Ευανθία Ρεμπούτσικα

Η μουσική κάνει τους ανθρώπους να ονειρεύονται. Αλλά πόσες μελωδίες ξεπήδησαν άραγε από τον κόσμο των ονείρων;

Υπάρχουν κάτι αλλόκοτα όμορφα πρωινά που ξυπνώ έχοντας ακόμα το όνειρο ζωντανό στο μυαλό μου, που κοιτάζω γύρω μου κι αναρωτιέμαι αν είμαι ακόμα μέσα σ’ αυτό, σε ένα παράλληλο σύμπαν ή αν τελείωσε και η πόρτα σε εκείνον τον κόσμο χάθηκε για πάντα. Μερικές φορές τα όνειρά μου με κάνουν να τα νοσταλγώ, είναι τόσο ζωντανά, γεμάτα χρώματα, λυτρωτικά, ανάμεικτα με εικόνες υπέροχες, αληθινές μπλεγμένες με φανταστικές. Μένω να αναρωτιέμαι αν είναι αναμνήσεις, κάτι που είδα, συναισθήματα που ένιωσα και καταστάσεις που βίωσα ή μόνο φαντασίες του μυαλού κι επιθυμίες που προσπαθούν να γίνουν πραγματικότητα, να βρουν τον δρόμο τους σ’ αυτή την πλευρά της ζωής.

Στα όνειρά μου υπάρχει ένα παράλληλο σύμπαν και είναι μέσα σ’ αυτό που καταφεύγουν οι επιθυμίες και πραγματώνονται τα θέλω μου. Είναι ένας μικρόκοσμος όπου ζω μια φανταστική ζωή γεμάτη εικόνες και μουσικές. Η πραγματικότητα μπλέκεται με νοσταλγικές στιγμές που ποτέ δεν έζησα αλλά τις φαντάστηκα από τις αφηγήσεις αγαπημένων ανθρώπων που δεν υπάρχουν πια στη ζωή μου. Αλλες φορές τρυπώνουν στα όνειρά μου ιστορίες από βιβλία που διαβάζω, τόσο ζωντανές που πολλές φορές ξυπνώ με την αίσθηση ότι τις έχω ζήσει, ότι γνώρισα τους πρωταγωνιστές τους και περπάτησα μαζί τους στις πόλεις και στα χωριά τους, κάθισα μαζί τους στο τραπέζι, μοιράστηκα το ψωμί τους, χόρεψα στο φεγγαρόφωτο.

Ενα χαρακτηριστικό όνειρο που θυμάμαι είναι να ανεβαίνω ένα πολύ ψηλό βουνό με πολύ κόπο και πόνο γιατί πρέπει να φτάσω πάνω στην κορυφή – είναι θέμα ζωτικής σημασίας για μένα. Και ξαφνικά βρίσκομαι σε ένα μαγικό, ονειρεμένο τοπίο. Η ομορφιά της φύσης είναι απερίγραπτη, βγαλμένη από το πινέλο ενός ερωτευμένου ιμπρεσιονιστή ζωγράφου: ολάνθιστα δέντρα, πολύχρωμα λουλούδια, άγρια και ήμερα, φως και ωραία χρώματα παντού γύρω μου…

Αλλά η αλήθεια είναι πως το στοιχείο που κυριαρχεί στα όνειρά μου είναι η θάλασσα. Η θάλασσα των ποιητών και η θάλασσα των ζωγράφων, η θάλασσα των καλοκαιριών και η θυμωμένη θάλασσα του χειμώνα, η θάλασσα των ναυτικών, η δική μου θάλασσα. Στα όνειρά μου εμφανίζεται με όλες της τις μορφές, γαλήνια και φουρτουνιασμένη, ήρεμη και γεμάτη κινδύνους. Την αντικρίζω και ησυχάζω, βουτάω μέσα της και ακούω τον ρυθμό της ζωής, το τραγούδι των κυμάτων, τις μελωδίες των πλασμάτων της.

Οταν γράφω μουσική, πάντα παίζω αυτό το παιχνίδι του ονείρου, λες κι έχω ένα μαγικό ραβδί και με πάει σε αυτά που θέλω να ζήσω, στις μνήμες μου, σε έρωτες, σε θαύματα, σε λύπες, σε λύτρωση της ψυχής μου και σε έναν αληθινά όμορφο κόσμο! Κλείνω τα μάτια και ντύνω τις σκέψεις μου με μελωδίες πότε χαρούμενες και πότε λυπημένες, πότε φουρτουνιασμένες θάλασσες και πότε ήρεμα ηλιοβασιλέματα! Ντύνω τα ζωντανά όνειρά μου!

Η Ευανθία Ρεμπούτσικα είναι συνθέτρια και μουσικός. Εγραψε τη μουσική για την παράσταση «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια», η οποία ανεβαίνει από τις 30 Οκτωβρίου στο θέατρο Βέμπο, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια.