Το ξύπνημα του Φρέντι

Είναι ένα πράγμα να μετατρέπεται το όνειρο σε εφιάλτη αλλά μετά να ξεχνιέται. Και είναι άλλο ο εφιάλτης να ξυπνάει πολλά χρόνια μετά και να σε κυνηγάει σαν τον Φρέντι Κρούγκερ. Είναι άλλο μια κακιά στιγμή που την καταπίνει η λήθη. Και άλλο ένα θρίλερ που ζεις στον ξύπνιο σου.

Αν πρέπει να περιγραφεί με αυτούς τους όρους η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με το καλοκαίρι του ’15, είναι επειδή αξίζει να δει κανείς τι είναι αυτό που προκάλεσε το ξύπνημα του Φρέντι. Πώς μπήκε, τέσσερα και πλέον χρόνια από τότε, στη ζωή των συριζαίων; Γιατί ο ένας μετά τον άλλον πετάγονται ξαφνικά για να θυμηθούν πως όλα τότε ήταν λάθος, πως μπορεί και να βιάστηκαν, πως δεν ήταν έτοιμοι να κυβερνήσουν αλλά νέοι και άπειροι, τα μικρά παιδιά της πολιτικής που μόνο ονειρεύονταν χωρίς να έχουν ιδέα από τον μεγάλο κόσμο;

Η μία εξήγηση είναι πως όλο το προηγούμενο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε χάσει. Και ως μη ηττημένος, δεν είχε λόγο να ανοίξει μια συζήτηση για το όνειρο που είχε γίνει εφιάλτης. Μάθαμε το φθινόπωρο του ’16 πως ο Πούτιν είχε τηλεφωνήσει στον Ολάντ για τις ρωσικές δραχμές; Ε και; Η χώρα βρισκόταν σε άλλη φάση. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν σε άλλη φάση, ο πρώην πρωθυπουργός βρισκόταν σε άλλη φάση. Είχε ξεφορτωθεί τον Βαρουφάκη ως ένα απλό λάθος. Χαιρόταν με τους επαίνους των δανειστών. Συντασσόταν σε τέτοιο βαθμό με την Ευρώπη που άλλοτε κατήγγελλε, ώστε νουθετούσε τους Ιταλούς να τελειώνουν με τη μάταιη επανάστασή τους και να πειθαρχήσουν στις Βρυξέλλες. «Το ατού μου είναι η οικονομία» έλεγε αντικαθιστώντας μια πλάνη με μια άλλη πλάνη.

Μόνο που έναν χρόνο και τρεις ήττες μετά, ούτε καν ο ίδιος δεν θα μπορούσε να πει το ίδιο. Τρεις ήττες μετά, μπορεί να αντιληφθεί  ο καθένας πως, όσο και να μηδενίσεις το κοντέρ στην Ιθάκη λέγοντας πως η αληθινή διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει με το τέλος του προγράμματος, το παρελθόν δεν μπορεί να διαγραφεί. Κι αφού δεν μπορεί να διαγραφεί το παρελθόν, δεν μπορεί παρά να ξυπνήσουν και οι εφιάλτες του παρελθόντος. Δεν μπορεί παρά να ξυπνήσει ο Φρέντι.

Ακόμη χειρότερα, δεν μπορεί παρά από τον ουρανό να αρχίσει να βρέχει ρωσικές δραχμές. Κι αυτό που δεν λεγόταν αλλά διαφημιζόταν ως plan B τότε, δεν μπορεί σήμερα παρά να μοιάζει σήμερα με ένα ερασιτεχνικό σχέδιο για το οποίο κανένας δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη – τουλάχιστον όχι ο Βούτσης που έλεγε στους συντρόφους του να μη βιαστούν για την εξουσία, όχι ο Δραγασάκης που ξανατίναξε από πάνω του τον Βαρουφάκη, αλλά ούτε και ο Σκουρλέτης που τότε ήταν νέος κι άπειρος σαν τα τέσσερα χρόνια να είναι τέσσερις δεκαετίες, ούτε κι ο Τσακαλώτος.

Και ο Αλέξης Τσίπρας; Για τον ίδιο δεν έχει νόημα να αποποιηθεί την ευθύνη – αντίθετα, θα ήταν μια ομολογία αδυναμίας. Το μόνο που θα είχε νόημα είναι να θάψει εκείνον τον εφιάλτη.  Να κάνει να ξεχαστεί ξανά, και αυτή τη φορά οριστικά, το καλοκαίρι του ’15. Δεν είναι τόσο απλό. Ή μάλλον είναι τόσο δύσκολο όσο εάν προσπαθούσε να βάλει τον Φρέντι για ύπνο.