Μοντέρνο παρελθόν, Μέρος Γ’

Το Παρίσι ανέδειξε το νεωτερικό παρελθόν του 19ου αιώνα μέσα από τα κρινολίνα και τις λευκές μπλούζες με τα μεγάλα φουσκωτά μανίκια, τις μακριές φούστες κομμένες σε λοξή γραμμή και με τονισμένη μέση. Παράλληλα άγγιξε το μοντέρνο ζήτημα του παρόντος, την κλιματική αλλαγή μέσα από πρακτικές αειφορίας. Και αναδεικνύει ως πρότυπο της επόμενης σεζόν το στυλ της ενσυνείδητης  κομψότητας. Γι’ αυτό το πλήθος των αθλητικών sneakers σχεδόν εξαφανίστηκε από τα σόου των σχεδιαστών, καθώς τα υλικά κατασκευής τους, κυρίως από λάστιχο και πλαστικό, τοποθετούνται στην κορυφή της καταστροφικής πυραμίδας, τοξικής για το περιβάλλον, των υδάτων και του εδάφους.

Ομως αν δεν αλλάζουν οι τάσεις, αν τα ρούχα αντέχουν για πολλά χρόνια τότε η οικονομία δεν θα μπορεί να βασίζεται στο ευάλωτο συναίσθημα της ανίας της ύπαρξης. Ωστόσο το διαρκώς μεταβαλλόμενο και νέο είδος που προσφέρει η μόδα είναι αυτό που επεμβαίνει αποτελεσματικά και εξουδετερώνει τις ενδείξεις «μεταμέλειας» και σύνεσης με τις οποίες είναι ντυμένα τα σύγχρονα σώματα. Ή μάλλον αυτές οι ίδιες ενδείξεις είναι που παραπέμπουν σε μόδες περασμένων αιώνων, συνήθειες οικιακής ενασχόλησης και λειτουργούν ως προκάλυψη ώστε το καινούργιο κομμάτι να μη δείχνει τον παροντικό χρόνο δημιουργίας του.

Ετσι, παρόλο που έγινε συνήθεια στις μέρες μας να μιλάμε θεωρητικά για το πόσο προσέχουμε να μην επιβαρύνουμε περισσότερο το περιβάλλον, μάλλον ο αριθμός των τζιν που κυριάρχησαν στο σόου του Εντί Σλιμάν για τη Celine με παραπομπές στη δεκαετία του ’70 αποδεικνύει ότι είναι ανέφικτη η αλλαγή νοοτροπίας μίας ψυχής η οποία έμαθε να βλέπει τον κόσμο να προχωρά μέσα από τα προστάγματα και τις επιβολές του συστήματος της μόδας.

ΣΧΕΔΙΑΣΤΙΚΗ ΑΜΗΧΑΝΙΑ. Οι παραπάνω σκέψεις δεν θα προέκυπταν αν το Παρίσι μαζί με τις άλλες τρεις πόλεις που διοργανώνουν τις μεγάλες εβδομάδες μόδας άφηναν να περάσει σιωπηλά το ρεύμα της σχεδιαστικής αμηχανίας που πλήττει τα τελευταία χρόνια αυτόν τον χώρο. Εξαίρεση είναι η συνεργασία μεταξύ δύο αξεπέραστων δημιουργών, του Ντρις Βαν Νότεν και του Κριστιάν Λακρουά. Οι οποίοι μοιράστηκαν μεταξύ τους τη διαδικασία δημιουργίας μίας κοινής συλλογής, εκφράζοντας αλληλοεκτίμηση. Ομως η προαναγγελία για την παριζιάνικη ευθυμία της ερχόμενης άνοιξης περιορίστηκε σε ελάχιστα δείγματα μέσα στην αφθονία των συλλογών που παρουσιάστηκαν. Λίγα είναι τα ρούχα και οι ιδέες επιστρώσεών τους, οι προτάσεις επανάχρησης παλαιότερων τάσεων, οι προσεγγίσεις αρχειακού υλικού που  θα έχουν την ικανότητα να πραγματοποιήσουν την επιθυμία του σώματος να νιώσει τη θριαμβική απομάκρυνση από τον νόμο της βαρύτητας και της πλήξης.