Το άσυλο του πρόσφυγα

Πάει πολύς καιρός που άκουγα, αποσβολωμένος, από μια καλή φίλη, για το ξεχωριστό δράμα των παιδιών μέσα στο κύμα των μεταναστών. Ενας στους τρεις μετανάστες είναι παιδί. Ενα στα πέντε από αυτά είναι μόνο του, ασυνόδευτο. Τρία στα τέσσερα δεν πάνε σχολείο. Μόνο ένα στα τέσσερα ζει σε κατάλληλες δομές φιλοξενίας. Εκτίθενται σε απάνθρωπους κινδύνους: σωματική και σεξουαλική βία (δείτε ρεπορτάζ για παιδική πορνεία), καταναγκαστική εργασία, εμπόριο οργάνων. Χίλια ασυνόδευτα παιδιά είναι στη Μόρια.

Τι πρέπει να κάνουμε; Πρέπει τα νεαρά άτομα να εγκατασταθούν στην Ελλάδα; Δύσκολο και σίγουρα δεν πρέπει να ανοίξει τέτοιος δρόμος. Η σωστή λύση είναι να γυρίσουν πίσω, όταν δεν συντρέχουν σοβαροί κίνδυνοι. Aλλά σε ποια χώρα και σε ποια οικογένεια; Κάποια παιδιά, όχι λίγα, ενώνονται με συγγενείς. Οι ευρωπαϊκές χώρες είναι – ακόμη – ανοικτές, τουλάχιστον ως προς τούτο, και η Ελλάδα πρέπει να εντείνει τις προσπάθειές της γι’ αυτή την καλή λύση. Κατά τα λοιπά, θα ισχύει ο ίδιος κανόνας για όλους τους μετανάστες. «Η Ελλάδα δεν επιθυμεί να κρατήσει ακόμη κι έναν μικρό αριθμό μεταναστών» έγραφα προεκλογικά («Η Ελλάδα επιστρέφει», εκδ. Παπαδόπουλος) και οι απειλές Ερντογάν πρέπει να μας κάνουν ακόμη αυστηρότερους προς αυτή τη στάση. Αν είμαστε σαφείς και κάνουμε όσα χρειαστούν, χωρίς εσωτερικές «αμφισβητήσεις», τότε μπορεί να αποτρέψουμε τη γιγάντωση του προβλήματος.

Εδώ βρίσκεται μια θεμελιώδης διαφορά με αυτό που πρεσβεύουν στην αντιπολίτευση. «Η προσφυγική και μεταναστευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε κενά (…) στόχευε όμως στην κοινωνική ενσωμάτωση γνωρίζοντας ότι η επιλογή της αποτροπής είναι εξ ορισμού ατελέσφορη» υποστηρίζει στέλεχος της αντιπολίτευσης μόλις πριν από λίγες μέρες (Γ. Αγγελόπουλος, Γραφείο Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη). Ομως κανείς βουλευτής της αντιπολίτευσης δεν τολμά να διατυπώσει αυτή την πρόταση. Προτιμούν τη σύγχυση: μιλούν για «Προσφυγικό», γνωρίζοντας πόσο ψυχόπονοι είναι οι πάμπολλοι πρόσφυγες που συγκρότησαν διά μέσου τραγωδιών τον ελληνικό λαό.

Πλην όμως το άσυλο του πρόσφυγα αναγνωρίζεται μόνο ελάχιστες, αναλογικά, περιπτώσεις (ανάμεσά τους όλοι οι κυνηγημένοι Τούρκοι και μερίδα των Σύριων) συγκριτικά προς όσους το ζητούν. Και είναι όλοι οι μετανάστες αφού διαφορετικά πρέπει αμέσως να επιστρέψουν στην άλλη πλευρά των συνόρων. Ο σωστός δρόμος δεν είναι τι λέει το συναίσθημα αλλά οι καλά μελετημένες και ανεπηρέαστες από την τρέχουσα πολιτική αποφάσεις, όπως τις λαμβάνουν τα αρμόδια όργανα της ελληνικής πολιτείας που εφαρμόζουν το ελληνικό και διεθνές δίκαιο. Αυτές πρέπει να εμπιστευθούμε αντί των ιδεολογικά χρωματισμένων «πληροφοριών» που σέρνονται στον ψηφιακό κόσμο.

Οι δήθεν τύψεις των ανθρώπων της δήθεν Αριστεράς εμπόδιζαν την αποτελεσματική λειτουργία της διοίκησης και διευκόλυναν τον πολλαπλασιασμό των ένθεν κακείθεν ακραίων. Αν και τους τελευταίους μήνες η λογική κυριαρχεί. Με την πολύτιμη βοήθεια των δικηγόρων της Υπατης Αρμοστείας (δεν γνωρίζω γιατί θέλει το υπουργείο να τους αντικαταστήσει με… πρωτοδίκες!). Η διάκριση των πραγματικών προσφύγων από τους ατελείωτους οικονονομικούς ή πολιτισμικούς μετανάστες προστατεύει τις ευρωπαϊκές αξίες, στις οποίες άλλωστε εδράζεται η κοινωνία μας και η ήρεμη επίλυση των δύσκολων προβλημάτων που πάντοτε θα συμβαίνουν στη ζωή των εθνών.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος, βουλευτής Β3 Αθηνών (Νότιος Τομέας) της ΝΔ