Προσχέδιο: Μακάρι να πραγματοποιηθούν οι προβλέψεις…

Το πνεύμα πρόθυμον, αλλά το ζητούμενο για τη νέα εποχή που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση με τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, την αύξηση της απασχόλησης, την αύξηση των επενδύσεων και τη μείωση των φόρων, όπως τουλάχιστον δίνει μια ώσμωση το προσχέδιο του προϋπολογισμού, είναι η πραγματοποίηση των προβλέψεων, η επίτευξη των στόχων. Διότι αυτό είναι το μείζον πρόβλημα όλων των κυβερνήσεων όλων των εποχών. Δηλαδή οι μεγάλες, κατά κανόνα, αποκλίσεις των πραγματοποιήσεων από τους στόχους.

Πράγματι, υπό την προϋπόθεση ότι επιτέλους θα πραγματοποιηθούν οι προβλέψεις για την εξέλιξη βασικών μεγεθών το 2020, διαπιστώνουμε ότι εξασφαλίζονται όλοι οι παράγοντες που συμβάλλουν στην αύξηση του ΑΕΠ, στη μείωση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ, στην αύξηση της απασχόλησης, στη μείωση της ανεργίας, στην αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος και, το κυριότερο, στον περιορισμό του φορομπηχτισμού.

Συγκεκριμένα, η πρόβλεψη για ισχυρότερη οικονομική μεγέθυνση, ανάπτυξη, το 2020 ενισχύεται από προβλέψεις για ισχυρότερη ενδυνάμωση των παραγόντων που προσδιορίζουν το ΑΕΠ και που είναι η κατανάλωση, οι επενδύσεις και οι εξαγωγές, με την έντονη επιφύλαξη των εισαγωγών που θα παρουσιάσουν την ίδια περίπου αύξηση (γύρω στο 5%) και που έχουν αρνητική επίδραση στη διαμόρφωση του ΑΕΠ.

Υστερα, υπό τις ίδιες προϋποθέσεις, και όλες οι άλλες προβλέψεις για την εξέλιξη βασικών οικονομικών μεγεθών που συμβάλλουν στη μεταβολή του χρέους ενισχύουν τον στόχο για μείωσή του κατά 5,5 εκατοστιαίες μονάδες. Πρόκειται για την πρόβλεψη σχετικά με ρυθμούς ανάπτυξης 2,8% και το υψηλό πάλι ποσοστό πρωτογενούς πλεονάσματος. Εντονος προβληματισμός υπάρχει για τα «βερεσέδια», δηλαδή για τις αναλήψεις χρεών δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών, τα οποία το 2018 όχι μόνο εξαφάνισαν τη θετική συμβολή των επενδύσεων και του πρωτογενούς πλεονάσματος, αλλά και το αύξησαν κιόλας το χρέος με την αρνητική συμβολή τους κατά… 10 ποσοστιαίες μονάδες!

Αισιοδοξία για περιορισμό του φορομπηχτισμού προκαλούν και οι προβλεπόμενες μεταβολές των άμεσων και έμμεσων φόρων που είναι σαφώς μικρότερες από την ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ και που, επιτέλους, σταματούν την αύξηση φόρων που δεν δικαιολογούνται από την ανάπτυξη. Σημειώνεται ότι υπερβολική φορολόγηση προκύπτει όταν η σχέση μεταξύ μεταβολής των φόρων και ονομαστικού ΑΕΠ είναι πάνω από τη μονάδα.

Η ίδια διαπίστωση ισχύει και για την πρόβλεψη για μείωση της ανεργίας, η οποία, μολονότι όλοι γνωρίζουν ότι τροφοδοτείται από την ύφεση, μετά το 2010, με τα Μνημόνια, όλες οι κυβερνήσεις έκαναν τα πάντα (μείωση εισοδήματος, μείωση επενδύσεων κ.λπ.) για να τη φουντώνουν. Υπενθυμίζεται ότι με κάθε αύξηση του ΑΕΠ κατά μία μοναδα η ανεργία συρρικνώνεται κατά 0,25 ποσοστιαίες μονάδες, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι λειτουργεί σωστά και ομαλά μια οικονομία.