Βασίλης Μαυρογεωργίου

Η σχέση μου με τον ύπνο ήταν πάντοτε εφιαλτική. Στο παιδικό μου δωμάτιο υπήρχε μια μεγάλη ταπετσαρία με το ελαφάκι της Ντίσνεϊ και παντού τριγύρω, παιχνίδια, λούτρινα αρκουδάκια, στρατιωτάκια και καουμπόηδες που δουλειά τους ήταν να φρουρούν τον παιδικό μου ύπνο, αλλά τίποτα δεν εμπόδιζε τους εφιάλτες να εισχωρήσουν έρποντας κάτω από το κρεβάτι μου.

Κάποτε ήταν ο σκύλος μας ξεκοιλιασμένος σε μια έρημη οικοδομή. Εκατομμύρια ζωύφια τον κατασπάραζαν, κι εκείνος κουνούσε ανήσυχα το μάτι του και η ανάσα του έβγαινε γοργή. Αλλη φορά ένα γιγάντιο πλοίο έσκισε στα δύο το σπίτι μας. Τα πάντα πλημμύρισαν κι εγώ κατέληξα να κολυμπώ πάνω από μια απύθμενη άβυσσο, ενώ το τεράστιο καράβι με προσπερνούσε και οι καμινάδες του έφταναν ως τον ουρανό. Μια φορά άνοιξα το παντζούρι και απέξω αεροσκάφη βομβάρδιζαν την Αθήνα.

Στο Δημοτικό είχα μια παρέα που μας άρεσε να τρομάζουμε ο ένας τον άλλο με ιστορίες φαντασμάτων. Ενας συμμαθητής μου (άθεος και με προχωρημένους γονείς) είπε πως όλα αυτά τα τρομακτικά που βλέπουμε τη νύχτα προέρχονται πρώτον από τη βαρυστομαχιά και δεύτερον από τη δίψα. Εκείνος έπινε πάντα ένα ποτήρι νερό πριν κοιμηθεί κι αυτό έδιωχνε τους εφιάλτες. Το δοκίμασα όπως δοκίμασα και να ακούω μουσική πριν κοιμηθώ, να διαβάζω τον μικρό Νικόλα. Η μάχη όμως με τους εφιάλτες απλώς χειροτέρευε.

Μια νύχτα ξύπνησα απότομα τρομαγμένος, και κατάλαβα πως δεν μπορούσα να κουνηθώ. Πολύ γρήγορα διαπίστωσα πως δεν ήμουνα μόνος μου. Υπήρχε ένας άντρας στη γωνία που με κοίταζε. Δεν μπορούσα να διακρίνω το πρόσωπό του. Ηταν μια μαύρη σιλουέτα που με παρακολουθούσε και ανάσαινε βαριά. Υστερα από λίγο εξαφανίστηκε.

Είχα αρχίσει να βλέπω εφιάλτες και με τα μάτια ανοιχτά. Ο σκοτεινός άντρας άρχισε να με επισκέπτεται συχνά-πυκνά. Σταδιακά γινόταν πιο τολμηρός. Εκανε μερικά βήματα, μια φορά όρμηξε κατά πάνω μου, μια νύχτα κρατούσε ένα κερί που φώτιζε το θυμωμένο μάτι του.

Στο κατηχητικό (ναι, πήγαινα στο κατηχητικό για ένα διάστημα) τόλμησα να εκμυστηρευτώ την εμπειρία μου στην κυρία που μας έλεγε ιστορίες από τη Βίβλο. Εκείνη μου φώναξε πως φταίνε τα κόμικς που διαβάζουμε και ότι ο Σπάιντερμαν κάνει το σύμβολο του Σατανά με το χέρι του. Εγώ όχι μόνο δεν σταμάτησα τα κόμικς αλλά μεγαλώνοντας άρχισα να διαβάζω Πόε, Λάβκραφτ, Μαίρη Σέλεϊ, Μποντλέρ, Μπραμ Στόκερ, Τόλκιν. Οι εφιάλτες μου μάζευαν υλικό.

Ενα βράδυ στον ύπνο μου συνάντησα τον μαυροφορεμένο άντρα πάνω σε έναν πύργο φτιαγμένο από ζωντανά φίδια. Στην κορυφή του υπήρχε ένα ομοίωμα της Σελήνης φτιαγμένο από άμμο. Ο,τι σχεδίαζα με το δάχτυλό μου στην άμμο σχεδιαζόταν ταυτόχρονα πάνω στην σελήνη που έλαμπε ψηλά στον ουρανό. Αρχίσαμε να γινόμαστε φίλοι με τον τρομαχτικό μου σύντροφο. Τον έπαιρνα μαζί μου στις διακοπές κι εκείνος δοκίμαζε διάφορες τρέλες: περπατούσε στο ταβάνι, πολλαπλασιαζόταν και χόρευε με τους εαυτούς του.

Κάποτε σταμάτησε να έρχεται. Ισως είχα πλέον μεγαλώσει πολύ κι αυτός έπρεπε να πάει να τρομάξει κάποιο άλλο παιδάκι σαν σωστό δαιμόνιο που ήταν. Κι εγώ κατάλαβα πως όλα αυτά τα πράγματα που έρχονται και μας τρομάζουν τη νύχτα το κάνουν μόνο και μόνο για να μας παρακινήσουν να ζήσουμε αυτή τη ζωή. Να αρχίσουμε να ψάχνουμε μέσα και γύρω μας για να μην κολλήσουμε στη λάσπη που λέγεται «καθημερινότητα».

Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης. Αυτό το διάστημα κάνει πρόβες με τη σκηνοθέτρια Ελένη Γκασούκα για το έργο «Ενας αληθινός καουμπόι» μαζί με τους Γιάννη Φέρτη και Ιωάννα Μαυρέα στο θέατρο Μικρό Χορν και επίσης για το «Χελιδόνι» μαζί με τη Σοφία Σεϊρλή, που θα επαναληφθεί για τρίτη χρονιά στο θέατρο Ανεσις. Αύριο θα ξεκινήσει η επανάληψη της παράστασης «Η Αρχή του Αρχιμήδη» που σκηνοθέτησε στο Skrow theater με τους Μιχάλη Συριόπουλο, Αγγελο Μπούρα, Μαρία Φιλίνη και Σεραφείμ Ράδη.