Εις βάρος {LF}της κοινωνίας

Σήμερα έχει προκηρυχθεί μια μεγάλη απεργία, η οποία ως συνήθως δεν θα πλήξει στο ελάχιστο τον κακό καπιταλισμό, τον οποίο οι υποκινητές των απεργιών λένε ότι θέλουν να ανατρέψουν. Αντίθετα θα πλήξει περισσότερο τους εργαζόμενους, ιδίως εκείνους που θα επιλέξουν ότι δεν τους παίρνει να χάσουν το μεροκάματο και ιδίως τους χαμηλόμισθους του ιδιωτικού τομέα και όσους έχουν ευέλικτη σχέση εργασίας που δεν διαθέτουν ΙΧ. Αλλά πάντα έτσι δεν γινόταν;

Για ποιο λόγο γίνεται η απεργία εις βάρος της κοινωνίας; Θα μπορούσε να μην έχει σημασία, τα αιτήματα που τίθενται δεν κερδίζονται σε μια χώρα δημοσιονομικά διάτρητη όπως η Ελλάδα, αλλά ας πούμε ότι έχει. Τα συνδικάτα ζητούν «να αποσυρθούν τώρα οι διατάξεις του νομοσχεδίου που πλήττουν εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα». Διεκδικούν την υλοποίηση πάγιων «δίκαιων αιτημάτων» όσων μπορούν να τα θέτουν στην εργασιακή ασφάλειά τους (αιτήματα κυρίως έναντι του Δημοσίου, από υπαλλήλους και συνταξιούχους) και να συνεχίσει ο (κρατικοδίαιτος κατά βάση) συνδικαλισμός να κάνει πάρτι στις πλάτες της κοινωνίας.

Αυτό που κυρίως καίει τους συνδικαλιστές, ενόψει της ψήφισης του νομοσχεδίου για την αγορά εργασίας, είναι η πρόβλεψη για μεγαλύτερη αντιπροσωπευτικότητα. Να μην μπορούν να λαμβάνουν αποφάσεις, π.χ. για κήρυξη απεργίας, οργανωμένες μειοψηφίες με κομματικό πρόσημο, να μην μπορούν επαγγελματίες αντικαπιταλιστές συνδικαλιστές να διαλύουν την κοινωνική ζωή και την καθημερινότητά μας, επειδή αυτοί αποφασίζουν κι αυτοί προκηρύσσουν απεργία. Δεν είναι παιδική χαρά οι εργατικές κινητοποιήσεις, δεν είναι το επαναστατικό πρόσχημα μιας νομενκλατούρας συνδικαλιστών, να κάνει στην Αθήνα την επαναστατική γυμναστική της σε βάρος του παραγωγικού πληθυσμού, ο οποίος ούτε συναινεί ούτε συμμετέχει στις απεργίες – και μόνο τις νιώθει σαν βάρος και σαν επιπρόσθετο εμπόδιο στη γεμάτη εμπόδια καθημερινότητά του. Ας μην ανησυχούν οι συνδικαλιστές. Και ο νόμος θα ψηφιστεί και το συνδικαλιστικό πάρτι θα συνεχιστεί. Αυτό είναι η Ελλάδα.

Διαβάζοντας τα αιτήματα των συνταξιούχων του Δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, κατανοεί κανείς ότι είναι και ανέφικτα και προκλητικά. Ζητούν κατώτερη σύνταξη 600 ευρώ, κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου, αναδρομικά, δημόσια δωρεάν υγεία, ανακεφαλαιοποίηση των Ταμείων κ.λπ. Τσάμπα χρεοκοπήσαμε, τσάμπα η χώρα υπέγραψε τρία Μνημόνια. Τσάμπα φάγαμε τόση ταλαιπωρία, τσάμπα φοβόμαστε μην πέσουμε στα βράχια. Τσάμπα πληρώσαμε τον Βαρουφάκη, τσάμπα λουστήκαμε το σύστημα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Τα αιτήματα παραμένουν ίδια: εδώ και τώρα λεφτά από το αειθαλές λεφτόδεντρο.