Μαριάννα Κάλμπαρη

«Κι αλήθεια, στην παράξενη αυτή πλάση, μόνο όνειρο είναι η ζωή. Και η πείρα μού έδειξε πως ζούμε στ’ όνειρό μας ό,τι πιστεύουμε για τον εαυτό μας, ώσπου ν’ αφυπνιστούμε από τη μοίρα»

Καλντερόν

Μικρή είχα την τάση να ονειρεύομαι με «μάτια ερμητικά κλειστά» στην πραγματικότητα. Οταν τα άνοιγα για να την αντικρίσω, την έβρισκα μικρή, στενή, λίγη. Σαν φυλακή.

Το βίωνα λίγο σαν αναπηρία, αυτή τη δυσκολία μου να χαρώ όπως οι άλλοι με τα «απλά, καθημερινά πράγματα». Να συνδεθώ μαζί τους. Να πατήσω γερά πάνω στη γη και να περπατήσω πάνω της με δύναμη, ορμή και αισιοδοξία, διεκδικώντας τη θέση μου σε αυτήν. Τον χώρο μου.

Ο δικός μου χώρος, το δικό μου βασίλειο, ήταν τα βιβλία και τα όνειρα. Ονειρα που έβλεπα στον ύπνο και τον ξύπνο μου. Ονειρα μεγάλα και μικρά. Ονειρα αποσπασματικά, όνειρα σε συνέχειες. Ονειρα με ήρωες φανταστικούς, σε χώρους μαγικούς. Ονειρα με δράση, σασπένς και συνεχείς ανατροπές. Με λίγα λόγια, ιστορίες όπου τα πάντα μπορούσαν να συμβούν. Κι εγώ άλλοτε πρωταγωνίστρια, άλλοτε απλός κομπάρσος, ενίοτε εντελώς απούσα αλλά και εν τέλει πανταχού παρούσα… Τι θεία υπερδύναμη!..

Μόνο μέσα στα όνειρά μου ένιωθα πραγματικά ελεύθερη. Εκεί μπορούσα και να περπατάω και να πετάω και να τρέχω και να κολυμπάω την ίδια στιγμή. Εκεί μπορούσα να πέφτω και να σηκώνομαι ταυτόχρονα. Χωρίς ούτε μια μικρή πληγή. Σε έναν κόσμο χωρίς φθορά, χωρίς ματαιώσεις. Σε έναν κόσμο όπου υπήρχαν τελικά τα πάντα εκτός από ένα: το σώμα.

Γιατί αυτό δεν είναι τα όνειρα; Μια απόδραση από αυτό το σώμα που μας κρατά κολλημένους στη γη. Που συνεχώς μας υπενθυμίζει τη θέση μας στον κόσμο. Αυτό το σώμα που πεινάει και διψάει για όλα. Που πονάει και γερνάει. Αυτό. Το καταραμένο, υπέροχο σώμα. Ευγνωμονώ το θέατρο γιατί μου έμαθε να ζω χωρίς να πάψω να ονειρεύομαι. Μέσα από το θέατρο κατάφερα να συνδεθώ εν τέλει με την πραγματικότητα. Το θέατρο με βοήθησε να την αντικρίσω με μάτια ορθάνοιχτα. Να τη μελετήσω προσεκτικά. Προκειμένου να μπορέσω με τη σειρά μου να τη μετατρέψω σε όνειρα. Ονειρα που ζωντανεύουν επί σκηνής.

Το πιο ενδιαφέρον από όλα είναι ότι πλέον δεν ονειρεύομαι μόνη μου. Μοιράζομαι τα πιο τρελά μου όνειρα με τους άλλους. Ονειρευόμαστε μαζί. Το ίδιο όνειρο. Την ίδια παράσταση.

Και ο καθένας από εμάς την ερμηνεύει με τον δικό του τρόπο. Ενα συλλογικό όνειρο είναι το θέατρο. Ενα όνειρο που σε προτρέπει να ζήσεις. Με αυτό το σώμα.

Με αυτούς τους φόβους, τις ανάγκες και τις επιθυμίες που μοιραζόμαστε όλοι.