντερς τον συμπαθούν ακόμα και oι Ρεπουμπλικανοί (συμφωνούμε όλοι ότι είναι γλυκούλης) αλλά δεν τον ψηφίζουν ούτε οι Δημοκρατικοί· ο Τζον Μπάιντεν ως κεντριστής είχε, έχει, περισσότερες πιθανότητες μέχρι να κάνει το βήμα ο Μπλούμπεργκ – όσο για τους υπολοίπους, έχουμε και λέμε: ένας σέρφερ με καταγωγή από τη Σαμόα και ινδουιστικές ρίζες· ένας Αμερικανο-Κινέζος με σύνθημα «Να σκεφτόμαστε περισσότερο», η Καμάλα Χάρρις που προβάλλει γυναικεία και έγχρωμη ταυτότητα και περνάει τον καιρό της κατηγορώντας τους πάντες για ρατσισμό και σεξισμό· ο Πιτ Μπούτιτζιτζ, δήμαρχος του Σάουθ Μπεντ (σιγά την πόλη) που δηλώνει γκέι, φιλάει τον σύντροφό του δημοσίως και γίνεται viral στο Instagram. Κι επιπλέον έχει αυτό το δυσπρόφερτο όνομα.

Επίσης, οι Δημοκρατικοί κάνουν πολύ λόγο για τα δικαιώματα των τραβεστί – λες κι ό,τι απασχολεί τη συνοικία Κάστρο στο Σαν Φρανσίσκο απασχολεί και τους αγρότες στο Γουαϊόμινγκ- και απειλούν με μηνύσεις όποιες εκκλησίες του Νότου δεν δέχονται να κάνουν γαμήλιες τελετές για γκέι ζευγάρια. Παραλλήλως, το παίζουν παιδιά του λαού. Η Ελίζαμπεθ Γουόρεν ισχυριζόταν ότι είχε ινδιάνικες ρίζες, ότι είναι «ιθαγενής» – ώσπου το τεστ DNA απέδειξε ότι δεν είναι. Και γιατί να είναι; Ποιος δίνει δεκάρα για το αν ένας γερουσιαστής κατάγεται από τον Καθιστό Βούβαλο; Ο Τζον Μπάιντεν, ο πατέρας του οποίου πτώχευσε κι από εύπορος επιχειρηματίας έγινε πωλητής αυτοκινήτων, κραδαίνει την «ταπεινή» του καταγωγή. Όχι, όχι – λάθος. Οι Δημοκρατικοί έχουν μείνει πίσω: η ταπεινή καταγωγή δεν πουλάει· η επιτυχία πουλάει. Έχει ξεπεραστεί το αίσθημα της περήφανης φτωχολογιάς της δεκαετίας του 1930: δεν ζούμε στην εποχή της οικογένειας Τζόουντ στα «Σταφύλια της οργής».

Οι Δημοκρατικοί πρέπει να επιλέξουν σε ποιους απευθύνονται: το Μίσιγκαν, η Πενσυλβάνια, το Ουισκόνσιν έχουν περισσότερα προβλήματα από τη Φλόριντα. Κάνουν λάθος να απευθύνονται, με μια νεομαρξική οπτική, στους καινούργιους μετανάστες και σε όσους εχθρεύεται ο Τραμπ – στους Μεξικανούς για παράδειγμα. Το 20% των πολιτών που ακροβατούν σ’ ένα οικονομικό και κοινωνικό όριο δεν επαρκεί για να εκλεγεί Δημοκρατικός υποψήφιος – εξάλλου, μόνο ένα μικρό ποσοστό από αυτό το 20% συμμετέχει στις εκλογές κι ένα ακόμα μικρότερο ψηφίζει Δημοκρατικούς. Το Δημοκρατικό Κόμμα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει, όχι τόσο για να μεταρρυθμίσει το αμερικανικό σύστημα, αλλά πρωτίστως για να αποτρέψει «χειρότερα» πράγματα. Ποια είναι τα χειρότερα: έξαλλη αύξηση των ανισοτήτων· πλήρης υποταγή του νομικού πολιτισμού στη διευκόλυνση της κερδοφορίας ή/και στους χριστιανούς φονταμενταλιστές που θέλουν να καταργήσουν κεκτημένα δικαιώματα. Ο ρόλος των Δημοκρατικών είναι να περισώζουν ό,τι μπορούν από την αμάθεια του αμερικανικού όχλου και των ηγεσιών του.

Στις προκριματικές της 3ης Φεβρουαρίου, θα αποφασιστεί ποιος από τους υποψηφίους θα πάρει το χρίσμα προκειμένου να αναμετρηθεί με τον Ντόναλντ Τραμπ. Στις ΗΠΑ το εκλογικό σώμα είναι πιο ευκίνητο από το ευρωπαϊκό – αλλά, αν και οι ψηφοφόροι δεν θα κινηθούν προς τους σοσιαλιστές, μπορούν να πεισθούν ότι οι Ρεπουμπλικανοί με το πορτοκαλί τους τέρας δεν εργάζονται για το συμφέρον του απλού ανθρώπου κι ότι δυσφημούν τις ΗΠΑ σε ολόκληρο τον κόσμο.