Τάσος Μαντζαβίνος

Υπνος και ζωγραφική, δύο χώροι που συμπληρώνονται, που εμπνέει ο ένας τον άλλον, που διορθώνει ο ένας τον άλλον. Ο ύπνος-σκάφανδρο στον βυθό του παρελθόντος μου. Ονειρα-γρίφοι. Πρέπει να λύσω με τη ζωγραφική μου όνειρα-κεντήματα του παρελθόντος, αναδιαπραγμάτευση της πραγματικότητας, η άλλη ματιά που έχω ξεχάσει, η ανανέωση του νου μου, της φαντασίας μου, θάλασσα∙ τη θάλασσα που μηρυκάζει ο ύπνος. Τα χρώματα που ζωγραφίζω, συνειδητοποιώ ότι βγαίνουν από το όνειρο, αυτό το πολύτιμο σκάφανδρο. Πολλές φορές ενθυμούμαι τα όνειρά μου την ώρα που ζωγραφίζω εξαιτίας κάποιου χρώματος που χρησιμοποιώ, το οποίο καθώς φαίνεται το επέλεξα ασυνείδητα εξαιτίας κάποιας ονειρικής εικόνας. Αλλά και η ζωγραφική μου επιστρέφει στον ύπνο μου και παραλλάσσει τα όνειρα. Εχω καταλάβει ότι για να βγει η νέα ιδέα πρέπει να είναι ανοιχτοί οι οδοί για να εισέλθει το υποσυνείδητο.

Η εμμονή μου: ο ναός, η θάλασσα, η πλατεία κοντά στη θάλασσα με τον ναό, το σπίτι κοντά στη θάλασσα στο ημίφως, τα χρώματα του ημίφωτος, στο φως των λαμπών του δρόμου, το παράθυρο (μια οπή), ξεπροβάλλει μια φιγούρα (εγώ προσπαθώ χρόνια να βρω ποια είναι αυτή η φιγούρα), πού είναι το σπίτι, ποιο όνειρο στο ημίφως;

Ερχομαι και ξαναέρχομαι στα ίδια όνειρα, στα ίδια θέματα, όσο και τα όνειρά μου έρχονται και επανέρχονται. Σε αυτά το Φάληρο, το Μοσχάτο, ο Αγιος Νικόλαος, ο μικρός Τάσος, το ποδήλατο, το παιδικό ποδήλατο, το γεφύρι δίπλα στο σπίτι, η μάνα μου, τα κύματα της θάλασσας στο άκρο της παραλίας, στο βάθος μια μαύρη βουβή θάλασσα, ο περίπατος στην ακρογιαλιά κι ένα μωρό να σκούζει-να σκούζει στο καρότσι. Η μάνα μου και ο θείος μου – ο αδερφός μου και η αδερφή μου, το ποτάμι, ο Κηφισός γίνεται Σηκουάνας – ένα δυνατό ρέμα που χύνεται στη θάλασσα κάτω απ’ τη γέφυρα και ο φόβος μη γλιστρήσω στο ποτάμι. Ο σουρεαλισμός συνεχίζεται. Είμαι στο τρένο του Ηλεκτρικού και πλησιάζω στον σταθμό του Αγίου Νικολάου που είναι φωτεινός. Οι σιδηροτροχιές χωρίζουν τον χώρο σε δύο πλευρές. Η κάτω είναι σκοτεινή και ο Κηφισός έχει μετατραπεί σε μια δεξαμενή όπου υπάρχει ένα καράβι. Η πάνω είναι πιο φωτεινή. Πλησιάζω στον σταθμό του Αγίου Νικολάου, όπου βρίσκεται το σπίτι μου, έχοντας την αίσθηση της λύτρωσης. Ο ποταμός Κηφισός έρχεται συχνά στα όνειρά μου, με διαφορετικό σενάριο κάθε φορά. Κάποιες φορές ανεβαίνω τον Κηφισό από κάτω προς τα πάνω, απ’ το σημείο δηλαδή που χύνεται στη θάλασσα σε ένα βρωμερό λιμάνι, με αγωνία, διότι είναι έντονα χειμαρρώδης. Συχνά ονειρεύομαι πως ταξιδεύω από τον Αγιο Νικόλαο προς τον Πειραιά και δεν δύναμαι να επιστρέψω είτε διότι το τρένο είναι κλειστό είτε διότι οι οδοί έχουν κατά περίεργο τρόπο σφραγιστεί και αδυνατώ να στοχεύσω το σωστό δρομολόγιο.

Ο Τάσος Μαντζαβίνος είναι ζωγράφος και παρουσιάζει τη νέα ενότητα έργων του με θέμα τον Δράκο. Στην Πινακοθήκη Γκίκα (Κριεζώτου 3), δίπλα στα αντικείμενα του Καρυωτάκη, στα έργα του Κόντογλου και του Σπαθάρη, ο δημιουργός ξαναγνωρίζει το μυθικό πλάσμα, όπως το έζησε στον Καραγκιόζη, σε μια μεταψυχαναλυτική και μετακαφκική ερμηνεία. Κατασκευές με τσίγκο, ξύλο και άλλα υλικά που έχει μαζέψει από το Μοναστηράκι, μεταμορφώνονται σε δράκους που ξεπηδούν από τα βάθη του ψυχικού του κόσμου. Εως τις 4 Ιανουαρίου 2020, σε επιμέλεια του Γιώργου Μυλωνά.