Tο αντίο μιας εποχής

Ηταν τα χρόνια που η Εθνική είχε χάσει τον βηματισμό της. Που πάλευε να σταθεί ξανά στα πόδια της και όλοι αναζητούσαν κάποιον που θα της έδειχνε τον δρόμο. Επέλεξαν οι αρμόδιοι, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και λίγο μετά την παρουσία της ελληνικής ομάδας στα τελικά του Κυπέλλου Εθνών, κάποιον σχετικά άγνωστο στο ευρύ κοινό. Δίχως κάποιο βαρύ βιογραφικό. Τα κριτήρια ουδέποτε έγιναν γνωστά και την ιστορία τη σκέπασε η σκόνη του χρόνου. Επρόκειτο για τον Χρήστο Αρχοντίδη, τον κόουτς που «έφυγε» χθες. Εναν προπονητή με στοιχεία θετικά, αλλά και κάποιες πτυχές που άφησαν το αποτύπωμά τους στη μνήμη των οπαδών. Οπως τότε, όταν τρελαμένος από τη χαρά πανηγύρισε με τους ποδοσφαιριστές του το 0-0 κόντρα στην Αγγλία στο Γουέμπλεϊ. Σπουδαία επιτυχία, λες και με αυτή έκανε στη συνέχεια καριέρα ο Αρχοντίδης, ποτέ δεν ξέφυγε από τη σκιά εκείνου του αποτελέσματος. Με άμυνα σφιχτή και σίγουρα αποτελεσματική. Εκτοτε, η Ελλάδα απέκτησε τον δικό της… Χελένιο Ερέρα. Τον άνθρωπο που έδωσε γαλάζιο χρώμα στο κατενάτσιο και τη μαζική άμυνα. Γιατί όταν μια ομάδα έπαιζε πίσω και δεν ανοιγόταν παρά μόνο σπάνια, όλοι αναφωνούσαν «ούτε ο Αρχοντίδης στο Γουέμπλεϊ δεν έπαιξε τόσο αμυντικά».

Αυτός ήταν ο συγκεκριμένος προπονητής. Το έπαιζε και κάποιες φορές φιλόσοφος, πάντα άνοιγε την πόρτα της Εθνικής σε πολλούς ποδοσφαιριστές φτάνοντας ίσως και σε σημείο υπερβολής, αλλά κακές κουβέντες δεν άκουγες από το ευρύ κοινό. Το ζήτημα ήταν πως ουδέποτε κατάφερε να εξαργυρώσει ουσιαστικά τη θητεία του στον χλιδάτο πάγκο της Εθνικής. Οι μετέπειτα δουλειές του κινούνταν κατά βάση στον χώρο των μικρομεσαίων ομάδων. Εξαίρεση τα σύντομα περάσματα από ΠΑΟΚ και Ηρακλή. Εψαχνε, ζητούσε την επαγγελματική υπέρβαση, αλλά δεν…

Η θητεία του στο επαγγελματικό επίπεδο ολοκληρώθηκε στον Απόλλωνα το 2005, μια ομάδα που αγάπησε πολύ. Μετά, χάθηκε από το προσκήνιο. Η πόλη των Σερρών, ο τόπος του που λάτρευε, ακούστηκε πολύ, ένεκα του Χρήστου Αρχοντίδη. Γιατί ουδέποτε τον ξέχασε. Οπως ποτέ δεν έκρυψε το πόσο πίστευε στον έλληνα ποδοσφαιριστή και θέλησε με τον τρόπο του να αναδείξει το ταλέντο των παικτών. Εκανε αρκετά, προσπάθησε για περισσότερα, χάραξε μια διαδρομή σημαντική και όσοι φίλοι του ποδοσφαίρου νιώθουν ότι μαζί με τον Αρχοντίδη έφυγε ένα μεγάλο κομμάτι των πρώτων χρόνων που πήγαιναν στα γήπεδα, δεν έχουν άδικο. Γιατί οι χειρονομίες και τα ξεσπάσματα του τεχνικού αυτού, ήταν απολύτως χαρακτηριστικά.