Εκεί ψηλά στο Μπερλεμόν υπάρχει κάποιο μυστικό;

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Μπόρις ο ντίλερ έχασε τη 10η ψηφοφορία στη Βουλή των Κοινοτήτων, σε πρόταση που έγινε για να ψηφιστούν πρώτα τα νομοθετικά κείμενα που συνοδεύουν τη Συμφωνία με την ΕΕ. Και υποχρεώθηκε να στείλει επιστολή για τρίμηνη παράταση στον Ντόναλντ τον καλό. Με την ευκαιρία, ας πούμε συγχαρητήρια για τη νέα του θέση στην Ευρώπη, που τον τραβάει απ’ το μανίκι για να αναλάβει πρόεδρος του ΕΛΚ (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα).

Δεν θα ασχοληθούμε στο να μαντέψουμε τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Οι εξελίξεις θα είναι πυκνές μέχρι τις 31/10. Και ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρει ο Τζόνσον τις 320 ψήφους, μπορεί να προκηρυχθούν εκλογές, μπορεί… μπορεί… Ολα αυτά τα παρακολουθείτε από το πλούσιο ρεπορτάζ στα «ΝΕΑ» και στο «Βήμα».

Διαβάζοντας λοιπόν τη νέα συμφωνία ΕΕ – Τζόνσον, καταλήξαμε στο ότι κάτι περίεργο συμβαίνει, που ίσως δικαιολογεί τη στήριξη της πρότασης Τζόνσον με τρόπο επιδεικτικό από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ενωση. Οπως πολλοί από σας θα θυμάστε, η συμφωνία με την Τερίζα Μέι – που έκλεψε την παράσταση του Σαββάτου στη Βουλή με ένα σαρδόνιο χαμόγελο και τη φράση Déjà vu… – αποτελείται από δύο μέρη. Το ένα είναι το δεσμευτικό νομικό κείμενο 580 σελίδων και το άλλο είναι μια εικοσασέλιδη πολιτική διακήρυξη-ευχολόγιο. Και τα δύο κείμενα αναφέρονται στη μεταβατική περίοδο που προβλέπει η συμφωνία και στις υποχρεώσεις των δύο συμβαλλομένων μέχρι το τέλος της μεταβατικής περιόδου στα τέλη του 2020. Υποτίθεται ότι μέχρι το τέλος της περιόδου ίσως να έχει επιτευχθεί μια εμπορική συμφωνία των 27 με τη Μεγάλη Βρετανία.

Η νέα συμφωνία που επιτεύχθηκε έχει την ίδια δομή και σχεδόν στο σύνολό της είναι όμοια με τη συμφωνία της Τερίζα Μέι που απορρίφθηκε τρεις φορές από τη Βρετανική Βουλή. Με μερικές διαφορές. Φυσικά η πιο γνωστή είναι η πρόνοια που ρυθμίζει τα εμπορικά και φυσικά σύνορα της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας και της Βόρειας Ιρλανδίας.

Ομως υπάρχουν και τρεις περίεργες αλλαγές που προβληματίζουν.

Στην αρχική συμφωνία οι ρυθμίσεις που αφορούν την αγορά εργασίας και την κλιματική αλλαγή περιλαμβάνονταν στο δεσμευτικό κείμενο. Τώρα και οι δύο αυτούσιες έχουν περάσει στην πολιτική διακήρυξη, και αυτό ήταν απαίτηση του Τζόνσον. Η απορρύθμιση αυτή είναι ακατανόητη για μια Ευρώπη της κοινωνικής προστασίας.

Η τρίτη μεταβολή, ή μάλλον μη μεταβολή, που αφορά το αίτημα του Τζόνσον για τη μεταφορά στην πολιτική διακήρυξη των κανόνων ανταγωνισμού (Level Playing Field), δίνει απάντηση. Το αίτημα του Τζόνσον απορρίφτηκε και παρέμεινε στους δεσμευτικούς κανόνες.

Πίσω από αυτήν την ιστορία ίσως κρύβεται ο τρόμος της ΕΕ και ειδικότερα της Ιρλανδίας στη δημιουργία μια Σιγκαπούρης στα σύνορα της εσωτερικής μας αγοράς. Δηλαδή μιας αγοράς απορρυθμισμένης στο επίπεδο ανταγωνισμού, που θα είναι κατά πολύ ανταγωνιστικότερη της ευρωπαϊκής. Και έτσι εξηγείται ο ξαφνικός «έρωτας» της Ενωσης με τον Τζόνσον. Και κρύβεται επίσης η διάγνωση των Ευρωπαίων ότι η Μεγάλη Βρετανία βρίσκεται σε τέτοια εσωτερική πολιτική και κοινωνική περιδίνηση, που μπορεί να παρασύρει σε ξαφνικό θάνατο και την υπόλοιπη Ευρώπη.