Χρόνια Μεσοπολέμου

Αν ο στρατιωτικός χαιρετισμός των τούρκων ποδοσφαιριστών αποδοκιμάζεται ως πολιτικό μήνυμα γιατί κατηγορούμε τον Ντόναλντ Τραμπ που εξοργίζεται με τον Κόλιν Κέπερνικ όταν γονατίζει και δείχνει ασέβεια στον εθνικό ύμνο της χώρας του;

Γιατί ο στρατιωτικός χαιρετισμός του Γκριεζμάν στα γήπεδα της Ρωσίας στη διάρκεια του Μουντιάλ και αργότερα, ενώπιον του προέδρου της Γαλλίας Μανουέλ Μακρόν κατά την παρασημοφόρησή του είναι διαφορετικός από τον χαιρετισμό του τούρκου συναδέλφου του;

Το like του Τόνι Κρος στην Ανγκελα Μέρκελ είναι διαφορετικό από το like των Τσαν και Γκουντογκάν προς έναν παιδικό τους φίλο και πρώην συμπαίκτη τους που πέτυχε γκολ με την Τουρκία και χαιρετά στρατιωτικά;

Κι αν όλα είναι τόσο ξεκάθαρα, από εδώ οι κακοί Τούρκοι και από εκεί εμείς οι υπόλοιποι οι καλοί Ευρωπαίοι, γιατί οι ιταλικές ομάδες δεν αποδοκίμασαν τον χαιρετισμό των τούρκων παικτών που ανήκουν στα ρόστερ τους, ενώ την ίδια στιγμή ο υπουργός Αθλητισμού της χώρας πιέζει ώστε να αφαιρεθεί ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ από την Κωνσταντινούπολη;

Είναι προφανές πως οι κόκκινες γραμμές δεν είναι ξεκάθαρες. Ο εθνικισμός στην Τουρκία ήταν μια φωτιά που σιγόκαιε και σήμερα έχει φουντώσει. Ο στρατιωτικός χαιρετισμός των ποδοσφαιριστών δεν συνδέεται αποκλειστικά με την ένδειξη συμπάθειας προς την πολιτική του Ερντογάν, εξηγεί ο πολιτικός επιστήμονας Μαχίρ Τοκατλί.

Οι τούρκοι ποδοσφαιριστές αποδοκιμάζουν τον πόλεμο αλλά προσεύχονται για τους στρατιώτες που έχουν εισβάλει σε ξένο έδαφος.

Αντιφατικά στοιχεία όσο αντιφατικά είναι τα χρόνια που ζούμε. Τα οποία θυμίζουν έντονα την εποχή του Μεσοπολέμου, με τις πολιτικές που πατούσαν σε δύο βάρκες απέναντι στον εθνικισμό, τον λαϊκισμό και στα πρώτα ψήγματα ναζισμού.

Ιστορικά είναι αποδεδειγμένο πως τα όσα συμβαίνουν στα γήπεδα αποτελούν προπομπό των όσων θα ακολουθήσουν. Και τα μηνύματα δεν είναι καθόλου αισιόδοξα…