Σωτήρες

Στην εξαιρετική τηλεοπτική σειρά Unbelievable, που είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία και προβάλλεται από το Netflix, η μία από τις δύο φίλες ντετέκτιβ που πρωταγωνιστούν είναι θρήσκα και η άλλη όχι. Οταν όλα πια παίρνουν τον δρόμο τους και οι δύο γυναίκες επιτέλους χαλαρώνουν, η δεύτερη ομολογεί στην πρώτη ότι την κρίσιμη στιγμή προσευχήθηκε να πάνε όλα καλά. «Αλήθεια;» της λέει η άλλη, ενθουσιασμένη. «Ναι. Είπα στον δικό σου, επιτέλους, για μια φορά, μια γ…μένη φορά, μπορείς να κάνεις κάτι χρήσιμο;».

Φυσικά η αστυνομικός ήξερε καλά ότι η υπόθεση δεν διαλευκάνθηκε στον ουρανό, αλλά στη Γη. Από επαγγελματίες υπεύθυνους, ευαίσθητους, έντιμους και αφοσιωμένους στη δουλειά τους. Δεν είναι όλοι έτσι. Υπάρχουν κι οι ανέντιμοι, οι σεξιστές ή εκείνοι που απλώς βαριούνται. Μια κοπέλα έπεσε στα χέρια τους και καταστράφηκε η ζωή της, μια άλλη ήταν πιο τυχερή. Το ζήτημα είναι πού θα πέσεις.

Θα του αρέσει αυτή η σειρά του Τατσόπουλου. Μπορεί να του δώσει ιδέες, αν και η αλήθεια είναι ότι είχε πλούσια ερεθίσματα τον τελευταίο καιρό. Οπως και η ντετέκτιβ, πάντως, έτσι κι εκείνος γνωρίζει ότι τη ζωή δεν τη γράφουν οι θεοί, αλλά οι άνθρωποι. Δεν τον ξέρω τόσο καλά, αλλά αμφιβάλλω αν η περιπέτειά του τον έφερε πιο κοντά στον Θεό, όπως του ευχήθηκε ο πλαστικός χειρουργός που του παρέσχε τις πρώτες βοήθειες. Το ότι ο τελευταίος βρισκόταν την κρίσιμη στιγμή στο τηλεοπτικό πλατό ήταν προφανώς θέμα τύχης. Το τι συνέβη όμως από εκεί και πέρα, και είχε την ευτυχή κατάληξη που όλοι ευχόμασταν, είναι αποτέλεσμα του ζήλου, της αυταπάρνησης και του αισθήματος ευθύνης που επέδειξαν μια σειρά από γιατρούς και νοσηλευτές. Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι, όση πίστη κι αν κουβαλούσε ο Πέτρος θα ήταν χαμένος.

Το διατύπωσε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στη χθεσινή του ανάρτηση, λίγο πριν ή λίγο μετά το πολύτιμο εξιτήριο: την ώρα που όλοι εμείς αναλωνόμαστε σε μικρότητες που θα ξεχαστούν πριν πέσει η νύχτα, υπάρχουν κάποιοι που κάνουν το καλό και το ρίχνουν στο γιαλό χωρίς να περιμένουν καμιά ανταπόδοση. «Το να αναγνωρίσω ότι μου έσωσαν τη ζωή είναι το λιγότερο», καταλήγει. «Εχω όμως την εντύπωση ότι έσωσαν και τη συνείδησή μου. Εκείνοι, για μια ακόμη φορά, καθάρισαν για λογαριασμό όλων μας».

Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε τέτοιους ανθρώπους. Γιατρούς που δεν ενδιαφέρονται για πλούτη και αξιώματα, που δεν καταλαβαίνουν από ωράρια, που δεν εξαρτούν τη συμπεριφορά τους από το αν έχουν απέναντί τους έναν επώνυμο ή έναν ανώνυμο, που σε κοιτάζουν περίεργα όταν τους ρωτάς τι τους χρωστάς. Θα μπορούσα να πω ονόματα, αν δεν ήμουν βέβαιος ότι η δημοσιότητα τους ενοχλεί. Ετσι κι αλλιώς, εκείνοι το ξέρουν: εκτός από τη ζωή μας, σώζουν και τη συνείδησή μας.