Οι Τούρκοι στη Βιέννη

Υπάρχουν στιγμές τρόμου που στοιχειώνουν την Ιστορία. Τέτοια υπήρξε για την Ευρώπη η Πολιορκία της Βιέννης. Μπορεί να έχουν παρέλθει αιώνες, όμως έχει εγγραφεί στο DNA της ευρωπαϊκής Δύσης. Και κάθε φορά που οι τουρκικές σημαίες προελαύνουν, ανεξαρτήτως πού, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη Συρία, η μνήμη επανέρχεται, όσο κι αν δεν ομολογείται. Η Πολιορκία ήταν αποτέλεσμα της πτώσης της Κωνσταντινούπολης. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις είχαν πρώτες φροντίσει να εξασθενίσουν μέχρι διαλύσεως το Βυζάντιο ήδη από το 1204. Ετσι άνοιξε ο δρόμος για τους Οθωμανούς, που βλέποντας ότι μπορούσαν να νικήσουν και να ρίξουν μια χιλιόχρονη πάλαι ποτέ κραταιά αυτοκρατορία ένιωθαν ότι δεν υπήρχε τίποτα ικανό να τους σταματήσει. Ετσι έφτασαν για πρώτη φορά πριν από 490 χρόνια μέχρι τα τείχη της Βιέννης τέτοιες μέρες, τον Σεπτέμβριο του 1529.

Στο πέρασμά τους από τα εδάφη της Ευρώπης δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Ωστόσο οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής, ιδίως της Μεσευρώπης, είχαν το μυαλό τους αλλού – στους δικούς τους άλλους πολέμους, όπως στις εκστρατείες στην Ιταλία. Ωστόσο ένας αιμοβόρος βαρβαρικός στρατός πλησίαζε, με τα νέα των αγριοτήτων του να έχουν προηγηθεί της άφιξής του: μαζικές σφαγές αμάχων, ιδίως παιδιών, αμέτρητοι βιασμοί, παλούκωμα σε έμβρυα που έβγαζαν από τις κοιλιές των γυναικών που εγκυμονούσαν, φωτιά παντού. Ολα αυτά είναι αναλυτικά καταγεγραμμένα σε πλήθος από πρωτογενείς πηγές. Οταν πια έφτασαν να στρατοπεδεύσουν έξω από την πόλη του Αγίου Στεφάνου, η έκταση του στρατοπέδου υπερέβαινε σχεδόν κατά επτά φορές το μέγεθος της ίδιας της πόλης.

Οι λεπτομέρειες της Πολιορκίας είναι τρομερές και συναρπαστικές. Τρομερές για τη βία των Τούρκων, συναρπαστικές για τον ηρωισμό και την εφευρετικότητα των Βιεννέζων που έφτασαν μέχρι να ξεστρώσουν τα λιθόστρωτα των δρόμων τους προκειμένου να βουλιάζουν στο χώμα οι τουρκικές οβίδες. Ωστόσο ο Σουλεϊμάν δεν τα κατάφερε και τελικά εναπόθεσε τις ελπίδες του στο πιο σκληρό του σώμα: τους Γενίτσαρους. Τους υποσχέθηκε τα πάντα αν έριχναν το «Κόκκινο Μήλο». Δεν μπόρεσαν. Οι Τούρκοι έφυγαν, για να επιχειρήσουν ξανά ενάμιση αιώνα αργότερα. Θεωρείται δεδομένο ότι ήταν μία από τις μετρημένες στα δάχτυλα στιγμές της Ιστορίας όπου μια πόλη έσωσε έναν ολόκληρο πολιτισμό, εν προκειμένω τον δυτικό.

Η σημερινή Τουρκία είναι και πάλι Οθωμανική Αυτοκρατορία. Εισβάλλει στη Συρία, απειλεί την Ελλάδα και την Κύπρο, απειλεί όμως και ολόκληρη την Ευρώπη με τα 3,6 εκατομμύρια πρόσφυγες, τον τρόμο των οποίων κραδαίνει συνεχώς ο Ερντογάν. Στις μέρες μας, μια τέτοια απειλή είναι ίσως πιο φοβερή και από εκείνη των όπλων: αν έλεγε ότι θα επιχειρήσει με τανκς, θα γελούσαν μαζί του. Οπως τρομερή απειλή είναι και αυτή των εκατομμυρίων που ζουν ήδη στην Ευρώπη αλλά ο τούρκος πασάς επιχειρεί να ελέγξει τη συνείδησή τους. Τώρα, οι Ευρωπαίοι τον τρέμουν περισσότερο από ό,τι τον «προκάτοχό» του το 1529.

Ωστόσο ο τρόμος δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο στην ήττα. Αν οι ήρωες της Πολιορκίας είχαν φοβηθεί, αν έτρεμαν και τη σκιά τους απέναντι σε αυτό που ερχόταν, σήμερα δεν θα υπήρχε Ευρώπη. Δυστυχώς, έχει πια παρακμάσει τόσο πολύ που ούτε καν μπορεί να το αντιληφθεί. Και απλώς τρέμει παραδομένη…