Ιδιωτικό κανάλι με δημόσιο ήθος

Η ιδέα να δημιουργηθεί ένας ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός από τους εκδότες των μεγάλων εφημερίδων έχει την ιστορία της.

Η ιδέα διατυπώθηκε δημόσια πρώτη φορά το μακρινό 1960, στη διάρκεια ενός πολέμου ανάμεσα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που προσπαθούσε να δημιουργήσει έναν κρατικό τηλεοπτικό σταθμό, και τους εκδότες των εφημερίδων – ακόμη και των φιλικών του εφημερίδων, όπως η «Καθημερινή» της Ελένης Βλάχου – που αντιστέκονταν στην επέκταση του κρατικού μονοπωλίου από το ραδιόφωνο στην τηλεόραση. Η ιδέα διατυπώθηκε ξανά στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες το κρατικό μονοπώλιο στην τηλεόραση είχε καταλυθεί και οι πιο προνοητικοί προσπαθούσαν (ανεπιτυχώς, όπως αποδείχθηκε) να σχεδιάσουν μια ομαλή μετάβαση στην εποχή της ιδιωτικής τηλεόρασης και στην Ελλάδα. Η δημιουργία ενός τηλεοπτικού σταθμού των εκδοτών ήταν μια ιδέα που είχε προτείνει ο Γιώργος Ρωμαίος στον Ανδρέα Παπανδρέου το 1985.

Η ιδέα ωρίμασε στο πολιτικά ταραγμένο περιβάλλον του προεκλογικού 1989 και έγινε πράξη αμέσως μετά τις εκλογές εκείνου του Ιουνίου. Ετσι γεννήθηκε το Mega.

Είναι, ίσως, το βάρος αυτής της ιστορίας που διαμόρφωσε το DNA του σταθμού. Ισως να προέκυψε ως αποτέλεσμα της επιχειρηματικής και πολιτικής ισορροπίας μεταξύ των πολλών ιδιοκτητών του. Μα, όπως και να ‘χει, το Mega έχτισε στα πρώτα χρόνια της ζωής του μια ιδιαίτερη ταυτότητα: ήταν ένα ιδιωτικό κανάλι με δημόσιο ήθος.

Σ’ ένα τηλεοπτικό περιβάλλον πολυδιασπασμένο, χαώδες, αρρύθμιστο, και με τον δημόσιο τηλεοπτικό φορέα να έχει καταρρεύσει σε κύρος και σε ποσοστά τηλεθέασης, το Mega ανέλαβε, χωρίς ίσως να το έχει αποφασίσει κανείς, τον ρόλο που στα άλλα ευρωπαϊκά τηλεοπτικά συστήματα έπαιζε η δημόσια τηλεόραση. Τον ρόλο εκείνου που ορίζει το μέτρο των πραγμάτων, που διαμορφώνει τους άγραφους κανόνες του παιχνιδιού, που οργανώνει την άμυνα του καλού γούστου απέναντι στην ευτέλεια, που εγγυάται την πολιτική ισορροπία.

Ενας σπουδαίος γάλλος θεωρητικός της τηλεόρασης έχει πει ότι η λειτουργία της τηλεόρασης, στην καλή εκδοχή της, είναι να προσφέρει έναν από τους σπάνιους κοινωνικούς δεσμούς, «μια κλωστή που διαπερνά και ενώνει το κοινωνικό μιλφέιγ», διαμορφώνει τους κοινούς κώδικες, την κοινή γλώσσα, που καθιστά εφικτή, εν τέλει, και τη λειτουργία της δημοκρατίας. Το Mega, με τη νεωτερικότητα της μυθοπλασίας του αλλά και μια γενικότερη αίσθηση μέτρου στα προγράμματά του, έπαιζε ή, τουλάχιστον, προσπαθούσε να παίζει αυτόν τον ρόλο. Και αυτό μ’ έναν τρόπο, κατά κανόνα, καθρεφτιζόταν και στην εσωτερική του λειτουργία. Ετσι το έζησα στα περισσότερα από τα συνολικά 18 χρόνια που είχα την τύχη να συμμετέχω στην παραγωγή του προγράμματός του.