Γιασεμί Κηλαηδόνη

Γενικά δεν βλέπω όνειρα ή βλέπω και δεν τα θυμάμαι ή θυμάμαι κάτι τετριμμένα όπως ότι πετάω, ότι κολυμπάω, ότι πέφτω, ότι είμαι στο σινεμά κι έχω ξεχάσει να φορέσω παπούτσια. Tέτοιες γενικότητες. Xθες είδα ότι έφευγα από το σπίτι για να πάω κάπου, μάλλον για πρόβα. Mάλλον όχι για πρόβα, γιατί πρέπει να ήταν νύχτα. Tέλος πάντων δεν έχει σημασία. Mπήκα στο ασανσέρ και πάτησα το κουμπί για να κατέβει στο ισόγειο. Δεν πήγε πουθενά. Το ξαναπάτησα, τίποτα. Πάτησα και τ’ άλλα κουμπιά και αυτό με το καμπανάκι και το άλλο το κόκκινο που γράφει stop και κάνα δυο άλλα που δεν τα είχα προσέξει παλιότερα κι ένα διακοπτάκι. Δεν γινόταν τίποτα. Εσβησε και το φως. Αποφάσισα να κατέβω από τις σκάλες. Διαπίστωσα ότι η πόρτα ήταν μπλοκαρισμένη. Δεν μπορούσα να βγω με τίποτα. Με έπιασε πανικός. Αρχισα να κοπανάω την πόρτα, τους τοίχους και να φωνάζω.

Με τα πολλά το ασανσέρ πήρε μπρος, αλλά δεν κατέβαινε προς στο ισόγειο. Αρχισε να πηγαίνει προς τα πάνω. Παράξενο. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι μπορεί να υπάρχει στάση πιο πάνω. Αλλωστε μένω στον τελευταίο όροφο του κτιρίου και πράγματι δεν φαινόταν να υπάρχει στάση. Η καμπίνα κινούνταν αδιάκοπα με κατεύθυνση προς τα πάνω, χωρίς στάση. Κάτι σαν εκτόξευση με χαμηλή ταχύτητα. Για έναν περίεργο λόγο ένιωσα μία γαλήνη. Ακουγόταν και μια μουσική. Ζαγοραίος; Αν είναι δυνατόν. Να σημειώσω εδώ ότι κοιμάμαι με το ραδιόφωνο ανοιχτό. Το φως εξακολουθούσε να είναι σβηστό αλλά έβλεπα, σχεδόν κανονικά. Σχεδόν. Δηλαδή όπως βλέπω όταν δεν φοράω φακούς. Το θέμα δεν είναι πώς έβλεπα, αλλά το τι έβλεπα. Υπήρχε ορίζοντας, λίγα σύννεφα, κάποια χρώματα, ερημιά, αμμουδιά, θάλασσα και όλα αυτά επίσης σε μια ήσυχη πορεία προς τα πάνω.

Ολο το τοπίο ανέβαινε μαζί μου, αλλά με διαφορετική ταχύτητα. Στιγμές στιγμές με προσπερνούσε και μετά έμενε πίσω. Κι εγώ αγνάντευα από ψηλά. Αρχισα να ανησυχώ. (Λογικό). Κάπου θα πρέπει να πηγαίνουμε. Κάπου πρέπει να καταλήγει όλο αυτό. Και αλήθεια είχα ξεχάσει για πού ξεκίνησα όταν μπήκα εδώ μέσα. Τότε αναρωτήθηκα μήπως βλέπω όνειρο. Τράβηξα το δάχτυλό μου. Αυτό είναι ένα καλό κόλπο. Αν τραβήξεις το δάχτυλό σου και αλλάξει το μήκος του, τότε σίγουρα βλέπεις όνειρο. Αν το μήκος παραμείνει σταθερό υπάρχει σοβαρή ένδειξη ότι αυτό που ζεις μπορεί και να είναι πραγματικότητα. Μπορεί και όχι. Ενδειξη είπαμε. Και τότε άρχισε να χτυπάει ο συναγερμός. Μαζεύτηκε κόσμος, αστυνομίες, πυροσβεστικές, χαμός. Ολο το ήσυχο περιβάλλον πήγε περίπατο. Ανοιξα τα μάτια. Εβαλα το ξυπνητήρι να ξαναχτυπήσει σε δέκα λεπτά. Προσπάθησα να συνεχίσω από εκεί που είχα μείνει πριν πλακώσει η φασαρία. Αδύνατο. Σηκώθηκα κι έφτιαξα καφέ. Σκατά.

Η Γιασεμί Κηλαηδόνη είναι ηθοποιός. Αυτό το διάστημα κάνει πρόβες για την παράσταση «Το θαύμα της Aνι Σάλιβαν» του Γουίλιαμ Γκίμπσον, σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, που θα ανέβει από την 1η Νοεμβρίου στο θέατρο «Μεταξουργείο»