Ανθρωποι

Υπάρχει έλληνας ευρωβουλευτής που κατά τις ακροάσεις των νέων επιτρόπων έκανε στον Ντομπρόβσκις την εξής ερώτηση – σύμφωνα με ανακοίνωση του ίδιου του ευρωβουλευτή…

«Η απόσταση ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς έχει μεγαλώσει δραματικά. Αν θέλετε μια οικονομία που να δουλεύει για τους ανθρώπους, πείτε μου τι σκοπεύετε να αλλάξετε; Με ποια μέσα;».

Ο ευρωβουλευτής αυτός είναι ο Παπαδημούλης του ΣΥΡΙΖΑ.

Υποθέτω πως ο Ντομπρόβσκις θα συμφωνούσε ότι η απόσταση ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς έχει μεγαλώσει δραματικά, ιδίως αν είχε προλάβει να ρίξει μια ματιά στο πόθεν έσχες του ευρωβουλευτή. Υποψιάζομαι ότι δεν το γνώριζε.

Αλλωστε η συνέχεια της ερώτησης ήταν ακόμη πιο αστεία.

«Η οικονομία που να δουλεύει για τους ανθρώπους» είναι μια καραμέλα για πολλούς αριστερούς επειδή συμβαίνει να μη δουλεύουν, ούτε να έχουν δουλέψει ποτέ οι ίδιοι.

Θυμάμαι ακόμη μια συνέντευξη του Τσίπρα το 2014 που όταν ρωτήθηκε τι θα πει στην πρώτη σύνοδο κορυφής που θα προσέλθει ως πρωθυπουργός απάντησε:

Θα πω «κάτω τα μολύβια!». Εδώ μιλάμε για ανθρώπους.

Δεν ξέρω αν το είπε, αλλά δεν μου φαίνεται πολύ πιθανό. Κάτι θα είχα ακούσει, έστω τα χαχανητά.

Αλλά μάλλον δεν το είπε και για έναν πρόσθετο λόγο.

Επειδή κάθε οικονομία δουλεύει ούτως ή άλλως για τους ανθρώπους που δουλεύουν για την οικονομία. Πώς νομίζουν ο Παπαδημούλης ή ο Τσίπρας ότι ζουν τα εκατομμύρια ανθρώπων αυτού του πλανήτη; Με επενδύσεις αμοιβαίων, με ληστείες τραπεζών ή με ρεφενέ στη γειτονιά;

Πώς τρώνε; Πώς ντύνονται; Πώς στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο; Πώς βάζουν κάτι στην άκρη όταν μπορούν;

Καλώς  Ή κακώς, όλοι οι άνθρωποι ζουν δουλεύοντας. Και παράγοντας. Και συνεισφέροντας με τη δουλειά τους στον εθνικό πλούτο. Και πληρώνοντας τους φόρους που τους έβαζε ο Τσακαλώτος επειδή τον ενοχλούσαν οι κοινωνικές ανισότητες και αγωνιούσε για το «ταξικό πρόσημο».

Εξ όσων γνωρίζω οι μόνοι που έχουν καταφέρει να ζουν χωρίς να δουλεύουν είναι διάφοροι της Αριστεράς. Και οι οποίοι όχι μόνο ζουν χωρίς να δουλεύουν, αλλά καταριούνται και όσους δουλεύουν επειδή δουλεύουν σε μια οικονομία που δεν τυγχάνει του γούστου τους.

Πώς σας φαίνεται; Μια χαρά, λέω εγώ. Αλλά για εκείνους.

Οι υπόλοιποι δεν κάνουν άσκηση αγωνιστικού ανθρωπισμού με γεμάτες τσέπες από τις Βρυξέλλες.

Ξυπνούν νωρίς και δουλεύουν για να βάλουν κάτι στις δικές τους. Ωστε να πληρώσουν τους φόρους που του έχουν φορτώσει οι άεργοι ανθρωπιστές με τις γεμάτες τσέπες.