Ο εκσυγχρονισμός της φουστανέλας

Αν και συνδέεται με τα ευγενέστερα των ιδανικών, το κόλπο είναι απολύτως σατανικό. Ο ένας υπουργός θεσμοθετεί την κλήρωση για την επιλογή του σημαιοφόρου, ο άλλος επαναφέρει τη σχολική επίδοση ως βασικό κριτήριο κι έτσι κανένας δεν μιλάει πια γι’ αυτό που καταγγελλόταν ως ένας αναχρονισμός βγαλμένος από τα βάθη της εποχής του Μεταξά. Για την κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων.

Δεν ήταν το μεταξικό καθεστώς που επέβαλε στους μαθητές να ντυθούν στα γαλανόλευκα και να παρελάσουν με στρατιωτικό βήμα; Και γιατί σχεδόν ενενήντα χρόνια μετά, σε καθεστώς πλήρους δημοκρατίας, παιδιά έντεκα και δώδεκα χρόνων συνεχίζουν να ντύνονται στα γαλανόλευκα και να περπατούν με στρατιωτικό βήμα δυο φορές τον χρόνο όταν πουθενά αλλού στην Ευρώπη δεν μυούνται οι μαθητές για εθνεργετικούς λόγους στο πνεύμα του μιλιταρισμού;

Μια απάντηση θα μπορούσε να είναι πως όλα αυτά γίνονται για να σηκώνουν τέσσερα χρόνια οι άριστοι τη σημαία και τα επόμενα τέσσερα οι τυχεροί και μετά πάλι οι άριστοι και ξανά οι τυχεροί, να τη σηκώνουν εναλλάξ σε έναν αέναο κύκλο όπου στην πραγματικότητα θα εναλλάσσονται ο Κώστας Γαβρόγλου και οι πολιτικοί του επίγονοι με τη Νίκη Κεραμέως και τους δικούς της πολιτικούς επιγόνους. Στην ουσία θα εναλλάσσονται οι τετραετίες τύχης και αριστείας, ενώ την ίδια ώρα οι εντεκάχρονοι του δημοτικού σχολείου θα συνεχίσουν να σέρνουν τα πόδια τους στην άσφαλτο ντυμένοι στα γαλανόλευκα αλλά καθόλου υπερήφανοι γι’ αυτό το μιλιταριστικό βάπτισμα στην εθνική συνείδηση.

Γενιές και γενιές τυχερών και άριστων αντάμα θα βγαίνουν από τα σχολεία κρατώντας πότε ο ένας τη σημαία και πότε ο άλλος, θύματα των μοιραίων και των άβουλων που, όπως μας έχει διδάξει ο Βάρναλης, συνήθως πηγαίνουν κι αυτοί αντάμα. Το λάθος όμως όλων των υπόλοιπων θα ήταν να επιλέξουν στρατόπεδο. Να σηκώνει τη σημαία ο καλύτερος των καλύτερων ή να δίνεται η ευκαιρία ακόμη και στον χειρότερο των χειρότερων; Πρέπει να κρατούν τη σημαία μόνο οι άριστοι ως επιβράβευση ή να μπορεί να την κρατά κάθε μαθητής ανεξάρτητα από τις επιδόσεις του επειδή το εθνικό φρόνημα δεν μπορεί να έχει σχέση με την Αριθμητική και τη Γλώσσα;  

Το δίλημμα είναι παραπειστικό εάν ο διακηρυγμένος στόχος ήταν να μη σηκώνει τη σημαία κανένας – τουλάχιστον να μην τη σηκώνει ως ολόγραμμα του μεταξικού παρελθόντος. Συγχρόνως όμως είναι και αποκαλυπτικό για το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Μια Αριστερά που θα έκανε τις αγορές να χορεύουν με νταούλια, δεν τόλμησε όταν ήρθε στην εξουσία να αγγίξει τις μαθητικές παρελάσεις. Και μια Δεξιά εξακολουθεί να εμπνέεται από εικόνες και σύμβολα μιας άλλης Ελλάδας, της Ελλάδας του γαλανόλευκου φολκλόρ.  

Και η εθνική συνείδηση; Πώς θα καλλιεργηθεί η εθνική συνείδηση στα παιδιά; Αν πουθενά αλλού δεν καλλιεργείται με μαθητικές παρελάσεις, τότε σημαίνει πως θα υπάρχει και άλλος τρόπος για να αγαπήσει κανείς την πατρίδα του εκτός από το να σέρνει τα πόδια του στην άσφαλτο. Θα υπάρχει και άλλος τρόπος να συγχρονιστεί με τη σημερινή εποχή εκτός από το εμπιστευτεί την επιλογή του σημαιοφόρου όχι στην τύχη ούτε στην αριστεία αλλά, ας πούμε, σε έναν αλγόριθμο. Είναι κι αυτό εκσυγχρονισμός. Αλλά είναι ο εκσυγχρονισμός της φουστανέλας.