Η δικαιολογία της απειθαρχίας

Διαβάζω ότι η ΑΕΚ αποφάσισε να τιμωρήσει τον Βράνιες για όσα συνέβησαν πριν και μετά το ματς με τον Ολυμπιακό και αναρωτιέμαι με ποια λογική παίρνονται αυτού του τύπου οι αποφάσεις. Θυμίζω τι έγινε. Την περασμένη Δευτέρα ο Βράνιες διοργάνωσε ένα πάρτι γενεθλίων σε γνωστό μπαρ των νοτίων προαστίων. Αυτός και οι συμπαίκτες του που έσπευσαν να του ευχηθούν χρόνια πολλά θεώρησαν σωστό κάποια στιγμή, σε κατάσταση ευθυμίας, να αρχίσουν να φωνάζουν συνθήματα εναντίον του Ολυμπιακού. Την Τρίτη τα σχετικά βίντεο είχαν γεμίσει το Διαδίκτυο, στο οποίο οτιδήποτε έχει να κάνει με χυδαιότητα κάνει θραύση. Η ΑΕΚ δεν κάλεσε σε απολογία κανέναν ποδοσφαιριστή αφήνοντας το πράγμα να περάσει έτσι. Την Κυριακή ο Βόσνιος αγωνίστηκε στο Γεώργιος Καραϊσκάκης όπου περισσότερο χειρονομούσε εναντίον των οπαδών του Ολυμπιακού παρά πρόσφερε κάτι χρήσιμο στην ομάδα του. Μετά την ήττα ο παίκτης ανέβασε στο Instagram μια φωτογραφία στην οποία απαντούσε στους οπαδούς – φυσικά πάλι βρίζοντας. Ο,τι δεν ήταν πρόβλημα την περασμένη Δευτέρα έγινε πρόβλημα οκτώ μέρες αργότερα. Ο παίκτης θα τιμωρηθεί, αν δεν βρει τρόπο να δικαιολογηθεί στη διοίκηση για τις πράξεις του.

Αρχές

Η διοίκηση της ΑΕΚ έκανε γνωστό χθες ότι ο παίκτης ξεπέρασε τα όρια και η συμπεριφορά του δεν συνάδει με τις αρχές του συλλόγου. Κάτι μου λέει ότι αν η ΑΕΚ είχε πάρει αποτέλεσμα από τον Ολυμπιακό κι ο Βράνιες είχε καλή απόδοση δεν θα συνέβαινε τίποτα. Αλλωστε όλη την περασμένη εβδομάδα αυτό που κυκλοφορούσε είναι ότι «ο Βόσνιος δεν μπορεί να τιμωρηθεί γιατί είναι αήττητος με τον Ολυμπιακό». Από τη στιγμή που ήταν σε ένα ματς που η ΑΕΚ έχασε, η διοίκηση της Ενωσης θυμήθηκε τις αρχές του συλλόγου. Αν κέρδιζε, μπορεί να του δίνανε και πριμ!

Καταδίκη

Προς Θεού δεν τον συμπονώ τον Βόσνιο, ούτε τον υπερασπίζομαι. Ειδικά οι αναρτήσεις του στο Instagram δείχνουν ότι δεν μαθαίνει και από τα λάθη του: την προηγούμενη φορά που πέρασε από την Ελλάδα είχε καταδικαστεί για ανάρτηση έπειτα από καταγγελία της Διεύθυνσης Αθλητικής Βίας, αλλά μυαλό δεν βάζει. Ομως αυτό ακριβώς είναι και το άλλοθί του. Ο Βράνιες είναι ο Βράνιες και είναι συνεπέστατος με τον χαρακτήρα που προβάλλει. Θυμίζω ότι η Αντερλεχτ τον έθεσε εκτός ομάδας (και τον επέστρεψε στην ΑΕΚ) για ανάλογες τρέλες που έκανε και στο σύντομο πέρασμά του από το Βέλγιο. Οταν το καλοκαίρι η ΑΕΚ τον πήρε πίσω αυτά τα ήξερε. Τι περίμενε λοιπόν; Οτι θα αλλάξει ο Μανωλιός και δεν θα βάλει απλά τα ρούχα του αλλιώς;

Πέρασμα

Η αλήθεια είναι ότι μερικοί παίκτες σου φέρονται όπως τους επιτρέπεις να σου φέρονται. Στο προηγούμενο πέρασμά του από την Ελλάδα, ο Βράνιες είχε «σκοτωθεί» με τον τότε προπονητή του Μανόλο Χιμένεθ: ο απίθανος καβγάς τους είχε συμβεί σε μια προπόνηση στα τέλη Ιανουαρίου του 2018. Τότε ο Βράνιες είχε προκαλέσει τον καβγά για να τον αφήσει η ΑΕΚ να πάει στην Αντερλεχτ που τον ήθελε. Αντί ο ποδοσφαιριστής να τιμωρηθεί για την απρεπέστατη συμπεριφορά του, η διοίκηση τον συγχώρεσε και του έδωσε και την υπόσχεση ότι το καλοκαίρι θα πάει όπου θέλει – πράγμα που έγινε. Ο Βράνιες είχε επιστρέψει στην ομάδα αμέσως και με τα ωσαννά των οπαδών που τον ήθελαν στην ομάδα που τότε διεκδικούσε το πρωτάθλημα.

Απειθαρχία

Φυσικά δεν έφταιγαν οι οπαδοί που χαιρόντουσαν για τη συγχώρεση της απειθαρχίας: οι οπαδοί πάντα πιστεύουν πως στα αποδυτήρια των ομάδων δεν υπάρχουν κακές ιστορίες, αλλά μόνο κακοί δημοσιογράφοι που για αυτές ενδιαφέρονται. Κοίταζα χθες τι είχε γραφτεί μετά την σε χρόνο-ρεκόρ εκείνη επιστροφή του Βράνιες σε εφημερίδες και ιστοσελίδες και έκλαιγα από τα γέλια! Ο Βράνιες περιγράφεται σαν ένας άγιος που γύρισε μετανιωμένος και έτοιμος, αν χρειαστεί, να αυτομαστιγωθεί για να ζητήσει συγχώρεση. Ο Χιμένεθ ήταν ο καλός πατέρας που δέχθηκε στη στοργική του αγκαλιά τον άσωτο υιό – έτοιμος να θυσιάσει για χάρη του τον μόσχο τον σιτευτό. Ο Δημήτρης Μελισσανίδης ήταν ο σούπερ ήρωας, που έτριξε τα δόντια στον παίκτη και τον έκανε να πέσει στα γόνατα και να ζητήσει συγγνώμη. Οι συμπαίκτες του Βράνιες ήταν όλοι χαρούμενοι για την επιστροφή του – θα έκαναν και πάρτι. Φυσικά υπήρχαν και σχολιαστές, που όπως οι απλοί αγαπησιάρηδες οπαδοί αυτά τα πίστεψαν, και έδωσαν θερμά συγχαρητήρια για τον χειρισμό του θέματος σε όλους. Και δεν αποκλείεται να το κάνουν και τώρα, διότι με το πρόγραμμα που έχει η ΑΕΚ δεν αποκλείεται στον Βράνιες να συγχωρεθούν όλα πάλι. Καλές είναι οι αρχές, αλλά οι βαθμοί είναι προτιμότεροι. Κι αν χάσει κι άλλους η ΑΕΚ, άλλος Βράνιες στον οποίο να πέσει το ανάθεμα και να αποδοθεί η ευθύνη της ήττας δεν φαίνεται να υπάρχει…

Μουρμούρα

Τέλος, θέλω να πω και κάτι για τα νυχτοπερπατήματα των παικτών, τις γιορτές και τα πάρτι τους. Από τότε που κάνω αυτή τη δουλειά θυμάμαι να γίνονται αναφορές σε ξενύχτηδες και κάθε φορά συμβαίνει το ίδιο: οι αναφορές πληθαίνουν μόνο όταν η απόδοση του ποδοσφαιριστή δεν είναι η πρέπουσα. Σε μια εποχή υπερπληροφόρησης δεν υπάρχει άδικη φήμη που να συνοδεύει ποδοσφαιριστή. Ο Βράνιες π.χ. είχε τη φήμη του τρελόπαιδου και στην ΑΕΚ το γνώριζαν, όπως ακριβώς γνωρίζουν στον Ολυμπιακό ότι του Σεμέδο του αρέσει η νύχτα περισσότερο από το συνηθισμένο. Οταν η απόδοση των παικτών είναι η πρέπουσα δεν ακούγεται τίποτα. Οταν δεν είναι, αρχίζει η μουρμούρα. Αν η απόδοση βελτιωθεί η μουρμούρα σταματάει – μολονότι οι παίκτες κάνουν πάντα αυτά που συνηθίζουν. Σπανίως αλλάζουν οι παίκτες: το μόνο που αλλάζει είναι το τι λέγεται για αυτούς.

Γκοβού

Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια ότι στον Παναθηναϊκό αγωνίζονταν δυο από τους μεγαλύτερους ξενύχτηδες που έχουν περάσει από την Ελλάδα: ο ένας ήταν ο Γκοβού και ο άλλος ο Σισέ. Οι δυο επειδή ήταν και Γάλλοι έκαναν και αρκετή παρέα, σύχναζαν στα ίδια μαγαζιά, είχαν τους ίδιους περίπου έλληνες φίλους και έκαναν τις ίδιες καταχρήσεις. Ο Γκοβού αποκαλούνταν από τους πιο πολλούς στον ΠΑΟ «ο σουρωμένος» – αρκετοί τον φώναζαν και «Chivas», γιατί αυτό το ουίσκι προτιμούσε. Ο Σισέ από την άλλη ήταν ο μεγάλος Σισέ: το ότι ήταν ικανός να πάρει το αεροπλάνο για να πάει Κυριακή βράδυ στο ρεπό του σε ένα κλαμπ στο Λονδίνο δεν πείραζε κανέναν γιατί σκόραρε με σπάνια άνεση. Ενώ ο καψερός ο Γκοβού είχε πετύχει ένα γκολ όλο κι όλο. Λένε τρικλίζοντας…