Χρήστος Χρυσόπουλος

Δεν υπολογίζω τις ώρες της εργασίας, τις μετακινήσεις, τις μικρές απαιτήσεις της καθημερινότητας, τον ύπνο. Δεν υπολογίζω τον χρόνο με τους φίλους. Δεν υπολογίζω τα (σύντομα, έτσι κι αλλιώς) τηλεφωνήματα με τη μητέρα που πέρασε τα ογδόντα. Δεν υπολογίζω ακόμα και αυτόν τον ελάχιστο «ελεύθερο» (καθώς τον θέλει η τετριμμένη έκφραση) χρόνο. Υπολογίζω μόνο τον χρόνο της επιθυμίας και της αγάπης. Αυτόν τον χρόνο τον μοιράζομαι με ένα παιδί.

Εδώ και λίγο καιρό – μερικές ημέρες πριν, για να είμαι ακριβής – κυκλοφόρησε το πιο πρόσφατο βιβλίο μου. Φέρει ως τίτλο το όνομα ενός κοριτσιού: «Αλμα». Στην εικοστή τέταρτη σελίδα περιέχει αυτό το χρονολόγιο: Πρωινό ξύπνημα. Οι πρώτες κουβέντες. Πρωινό. Δουλειές ή προσωπικός χρόνος. Φάρμακο. Δεκατιανό. Περίπατος στα δωμάτια. Το παλιό αστείο. Kαφές. Μαγείρεμα ή άλλη δραστηριότητα. Μεσημεριανό. Περιοδικά. Ξεκούραση. Γλυκό ή αλμυρό. Στην κουζίνα. Βραδινό. Τηλεόραση ή κάποιο βιβλίο ή μουσική. Η μέρα κλείνει. Πρωινό ξύπνημα. Οι πρώτες κουβέντες. Κόκκινο μανό. Κραγιόν. Πρωινό. Φάρμακο. Μεσημεριανό. Ξεκούραση. Γλυκό ή αλμυρό. Τα νέα του παιδιού. Τηλεόραση. Βραδινό. Η μέρα κλείνει. Πρωινό ξύπνημα. Οι πρώτες κουβέντες. Τηλεφώνημα. Τηλεόραση. Πρωινό. Φάρμακο. Δεκατιανό. Ζωγραφική. Πολιτικές διαφωνίες. Αστεϊσμοί. Παρατσούκλια. Σιωπή. Μαγείρεμα. Μεσημεριανό. Ξεκούραση. Παγωτό. Βραδινό. Βιβλίο ή μουσική. Η μέρα κλείνει. Πρωινό ξύπνημα. Λουλούδια. Πρωινό. Αλλα παπούτσια. Φάρμακο. Δεκατιανό. Περίπατος στα δωμάτια. Σιωπή. Μαγείρεμα. Μεσημεριανό. Γράμμα από το σπίτι. Ξεκούραση. Μεσημεριανός ύπνος. Τα νέα του παιδιού. Βραδινό. Το γύρισμα του κλειδιού. Σιωπή. Τσιγάρο. Η μέρα κλείνει…

Δεν καπνίζω. Δεν έχω τηλεόραση. Δεν παίρνω φάρμακα. Δεν συζητώ πολιτικά το Σαββατοκύριακο. Η κόρη μου είναι δύο ετών. Τη βλέπω συγκεκριμένες ώρες μέσα στην εβδομάδα. Το χρονολόγιό μας θα μπορούσε να είναι αυτό: Πρωινό ξύπνημα. Αγκαλιά. Καλημέρα. Το παράθυρο που ανοίγει. Το πρώτο βιβλίο στο κρεβάτι. Οι δυο άκρες του τραπεζιού. Καφές και γάλα. Ραδιόφωνο. Αγκαλιά. Οι συνηθισμένες λεξούλες. Κυνήγι στα δωμάτια. Πότισμα. Εκείνη ζωγραφίζει στο πάτωμα. Εγώ πιάνω το κινητό. Εκείνη το αντιλαμβάνεται. Δυο-τρεις φωτογραφίες με χαζές γκριμάτσες. Ντύσιμο. Αγκαλιά. Τα παπούτσια και των δυο μας. Καρότσι. Η κούκλα που θα βγει σήμερα βόλτα. Γέλια. Η χαρά του ασανσέρ. Το τραγούδι του καροτσιού. Πάρκο ή παιδική χαρά ή πλατεία ή κήπος. Οι συνηθισμένες λεξούλες. Σκαρφάλωμα. Τα γνωστά πεζοδρόμια. Σαλιγκάρια ή φύλλα ή χαλίκια ή χώμα. Αγκαλιά. Κούνιες ή σιντριβάνι ή λουλούδια ή σύννεφα. Η βόλτα λες και είναι σελίδα εικονογραφημένου παιδικού βιβλίου. Αγκαλιά. Κουλούρι. Επιστροφή. Μεσημεριανό. Οι δυο άκρες του τραπεζιού. Κρασί και γάλα. Απογευματινός ύπνος. Το βιβλίο που άφησα στη μέση. Το μέιλ που δεν απάντησα. Τα πιάτα που δεν έπλυνα. Ξύπνημα. Αγκαλιά. Οι ώρες που κονταίνουν. Η θέα από το μπαλκόνι. Αρμόνιο ή μεταλλόφωνο ή φυσαρμόνικα ή γιουκαλίλι. Γέλια. Οι ώρες που κονταίνουν. Αγκαλιά. Ντύσιμο. Τα πράγματα που θα μαζευτούν στην τσάντα. Τα παράθυρα που κλείνουν. Οι ώρες που κόντυναν. Αγκαλιά. Αποχαιρετισμός. Το βλέμμα που δεν γυρίζει.   

Το Σαββατοκύριακό μου είναι χρόνος που μοιράζεται. Είναι νωρίς ακόμα για να γράψω κάτι καινούργιο. Διαβάζω για δεύτερη φορά το ίδιο βιβλίο. Παίζω μουσική περισσότερο απ’ ό,τι παλιότερα. Περπατώ τις ίδιες κάθε φορά διαδρομές. Σκέφτομαι ότι μπορεί στο μέλλον να μένω κάπου αλλού. Σκέφτομαι ότι μπορεί στο μέλλον ο χρόνος να έχει άλλη μοιρασιά.

Λίγο πριν το Σαββατοκύριακο τελειώσει οριστικά, στην τελευταία σελίδα του βιβλίου, σκέφτομαι τον τίτλο του Προυστ (άλλο βιβλίο διαβάζω για δεύτερη φορά, αλλά αυτό δεν έχει σημασία). Υπολογίζω, τότε, τις ώρες της εργασίας, τις μετακινήσεις, τις μικρές απαιτήσεις της καθημερινότητας, τον ύπνο… υπολογίζω τον χρόνο με τους φίλους, υπολογίζω τα τηλεφωνήματα με τη μητέρα που πέρασε τα ογδόντα. Υπολογίζω ακόμα και αυτόν τον ελάχιστο «ελεύθερο» (καθώς τον θέλει η τετριμμένη έκφραση) χρόνο.

Σκέφτομαι ότι στο μέλλον ο χρόνος με κάποιον τρόπο θα μοιραστεί οριστικά.