Μια αγκαλιά

Είναι μερικές φωτογραφίες που σε στοιχειώνουν. Αποτυπώνονται στο μυαλό σου και δεν μπορείς να τις ξεχάσεις. Υστερα τις βλέπεις στον ύπνο σου, όχι αναγκαστικά με την ίδια μορφή ούτε με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Κάπως έτσι είδα χθες να αγκαλιάζονται σφιχτά ο Αλέξης με τη Φώφη. Ούτε κατάλαβα αν ήταν σκηνή από το παρελθόν ή από το μέλλον. Ξύπνησα κάθιδρος.

Σήμερα διάβασα στην El País την ιστορία της αυθεντικής αγκαλιάς. Η, εν πάση περιπτώσει, μια εκδοχή της. Ο Σάντσεθ, λέει, δεν το ήθελε. Στο κάτω-κάτω είναι ο άνθρωπος που έχει πει ότι, όπως το 95% των Ισπανών, δεν θα κοιμόταν ήσυχα με το Pοdemos στην κυβέρνηση. Τι να κάνει, όμως, έβαλε νερό στο κρασί του. Αν συνέχιζε να προκηρύσσει εκλογές κάθε λίγους μήνες, στο τέλος θα εξαϋλωνόταν και θα έπαιρνε τη θέση του ο ακροδεξιός Βάσκος. Εκεί λοιπόν που επί έξι μήνες το ‘φερνε από δω, το ‘φερνε από κει, και στο τέλος διαπίστωνε πάντα ότι τον χωρίζει χάσμα με τον Ιγκλέσιας, την επομένη των εκλογών έκλεισε συμφωνία σε μία ώρα.

Κι ύστερα ήρθε η ώρα των δηλώσεων και των φωτογραφιών. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός λέει πόσο πολύ ονειρευόταν πάντα αυτή τη συνεργασία, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, κι ύστερα γυρίζει και χαμογελά στον αρχηγό των Podemos. Του χαμογελά κι αυτός. Ο Σάντσεθ τείνει το χέρι, ο Ιγκλέσιας λίγο διστάζει κι ύστερα χύνεται συγκινημένος στην αγκαλιά του. Στην πραγματικότητα έτσι το είχε σχεδιάσει από την αρχή. Ο Σάντσεθ τα χάνει, απλώνει το δεξί του χέρι για να απομακρυνθεί και με περισσή αδεξιότητα το χώνει κάτω από το πουλόβερ του νέου του συμμάχου. Εκείνος είναι έτοιμος να βάλει τα κλάματα, κλαίει συχνά ο Ιγκλέσιας δημοσίως, αντί γι’ αυτό όμως σφίγγει ακόμη περισσότερο τον φίλο του, με τα δάχτυλα μάλιστα απομακρυσμένα μεταξύ τους ώστε να καλύπτουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιφάνεια.

Ενα «Ωωωωωω!» ακούγεται στην αίθουσα, το πρώτο αυτής της συγκυβέρνησης, θα ακολουθήσουν πολλά ακόμη και δεν θα είναι πάντα τρυφερά.

Γιατί δηλαδή να μη ζήσουμε ανάλογες στιγμές και στην Ελλάδα; Χάσμα χωρίζει και το ΠΑΣΟΚ – συγγνώμη το ΚΙΝΑΛ – από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στην ανάγκη μπορεί οι αρχηγοί τους να δώσουν τα χέρια ή ακόμη και να αγκαλιαστούν. Θα χρειαστεί βέβαια μια προετοιμασία. Πολλά θα εξαρτηθούν από το ποιοι θα βρίσκονται στο κάδρο. Αλλιώς θα συμπεριφερθούν οι σημερινοί αρχηγοί, αλλιώς, ας πούμε, ο Τσακαλώτος με τον Ανδρουλάκη.

Αυτό που σίγουρα δεν θα δούμε, ούτε στην Ισπανία ούτε εδώ, είναι ένα τολμηρό φιλί στο στόμα, όπως εκείνο του Μπρέζνιεφ με τον Χόνεκερ. Εμεινε στην ιστορία σαν το Φιλί του Σοσιαλισμού και έδειχνε την ισχύ και την αλληλεγγύη του ανατολικού συνασπισμού. Αλλες εποχές, άλλα πάθη.