Θέλεις να γίνεις εκατομμυριούχος;

Οφείλω να ομολογήσω ότι, διαβάζοντας το ρεπορτάζ του Νίκου Χασαπόπουλου για τον μαλαισιανό μεγαλοαπατεώνα που καταζητεί η Ιντερπόλ, από λίγα έως ελάχιστα κατάλαβα για τον «μυστηριώδη μάστορα». Και αναφέρομαι στις οικονομικές και νομικές παραμέτρους της υπόθεσης. Λυπάμαι, αλλά δυσκολεύομαι να κάνω εικόνα αυτά τα «δισεκατομμύρια δολάρια», όπως επίσης και τις μεθοδεύσεις που απέδωσαν αυτή την «μπάζα». Είναι ακριβώς σαν να πρέπει να «δω» με τα μάτια της φαντασίας μου μια απόσταση που μετριέται σε χιλιάδες έτη φωτός. Δεν κατάλαβα λοιπόν αυτά, συνειδητοποίησα όμως άλλα. Πόσο έχει αλλάξει μέσα στα χρόνια που ζω η έννοια του «πάμπλουτου» και ό,τι αυτή σηματοδοτεί. Ποιοι ήταν οι διεθνείς εκατομμυριούχοι που άκουγα όταν ήμουν μικρή; Ο Ωνάσης, ο Νιάρχος, οι Γουλανδρήδες από δικούς μας. Οι Ροκφέλερ, οι Ρότσιλντ από ξένους. Τι σχέση έχουν αυτοί με τύπους με καταζητούμενους απατεώνες τύπου Low Taek Jho; Οση σχέση έχουν τα γλέντια και τα συρτάκια τού «τα θέλω όλα» Αριστοτέλη Ωνάση στον Σκορπιό με τα χλιδάτα, ιλιγγιώδους κόστους πάρτι του επόμενου ιδιοκτήτη του νησιού Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ. Οσο σχέση έχουν τα επενδεδυμένα με πάθος και πείσμα success stories των παλιών πλουσίων με τις κομπίνες των καταζητούμενων «νέων μεγιστάνων».

Το background της ελληνικής ηθογραφίας των πλουσίων μάς επιτρέπει να είμαστε, κατά κάποιον τρόπο, ρομαντικοί. Οι πλούσιοι του προπερασμένου αιώνα ήταν οι εθνικοί ευεργέτες. Και του 20ού εκείνα τα ναυτόπαιδα που εκτίμησαν σωστά τη μετάβαση από τον «ατμό» στη «μηχανή» και έβαλαν τις βάσεις του ελληνικού εφοπλισμού – το πιο δυνατό «χαρτί» της Ελλάδας διεθνώς. Τα Ελληνόπουλα που ξεκίνησαν ξυπόλητα να πουλάνε τσατσάρες στον δρόμο και έγιναν εκατομμυριούχοι δεν ήταν λιγότερο έξυπνα ή καπάτσα από τον Μαλαισιανό. Και η διαφορά τους δεν έγκειται καν στην τιμιότητα. Θεωρώ ότι είναι θέμα οράματος. Αυτού του οράματος που χαράζει διαχωριστικές γραμμές στα είδη των πλουσίων και καλλιεργεί τον απαραίτητο και καθοριστικό πολιτισμό του πλούτου.