Η Βουλή των πονηρών

Να μην υπάρξει συμφωνία, δεν το ήθελαν με τίποτα. Ομως όποια συμφωνία κι αν είχε γίνει, στη συνέχεια δεν την ήθελαν κι εκείνη. Παράλληλα, από όλους αυτούς ουδείς μέχρι τώρα είχε προτείνει ένα στοιχειώδες δικό του σχέδιο συμφωνίας, ιδίως ο χαμένος στη μετάφραση Εργατικός ηγέτης Κόρμπιν. Μια εκρηκτική κατάσταση επικράτησε στον πολύχρονο κλεφτοπόλεμο ανάμεσα στη Βουλή των Κοινοτήτων, τη βρετανική κυβέρνηση και τις Βρυξέλλες. Και πάνω που προ ημερών φαινόταν εφικτό ένα «Ναι», ο πρόεδρος της αγγλικής Βουλής Τζον Μπέρκοου επικαλέστηκε κοινοβουλευτικό κανονισμό του… 1604 προκειμένου να αποτρέψει μία ακόμα ψηφοφορία για το Brexit. Πριν από την απαγόρευση υπήρχαν εκτιμήσεις ότι ίσως μπορούσε να κερδίσει ο πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον με τη στήριξη και περίπου 15 Εργατικών βουλευτών. Ακόμα πιο πριν αυτή η τακτική είχε στερήσει από την κυβέρνηση της Βρετανίας το πιο ισχυρό όπλο για καλύτερη συμφωνία. Ολα αυτά μέχρι χθες, που τα πράγματα πήραν τη νέα τους γνωστή τροπή.

Η ουσία; Πίσω απ’ όλα αυτά κρύφτηκε η ελπίδα πολλών στη Βρετανία και ακόμα περισσότερων στην ΕΕ για ματαίωση της βρετανικής εξόδου. Ενα γεγονός τα λέει όλα: οι Βρυξέλλες, που μέχρι χθες δεν σήκωναν κουβέντα για νέα αναβολή, τη θεώρησαν ξαφνικά εφικτή μέχρι τον ερχόμενο Φεβρουάριο και «αν χρειαστεί ακόμα περισσότερο»… Και η, όντως αξιοθαύμαστη, βρετανική Βουλή λειτούργησε ουσιαστικά ως το ύστατο εργαλείο προς ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Δεν πρόκειται λοιπόν για «Βουλή των ηλιθίων», όπως τη χαρακτηρίζουν πλέον πολλές βρετανικές εφημερίδες, αλλά για βουλή των πονηρών. Βουλή με «Β», αλλά και με «β».

Η μάχη ανάμεσα στις δύο πλευρές για την τύχη μιας απόφασης που πήρε ο λαός του Ηνωμένου Βασιλείου έφτασε στα άκρα. Η Ευρώπη δεν υπήρξε απλός θεατής σε αυτή τη μάχη, όπως η ίδια προσχηματικά διά μακρόν διατείνεται: πρακτικά, έχει κάνει ό,τι μπορεί για να δυσκολέψει την έξοδο, κατασκευάζοντας σε μεγάλο βαθμό τεχνητά αδιέξοδα για τη συμφωνία, αλλά και δίνοντας παράταση που αναζωπυρώνει το ενδεχόμενο παραμονής όταν εκείνη πλησιάζει. Από όλα αυτά είναι προφανές ότι ουδείς ενδιαφέρθηκε για τον διχασμό που οι τακτικισμοί εκκολάπτουν και με τον οποίο θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπη η όποια επόμενη κυβέρνηση, σε όποιο επόμενο σενάριο.

Ασφαλώς και δεν είναι δουλειά των Βρυξελλών το να προστατεύσουν την Αγγλία από έναν τέτοιο διχασμό. Είναι όμως σημαντικό να μην υπάρχουν αυταπάτες για το τι συμβαίνει τόσο στο εν λόγω ζήτημα, όσο και στη γενικότερη αντιμετώπιση της ΕΕ στα ζητήματα λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας, όταν οι αποφάσεις που λαμβάνουν οι λαοί δεν είναι της αρεσκείας τους: δεν φείδονται μέσων, ούτε υπολογίζουν τη ζημιά που κάνουν, όπως, άλλωστε, στην Ελλάδα (θα έπρεπε να) είχαμε καταλάβει πια καλύτερα από οπουδήποτε αλλού. Επιπλέον, είναι πολιτική εξαιρετικά κοντόφθαλμη: γεννά συγκρούσεις, εκεί που θα μπορούσαν να κερδίσουν όλοι.

Αν τα πράγματα εξελιχθούν πραγματικά διχαστικά, είναι από τώρα γνωστό τι θα συμβεί στις Βρυξέλλες: διάφοροι που πρωταγωνίστησαν σε αυτή την υποκριτική πολιτική θα γράφουν μετά βιβλία και θα δίνουν συνεντεύξεις λέγοντας ότι «κακώς το κάναμε αυτό» ή «δεν έπρεπε να πιέσουμε έτσι» κ.ο.κ. Οπως ακριβώς έγινε και με την Ελλάδα με πλήθος από τους «ιδιοφυείς» σχεδιαστές των ελληνικών προγραμμάτων. Με μια διαφορά, που έχει σημασία, αλλά έχουν κακομάθει και δεν τη βλέπουν: η Αγγλία δεν είναι Ελλάδα…