Ο θησαυρός {LF}του μακαρίτη

Η γιαγιά στο Παρίσι λοιπόν έπλενε τόσα χρόνια τα πιάτα στην κουζίνα της χωρίς να υποψιάζεται ότι πάνω από το κεφάλι της κρεμόταν ένας πίνακας πολύ μεγάλης αξίας. Θα μπορούσε να τον είχε πετάξει, θα μπορούσε να είχε αλλάξει την «παλιατσούρα» με κάτι πιο μοντέρνο, θα, θα, θα… Οπως ο αγρότης Γιώργος Κεντρωτάς που το 1820, καθώς έσκαβε σε ένα χωράφι, ανακάλυψε τυχαία την Αφροδίτη της Μήλου. Θα μπορούσε να είχε σκάψει λίγο παραπέρα, η αξίνα να είχε χτυπήσει πιο βαθιά και πιο δυνατά και να είχε καταστρέψει το άγαλμα ή να έμενε εκεί παραχωμένο έως σήμερα.

Εργα τέχνης θαμμένα, χαμένα, πεταμένα στα αζήτητα. Οπως ο πίνακας που η Ελίζαμπεθ Γκίμπσον ανακάλυψε στα σκουπίδια, σε κάποιον δρόμο στο Μανχάταν, και κάτι της έλεγε ότι δεν επρόκειτο για «μια τυχαία ζωγραφιά». Χωρίς ειδικές γνώσεις, έψαχνε για τέσσερα χρόνια στο Διαδίκτυο να βρει άκρη έως ότου διαπίστωσε ότι επρόκειτο για έργο του μεξικανού ζωγράφου Ρουφίνο Ταμάγιο. Ο πίνακας πουλήθηκε σε δημοπρασία έναντι 750.000 ευρώ και η ίδια έλαβε 11.000 ως αμοιβή για τα εύρετρα. Χρήματα ακόμη δεν έχει πάρει η Τέρι Χόρτον που αγόρασε για… τρία ευρώ έναν πίνακα που αποδίδεται στον Πόλοκ, διότι δεν έχει αναγνωριστεί επίσημα η αυθεντικότητά του, παρόλο που πάνω του βρέθηκε δαχτυλικό αποτύπωμα του καλλιτέχνη. Ωστόσο, μέχρι σήμερα έχει δεχθεί προσφορές πολλών εκατομμυρίων.

Ιστορίες με έργα τέχνης που βρίσκονται κρυμμένα μέσα σε καναπέδες, σε μπαούλα, σε σοφίτες. Και δίνουν τροφή στη φαντασία σεναριογράφων, γίνονται θρύλοι, ενίοτε και εμμονές. Οπως όταν ανακαλύφθηκε η εικόνα με την υπογραφή του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου στον ναό της Κοίμησης στη Σύρο, για χρόνια σε κάθε ερείπιο του νησιού «βρισκόταν» κάθε τόσο ένας Βαν Γκογκ, ένας Ντα Βίντσι, ένας Μποτιτσέλι (όλα στη σφαίρα της φαντασίας). Μεταξύ μας, μηδαμινές πιθανότητες έχει εκείνος ο ξεχασμένος πίνακας του παππού να έχει τεράστια αξία. Πολύ πιο πιθανή είναι η «τεράστια αξία» του ίδιου του παππού πού όσο ζούσε δεν είχαμε συνειδητοποιήσει.