Συμπεράσματα από τις αυστριακές εκλογές

Αλλη μια εκλογή διαψεύδει τις δημοσκοπήσεις. Και επιφυλάσσει εκπλήξεις και επιβεβαιώσεις. Πρώτο συμπέρασμα, η θριαμβευτική νίκη του Σεμπάστιαν Κουρτς επιβεβαιώνει την πολιτική του κυριαρχία στην Αυστρία. Πώς συνέβη αυτή η εξέλιξη; Ισως πρέπει να ανατρέξουμε στην κατανόηση της «αυστριακής ψυχής».

Για να καταλάβεις την «αυστριακή ψυχή» και τη διαφορά της από την αυστηρά προτεσταντική Γερμανία, θα πρέπει να κατανοήσεις μια λέξη που χρησιμοποιούν οι καθολικοί  αυστριακοί και που αγνοούν οι Γερμανοί: Gemütlich. Εύκολα μεταφράζεται στα ορθόδοξα ελληνικά. «Χαλαρά…»! Αυτή ήταν και είναι η στάση του Κουρτς στην πολιτική. Ομως πίσω από αυτήν κρύβεται ένα ισχυρό σύστημα ιδεών του έμπειρου από τα νιάτα του πολιτικού, μια και ήταν γέννημα θρέμμα της Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Το σύστημα ιδεών του ήταν η φανατική πίστη στην Ευρωπαϊκή Ενωση και τις αξίες της (φιλελεύθερη Δημοκρατία), η άρνηση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, η πίστη στην ανάγκη κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής για τη μετανάστευση, η διεύρυνση στα Δυτικά Βαλκάνια.

Θυμόμαστε και τους όρους που με σκληρή χαλαρότητα επέβαλε στο κόμμα του, όταν του ζήτησαν να αναλάβει την αρχηγία του Αυστριακού Λαϊκού Κόμματος που βρισκόταν στην τρίτη θέση δημοσκοπικά. «Ακούστε να δείτε, δεν με ενδιαφέρει να γίνω αρχηγός ενός γερασμένου κόμματος. Με ενδιαφέρει να γίνω καγκελάριος. Και για να το πετύχω θα διαλέξω εγώ τους υποψήφιους βουλευτές και όχι οι κομματικές οργανώσεις σας…». Τι να κάνουν οι γέροντες, στα χάλια που είχαν, του παρέδωσαν την εξουσία και λίγους μήνες μετά ο Κουρτς έγινε καγκελάριος.

Στις προηγούμενες εκλογές πέτυχε το ακατόρθωτο. Κέρδισε καθαρά την πρώτη θέση, από την τρίτη που έδειχναν οι δημοσκοπήσεις και όταν εκλήθη να συγκυβερνήσει δεν δίστασε. Προτίμησε να επιλέξει τους ακροδεξιούς με ναζιστικές καταβολές Ελεύθερους Δημοκράτες που ήταν τρίτο κόμμα στη Βουλή, δεδομένης και της άρνησης των Σοσιαλδημοκρατών να συμπτύξουν ακόμη έναν μεγάλο συνασπισμό. Ο Στράχε και η παρέα του δέχθηκαν τους όρους του. Στην εξωτερική πολιτική, στην Οικονομία και στις σχέσεις με την Ευρώπη δεν τους έπεφτε λόγος. Δέχθηκαν λοιπόν οι ακροδεξιοί να ασχοληθούν με το ανύπαρκτο και μη νατοϊκό στράτευμα λόγω ουδετερότητας της Αυστρίας, και την εσωτερική ασφάλεια.

Θυμόμαστε ακόμη τις θριαμβολογίες της κατάμαυρης διεθνούς – Λεπέν, Μπάνον κ.λπ.

Οταν ξέσπασε το Ιμπιζα γκέιτ, και αποκαλύφθηκε η πραγματική φύση των ακροδεξιών λιγούρηδων για χρήμα και φιλορωσικό πάθος – Ευρώπη των Εθνών…) δεν δίστασε λεπτό. Διέκοψε τη συνεργασία και μια και τα υπόλοιπα κόμματα αρνήθηκαν κυβερνητική συνεργασία, υπέβαλε παραίτηση στον Πρόεδρο και εκλογές. Παρά το γεγονός ότι λάθη που είχε κάνει σχετικά με εργατικούς νόμους είχαν προκαλέσει βίαιες αντιδράσεις.

Συμπέρασμα δεύτερο, η μαύρη διεθνής των Λεπέν, Μπάνον, Σαλβίνι, χάνει τη δυναμική της στο μέτρο που αναδεικνύεται η πραγματική τους αντιευρωπαϊκή και φιλοχρήματη ατζέντα.

Συμπέρασμα τρίτο. Οι σοσιαλιστές καταποντίστηκαν. Η αδυναμία τους να εκφράσουν τα νέα κοινωνικά στρώματα τους έφερε στο χαμηλότερο ποσοστό στη μεταπολεμική τους ιστορία.

Συμπέρασμα τέταρτο. Οι Πράσινοι αναδείχθηκαν θριαμβευτές. Και ίσως και καθοριστικός παράγοντας του σχηματισμού της νέας κυβέρνησης. Και μιλάμε για γνήσιους πράσινους, και όχι για λαθρεπιβάτες της Οικολογίας, όπως συμβαίνει με δεξιούς και αριστερούς αριβίστες.

Τέλος, το άστρο του νεαρού καγκελάριου που πρωταγωνίστησε στον εξοστρακισμό του Ορμπαν από την Κεντροδεξιά, ανατέλλει τη στιγμή που η Ανγκελα Μέρκελ αποχωρεί.