Οι Αρένες των ποδοσφαιριστών

Αρένα του Αγιαξ, Αρένα της Μπάγερν, Αρένα της Λάρισας, ΑουφΣάλκε Αρένα. Ισως να είναι σύμπτωση ή στο ψυχικό υποδόριο να κρύβεται η αλήθεια.

Τα νέα γήπεδα έχουν πάψει να λέγονται «Στάδια» και προτιμούν το «Αρένα». Που παραπέμπει η αρένα; Μα φυσικά σε παλαίστρα, σε μονομάχους, σε θηριωδίες και στο Κολοσσαίο.

Οι σημερινοί ποδοσφαιριστές κερδίζουν πολλά χρήματα άπαξ και γίνουν γνωστοί και πάρουν μια καλή μεταγραφή. Η έννοια του αθλητή που τους συνοδεύει έχει πια σχέση με τους αθλητές πολέμου και όχι του ποδοσφαίρου.

Κάθε αγώνας είναι μια μονομαχία παρουσία των φίλων της ομάδας που είναι έτοιμοι να γυρίσουν τον αντίχειρα προς τα κάτω δίνοντας εντολή για την εξόντωσή τους σε περίπτωση που το αποτέλεσμα δεν τους ευχαριστεί.

Τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στη Νάπολι αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου και είναι ενδεικτικά για το πώς αντιμετωπίζονται οι ποδοσφαιριστές από τις ομάδες τους. Οποιος δεν υπακούει τις εντολές της ανώτερης αρχής, όποιος εκφράζει δική του άποψη, όποιος βγαίνει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος. Τον πετούν στους φανατικούς που ζουν στο σύννεφο της παρανόησης ότι διοικούν τις ομάδες. Και τα αφεντικά, έξυπνα, τους χειραγωγούν, τους δίνουν αυτό που θέλουν. Ο Αουρέλιο Ντε Λαουρέντις δεν κατάφερε να επιβληθεί στους παίκτες της Νάπολι και αμόλησε τα σκυλιά του για να τους συνετίσουν. Απειλές, διαρρήξεις, βανδαλισμοί. Η ποδοσφαιρική ελμινθίαση αισθάνεται παντοδύναμη και έτοιμη να επιβάλει την τάξη στην ομάδα «της».

Το πιο εντυπωσιακό στην ιστορία είναι η παθητική στάση όλων των αρμόδιων φορέων. Των συνδικαλιστικών οργάνων, της ιταλικής ομοσπονδίας, της λίγκας, της UEFA και της FIFA.

Οι επιλεκτικές ευαισθησίες. Τι κι αν απειλούν τη γυναίκα ενός παίκτη γιατί αρνήθηκε ο άνδρας της να αμπαρωθεί σε ένα ξενοδοχείο για μια εβδομάδα; Αν όμως ήταν μαύρος και τα καλόπαιδα μιμούνταν τις μαϊμούδες στο γήπεδο – μόνο αυτό ξέρουν να κάνουν καλά άλλωστε – τα ελατήρια των ανακλαστικών θα λειτουργούσαν άμεσα. Η εμβρίθεια στη διάκριση.