Η δουλειά τής αντιπολίτευσης

Ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος του 2009 ήταν πολύ δύσκολη εποχή για τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη που, και τότε, ήταν ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Πολλοί φοβούνταν ότι ένα χρόνο μετά τις καταστροφές του Δεκεμβρίου 2008, θα επαναλαμβάνονταν οι συνθήκες χάους. Οι φόβοι δεν επαληθεύτηκαν. Δεν άνοιξε ρουθούνι. Οπως έλεγαν συνεργάτες του Χρυσοχοΐδη, αυτό έγινε επειδή οι αστυνομικοί οι αρμόδιοι με την επιτήρηση περιμετρικά των Εξαρχείων είχαν μια και μόνο εντολή: να ερευνούν τα σακίδια όσων κατευθύνονταν προς την περιοχή ή προς τις σχολές. Συγκεντρώθηκαν σωροί κυρίως από πέτρες, οι δυνάμεις κρούσης των μπάχαλων έμειναν από πολεμοφόδια. Ειρήνη για λόγους ανωτέρας βίας.

Δέκα χρόνια μετά, ακόμα ένας εορτασμός του Πολυτεχνείου απειλείται με φασαρίες. Γύρω από τα Εξάρχεια βρωμάει μπαρούτι, μια τρομοκρατική ομάδα εξαρθρώθηκε την περασμένη εβδομάδα ενώ το Οικονομικό Πανεπιστήμιο (πρώην ΑΣΟΕΕ) είναι, αυτή τη χρονιά, το διακύβευμα: ήδη το κίνημα, είτε στη μιλιταριστική – εξεγερσιακή είτε στη μιλιταριστική – μηδενιστική εκδοχή του, επιχείρησε να το καταλάβει, ενώ η αστυνομία, που πρόλαβε, εμφάνισε χώρους των υπογείων οι οποίοι θα μπορούσαν να είναι στρατηγεία μιας συστηματικής προσπάθειας μπαχαλοποίησης της γιορτής.

Η αστυνομία κάνει τη δουλειά της – υπάρχει ανάγκη να την κάνει όσο το δυνατόν πιο άψογα, σεβόμενη τα δικαιώματα όσων συλλαμβάνει και ασκώντας το δικαίωμα του μονοπωλίου της βίας, όταν χρειάζεται, με ιδιαίτερη προσοχή. Κρίνεται γι’ αυτό η αστυνομία. Αλλά θα έπρεπε να κρίνονται και τα πολιτικά κόμματα, και ιδίως τα κόμματα που διαχειρίζονται ή έχουν διαχειριστεί την κρατική εξουσία.

Η ΝΔ, ορθώς, είναι στο επίκεντρο της κριτικής ως κυβέρνηση. Παρακολουθώντας όμως την αξιωματική αντιπολίτευση, βλέπω με έκπληξη ότι συμπεριφέρεται σαν να μην ξέρει τη δουλειά της. Δεν έχει συναίσθηση των ευθυνών της για την πολιτική ομαλότητα, την πόλη και τα πανεπιστήμια, που πληρώνουν συστηματικά τη διάθεση των κινημάτων να δείχνουν την «επαναστατική» δύναμή τους. Ομως δεν γίνεται ούτε τα πανεπιστήμια ούτε η πόλη να είναι υποχείρια της διάθεσης του οποιουδήποτε. Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο που μπορεί να ανέχεται την ανεξέλεγκτη δράση δυνάμεων που ξύνουν τα νύχια τους για καβγά. Η Ελλάδα έχει πληρώσει αυτή τη δραστηριότητα – όσοι έχουν καταστήματα στο κέντρο της πόλης έχουν δεινοπαθήσει από τα μπάχαλα, και πολλοί ανάμεσά τους καταστράφηκαν, επειδή μετά το 2008 και, στη συνέχεια, με τους «Αγανακτισμένους», ο αστικός ιστός διερράγη και η πόλη μετετράπη σε θέατρο συγκρούσεων. Ο κόσμος έφυγε μακριά. Η ζωή επανήλθε σταδιακά τα τελευταία χρόνια, όταν οι συριζαίοι ήταν στην κυβέρνηση. Είναι δυνατόν, με το που έχασαν την καρέκλα, να γυρίσουν στα οδοφράγματα; Η αντιπολίτευση έχει άλλη, πολύ χρήσιμη, δουλειά. Οχι να κάνει φασαρία.

Τις προάλλες, η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ διεκδικούσε «της γενιάς της τα Πολυτεχνεία». Αδιανόητη μπαρούφα. Αντί να διεκδικούν, νέοι άνθρωποι, το μέλλον τους, και να καλλιεργούν τους εαυτούς τους για να το κατακτήσουν, παριστάνουν τους εξεγερμένους και, με την κάλυψη του κόμματος, φαντασιώνονται ότι βρίσκονται μπροστά στα θερινά ανάκτορα. Αντί να έχουν τα σακίδιά τους βιβλία και ηλεκτρονικούς υπολογιστές, έχουν πέτρες. Αντί για δημιουργικό κέφι, ετοιμάζουν μπάχαλα, κρυμμένοι πίσω από την ηθικολογία της αριστερής ταυτότητας.

Εμείς κουραστήκαμε. Αυτοί δεν κουράστηκαν;