Αλήθειες για την Εθνική

Ωστε έτσι, λοιπόν. Ηταν κόντρα στη Βοσνία, η καλύτερη απόδοση που είχε η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου τα τελευταία χρόνια. Ισως και δεκαετίες. Ετσι είναι αν έτσι νομίζετε, που θα έλεγε και ο Πιραντέλο. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική και ας είμαστε φειδωλοί στις κρίσεις, όταν πασχίζουμε να τη φέρουμε στα μέτρα μας.

Το σύνολο που παρουσίασε ο Φαν ‘τ Σιπ απέναντι στην ασταθή και γεμάτη προβλήματα ομάδα των Βόσνιων, έχει προοπτική. Μπορεί να εξελιχθεί. Μας έφερε κάτι το νέο και αξίζει να περιμένουμε κάποιο διάστημα προκειμένου να το κρίνουμε με ασφάλεια. Καλύτερα θα ήταν να εξετάσουμε τις γυμνές αλήθειες.

Πρώτον: όποιος έβλεπε την ενδεκάδα την ώρα της ανάκρουσης των ύμνων, σίγουρα θα αναρωτιόταν ποιοι είναι οι ποδοσφαιριστές. «Τους περισσότερους δεν τους γνωρίζω, καλό είναι αυτό ή κακό», αναρωτήθηκε φίλος. Και είχε δίκιο. Πρόσωπα άγνωστα, ανεξερεύνητες ικανότητες, άρα ας δούμε την αξία των ποδοσφαιριστών σε βάθος χρόνου.

Δεύτερον: το μείζον ερώτημα σχετίζεται με το πώς θα πορευτεί ο ολλανδός προπονητής στις επόμενες κλήσεις. Αραγε, σκοπεύει να αγνοήσει εκ νέου ηχηρά ονόματα όπως είναι ο Μανωλάς και ο Παπασταθόπουλος; ‘Η ο Μήτρογλου; Ασους που κάνουν δυνατές μεταγραφές στην Ευρώπη και κοστίζουν εκατομμύρια, σηκώνοντας το βάρος που έχουν φανέλες με ιστορία; Εμείς που βαυκαλιζόμαστε ότι βγάζουμε συνεχώς κεντρικούς μπακ θα πορευτούμε με πειράματα στην οπισθοφυλακή; Είναι ή όχι ένα κρίσιμο δίλημμα;

Τρίτον: καλές οι τελικές προσπάθειες, τα σουτ στην εστία και τα σχετικά, αλλά μιλάμε για στατιστική. Αυτή, ουδέποτε έκρινε τα παιχνίδια. Ναι, παρακολούθησε ο κόσμος και χάρηκε για μια ομάδα που έβγαζε υγεία και διάθεση. Πότε, όμως; Οταν όλα είχαν κριθεί στον όμιλο! Οταν τα παιδιά μπήκαν μέσα και δεν είχαν το παραμικρό άγχος. Οταν το κίνητρό τους ήταν να πείσουν τον Φαν ‘τ Σιπ πως καλά έπραξε και τους έδωσε τη δυνατότητα να φωτογραφηθούν με το εθνόσημο.

Τέταρτον: θα ήταν ιεροσυλία να συγκρίνουμε μια απόδοση εθνικής ομάδας σε παιχνίδι ήσσονος σημασίας, με αντίστοιχη που είχε σε σπουδαία ραντεβού του παρελθόντος. Δηλαδή, κάποιοι επειδή έπαιξε επιθετικά η ομάδα και κονιορτοποίησε την αφελή αντίπαλη  άμυνα, χάρηκαν παραπάνω από τα μαγικά ταξίδια στο Ευρωπαϊκό της Πορτογαλίας και τις μάχες στο Μουντιάλ της Βραζιλίας; Γιατί, επειδή τότε είχαμε βάση την άμυνα; Δεν άρεσαν σε κάποιους οι επιτυχίες; Αν όντως συμβαίνει αυτό, τότε απλά είναι ανιστόρητοι! Δεν μπορεί ένα επιθετικό τέμπο να μπαίνει στο ίδιο ζύγι με την πορεία προς τα αστέρια. Ποτέ!