Ζοφερή πραγματικότητα

Στα νιάτα της η πρόοδος θεωρείται πάντοτε αφύσικη αλλά οποιαδήποτε προσπάθεια ανάσχεσής της το μόνο που μπορεί να επιτύχει είναι την καθυστέρηση της επιβολής της νέας τάξης.

Αναφέρομαι στο χάσμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ των πλουσίων ομάδων της Ευρώπης και των υπολοίπων, που συμμετέχουν στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο λόγος που αρθρώνει ο επικεφαλής της Ενωσης Ευρωπαϊκών Συλλόγων και πρόεδρος της Γιουβέντους Αντρέα Ανιέλι είναι πράγματι ψεκτός για τις ομάδες των αδύναμων ποδοσφαιρικά χωρών.

Ο ιταλός παράγοντας προσπαθεί να πείσει για την αναγκαιότητα της δημιουργίας μιας σχεδόν κλειστής σούπερ λίγκας στην Ευρώπη.

Ο Παλαιός Κόσμος αντιλαμβάνεται αυτό το εγχείρημα ως αντίδραση προς την ίδια τη Δημοκρατία. Ως στέρηση της ισονομίας και των ίσων ευκαιριών για τους συλλόγους όλων των χωρών.

Κι έτσι είναι. Υπάρχει ωστόσο και η πραγματικότητα που είναι ζοφερή για τους αδύναμους και επιβεβαιώνει αυτό που αρνούμαστε να παραδεχτούμε: η Σούπερ Λίγκα είναι ήδη εδώ.

Ολοκληρώθηκε το πρώτο μισό των αγώνων του Τσάμπιονς Λιγκ και οι βαθμολογίες είναι αποκαλυπτικές. Κανένα από τα αουτσάιντερ δεν βρίσκεται στην πρώτη θέση της βαθμολογίας των ομίλων. Και κανένα φαβορί δεν βρίσκεται στην τελευταία θέση των ομίλων.

Τα πέντε γκολ που φιλοδώρησαν τους αντιπάλους τους η Μάντσεστερ Σίτι, η Παρί Σεν Ζερμέν και η Τότεναμ και η τεσσάρα της Λίβερπουλ είναι ένα μόνο δείγμα της διαφοράς δυναμικότητας.

Μπάγερν και Μπαρτσελόνα μπήκαν σε κύκλο εσωστρέφειας γιατί δεν νίκησαν με την ευκολία που ήθελαν.

Επιτυχία για τους αδύναμους θεωρείται πια η όχληση των ισχυρών, ούτε καν η ισοπαλία.

Η μονοτονία, ο χειρότερος εχθρός της ανταγωνιστικότητας, αντικαθιστά το στοιχείο της έκπληξης και το Τσάμπιονς Λιγκ μετεξελίσσεται ταχέως σε μία βαρετή διοργάνωση.

Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο πρέπει να πάρει γενναίες αποφάσεις, να κοιτάξει την πραγματικότητα κατάματα και χωρίς υπεκφυγές να προτείνει λύσεις που να ευνοούν την ανάπτυξη συνθηκών ανταγωνισμού. Διαφορετικά, θα μπει σε τούνελ αδιεξόδου.