Η επιβολή της αυθαιρεσίας

«Μια σημαία που υψώθηκε δεν υποστέλλεται». Με αυτή τη δήλωση ο κ. Ερντογάν κατέστησε σαφή την πρόθεση της Τουρκίας να παραμείνει στα συριακά εδάφη στα οποία εισέβαλε με το πρόσχημα της δημιουργίας μιας ζώνης ασφαλείας για τη χώρα του. Και, για να μην μένουν αμφιβολίες, συμπλήρωσε ότι «η επιχείρηση των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων έχει την ίδια σημασία με την εισβολή στην Κύπρο». Και αυτό 45 χρόνια μετά την εισβολή και με την κατοχή του 40% της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Με την επιχείρηση «Πηγή Ειρήνης» η Τουρκία αποθρασύνεται και συμπεριφέρεται κατά τρόπο που αν αυτό συνέβαινε από πλευράς άλλων συμμάχων των ΗΠΑ, οι εν γένει δυτικές αντιδράσεις θα ήσαν ιδιαίτερα αρνητικές. Με την Τουρκία τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η χιλιοειπωμένη γεωστρατηγική της σημασία, το στρατιωτικό δυναμικό της και άλλα κρατούν τη Δύση δέσμια των ιδιαιτεροτήτων της Αγκυρας που, γνωρίζοντας τους δισταγμούς και τις επιφυλάξεις των συμμάχων της, επιδίδεται σε ένα πρωτοφανές παιχνίδι προκλήσεων. Οι πρωτοβουλίες της στη Συρία, η ανοχή των πρωτοβουλιών της στο συριακό έδαφος από τον αμερικανό πρόεδρο, η υβριστική συμπεριφορά της απέναντι σε οποιονδήποτε ηγέτη εκφράσει τις αμφιβολίες του για τη νομιμότητα των εξόφθαλμα παράνομων και επιθετικών πράξεών της, την ενθαρρύνουν να συνεχίσει το έργο της κάθαρσης που έχει αναλάβει ενώ, παράλληλα, την αποθρασύνουν σε σχέση με τους σχεδιασμούς της δυτικότερα.

Η επιβολή των σχεδιασμών της Αγκυρας στα συριακά εδάφη δημιουργεί νέα δεδομένα και καταστάσεις. Καταστάσεις που ασφαλώς ο τούρκος πρόεδρος θα εμφανίσει στο εσωτερικό κοινό του ως θρίαμβο. Και με τον αέρα του «νικητή» και «όσο βράζει το σίδερο», τίποτε δεν αποκλείει να προβάλει, ως απαίτηση πλέον, το σχέδιό του στο ενεργειακό πεδίο της Ανατολικής Μεσογείου αλλά και βορειότερα. Και αυτό, γνωρίζοντας ότι οι δυτικοί σύμμαχοί του θα καταληφθούν για μία ακόμη φορά εξαπίνης από τους εκβιαστικούς αιφνιδιασμούς του. Εχει άλλωστε απτές αποδείξεις ότι οι ΗΠΑ άφησαν ακάλυπτους αυτούς που υπερασπίζονταν τα συμφέροντά τους στη Συρία. Οπως επίσης έχει την εικόνα μιας Ευρώπης όπου κάποιες γαλλικές εμμονές ευνούχισαν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο που, ελλείψει ομοφωνίας, δεν μπόρεσε να προχωρήσει στον ορισμό ημερομηνίας έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων Αλβανίας και Βόρειας Μακεδονίας. Αφήνοντας έτσι τα Δυτικά Βαλκάνια πεδίο σχεδόν ελεύθερο στις βλέψεις που έχουν για αυτά η Τουρκία, η Ρωσία και, από μακριά, η Κίνα.

Η Ελλάδα έχει επανέλθει στο βαλκανικό προσκήνιο και η παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο είναι σαφώς υπολογίσιμη. Με όσα γίνονται στον περίγυρό της, με σύνεση και χωρίς φοβίες, οφείλει να είναι ενεργώς παρούσα σε αυτόν και να αποδεικνύει αδιάλειπτα τη σημασία του ρόλου της. Υπογραμμίζοντας και υπενθυμίζοντας συνεχώς, σε συμμάχους και εταίρους, την ξεχωριστή θέση που έχει για την ασφάλεια και τη σταθερότητα μιας περιοχής που βρίσκεται, ακόμη δυστυχώς, σε αναζήτηση σταθερότητας και μόνιμης ειρήνης. Δυο αγαθών ξεχωριστών που υπονομεύει συστηματικά η αναθεωρητική και προκλητική τουρκική πολιτική.