Ρητορική

«Είναι άλλο πράγμα η ιδιωτικοποίηση του μάνατζμεντ μιας εταιρείας και άλλο πράγμα η ιδιωτικοποίηση ενός φυσικού μονοπωλίου που είναι τα δίκτυα αερίου». Ηταν μια από τις πολλές επισημάνσεις του Αλέξη Τσίπρα χθες στο Πνευματικό Κέντρο Γρεβενών. Οφείλει κανείς να παραδεχθεί πως ο συριζαίος αρχηγός της ριζοσπαστικής εποχής δεν θα εκστόμιζε ποτέ κάτι τέτοιο. Οφείλει, δηλαδή, να του αναγνωρίσει ότι ύστερα από τεσσεράμισι χρόνια εξουσίας έχει αφήσει κάτι από τον αριστερό του εαυτό στην άκρη, αφού δεν αναθεμάτισε όλες τις ιδιωτικοποιήσεις. Μετά την παραδοχή βέβαια προκύπτει η γνωστή απορία: Η αλλαγή στην τσιπρική ρητορική είναι αποτέλεσμα μιας διαδικασίας πολιτικής ενηλικίωσης; Ή μήπως είναι ένδειξη του πολιτικού πραγματισμού κάποιου που έχει διαβλέψει ότι το κόμμα του θα επιβιώσει ως κόμμα εξουσίας μόνο εφόσον στραφεί στην Κεντροαριστερά; Κατά έναν παράδοξο τρόπο, την απάντηση τη δίνει ο ίδιος κάθε φορά που κατεβαίνει για λουτρό στην κομματική του βάση – όπως στη χθεσινή του συνομιλία με μαθητές λυκείου των Γρεβενών που κάνουν κατάληψη.

Αδυναμία
Ισως επειδή θυμήθηκε τις απαρχές της δικής του πολιτικής καριέρας, ίσως γιατί είδε στα πρόσωπα τους δυνητικούς ψηφοφόρους για τις επόμενες κάλπες, δεν έκρινε απαραίτητο να τους προτρέψει να μη χάνουν ώρες μαθημάτων. Προτίμησε να εξάρει το έργο της κυβέρνησής του στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και να απαξιώσει όσα κάνει η νυν υπουργός Παιδείας. Αν έχει μια αξία η αναμενόμενη αντιπολιτευτική του επιλογή, αυτή είναι πως αποδεικνύει την έμφυτη αδυναμία του να μεταλλαχθεί σε κεντροαριστερός. Επιλέγοντας τις δοκιμασμένες μεθόδους, της καταγγελίας και των υποσχέσεων των πάντων στους πάντες – μεθόδους που παρεμπιπτόντως δίνουν στα στελέχη του την άνεση να ξαναγυρίσουν στο πεζοδρόμιο –, δείχνει να επιμένει σε μια λαϊκίστικη προσέγγιση του εκλογικού σώματος. Μόνο που στο κόμμα που εκφράζει παραδοσιακά την ελληνική Κεντροαριστερά, και το οποίο ελπίζει να αντικαταστήσει, ο λαϊκισμός συνυπήρχε και συνδιαλεγόταν με τον εκσυγχρονισμό. Γι’ αυτό είχε εξελιχθεί σε παράταξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα αντιγράφει μόνο τις πασοκικές παθογένειες και τον ΣΥΡΙΖΑ του 4%.