Από την απορία στην ερμηνεία

Κι αν υπάρξει; Αν, σύμφωνα με τη δική του διατύπωση, διανοηθεί κάποιο δικαστήριο να ακροβατήσει στον νομικό ακτιβισμό και απορρίψει ως αντισυνταγματικό τον νόμο για την ψήφο των αποδήμων, ακόμη και αν τον έχουν ψηφίσει και οι 300 της Βουλής; Εννοεί ο Γιώργος Γεραπετρίτης ότι η πολιτική εξουσία μπορεί να επιβληθεί αριθμητικά της δικαστικής; Και ο ίδιος ως τι μιλάει εάν όχι ως εκπρόσωπος μιας πολιτικής εξουσίας που προδικάζει τις αποφάσεις της δικαστικής;

Αν το πρόβλημα τίθεται υπό τη μορφή ερωτημάτων είναι επειδή ο ίδιος ο Γιώργος Γεραπετρίτης είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου. Η δουλειά του, από αυτή την άποψη, είναι να λύνει απορίες. Είναι μια απορία λοιπόν εάν η αρχή της διάκρισης των εξουσιών, δηλαδή η αρχή πως οι εξουσίες δεν μπαίνουν η μία στα χωράφια της άλλης, καταλύεται όταν η νομοθετική αποφασίζει ομόφωνα ακόμη και μια φορά στα 45 χρόνια, όπως έσπευσε να επισημάνει ο ίδιος για να υπογραμμίσει τη σπανιότητα του γεγονότος. Και είναι ακόμη μία εάν η κατάλυση της διάκρισης μπορεί να επεκταθεί και σε άλλα νομοθετήματα. Γιατί μόνο για την ψήφο των αποδήμων και όχι για οτιδήποτε θα μπορούσαν να ψηφίσουν ομόφωνα οι 300 της Βουλής αφού προηγουμένως θα έχουν κόψει και θα έχουν ράψει τα κόμματα το κοστούμι της συναίνεσης σε κάποια διακομματική;

Και μπορεί ο νόμος για την ψήφο των αποδήμων να είναι τόσο καταφανώς συνταγματικός που δεν υπάρχει περίπτωση να τον απορρίψει δικαστήριο ακόμη και αν τον ψηφίσουν οι μισοί βουλευτές. Αλλά αξίζει να αναρωτηθεί κανείς εάν το αριθμητικό κριτήριο της ομοφωνίας έχει την ισχύ που του απέδωσε ο Γιώργος Γεραπετρίτης ακόμη και για νόμους που κινούνται κοντά στα όρια του Συντάγματος και όχι λίγο μέσα αλλά λίγο έξω από αυτά ή, σε κάθε περίπτωση, τόσο κοντά ώστε να υπάρχουν περιθώρια ερμηνείας.

Αλλά εδώ είναι ίσως το σημείο που πρέπει να σταματήσει κανείς να ρωτά τον συνταγματολόγο Γεραπετρίτη και να ερμηνεύσει τον πολιτικό. Δεν ήταν ο καθηγητής που μίλησε αλλά ο υπουργός μιας κυβέρνησης, η οποία δεν θέλει τίποτε και καμία υποψία να διαταράξει το success story ενός τέτοιου 45ετούς ρεκόρ. Εύκολα διακρίνει κανείς το αφήγημα και εξίσου εύκολα τη φιλοδοξία. Η κυβέρνηση της ΝΔ δεν θα έχει καταφέρει μόνο να απομονώσει τόσο πολύ τον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να τον έχει υποχρεώσει σε εκείνη τη θεαματική πιρουέτα που έλεγε στην ανακοίνωσή της. Θα έχει πετύχει και έναν μοναδικό συναινετικό θρίαμβο. Ακόμη καλύτερα, θα έχει επιτευχθεί για πρώτη φορά ο στόχος του ίδιου του Πρωθυπουργού: να αδρανοποιήσει με το συναινετικό του πνεύμα την αντιπολίτευση. Ή, πιο προεδρικά, να κυβερνήσει ως πρόεδρος με το Κογκρέσο του να τον στηρίζει πολλές φορές το μισό, αλλά καμιά φορά και ολόκληρο.

Η φιλοδοξία από μόνη της δεν είναι κακή. Μόνο που ο πολιτικός Γεραπετρίτης την κυνήγησε τόσο πολύ και τόσο μαξιμαλιστικά ώστε έπνιξε μέσα του τον συνταγματολόγο. Από καθηγητικής απόψεως πάλι, είναι σαν ο Γιώργος Γεραπετρίτης να κόβεται στο πρώτο και το πιο βασικό μάθημα πολιτικής. Κι αυτό λέει πως ένας πολιτικός που, από την τηλεόραση έως τη Βουλή, εκδηλώνει τέτοια συμπτώματα υπερκινητικότητας, θα κινδυνεύει πάντα να καεί από την υπερέκθεση.