Πασοκοποίηση: {LF}ένας δόλιος όρος

Το τελευταίο διάστημα εντάχθηκε στο πολιτικό λεξιλόγιο ο όρος «πασοκοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ», υποδηλώνοντας τη στροφή προς τα δεξιά της Αριστεράς. Ιστορικά, αυτό συμπίπτει με την προσπάθεια του Τσίπρα να απευθυνθεί ο ΣΥΡΙΖΑ και η προηγούμενη κυβέρνηση σε ένα κοινό πέραν του στενά κομματικού.

Ενα κοινό σταθερά αντιδεξιό, με κοινωνική ευαισθησία και δράση, αλλά συγχρόνως ένα κοινό που στέκεται κριτικά απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια ώρα η αυξανόμενη πίεση της Δεξιάς που μετέρχεται μεθόδους και ρητορική Ακροδεξιάς κινητοποιεί αυτό το «άλλο» κοινό, το οποίο ψάχνει φόρμουλες προσέγγισης της κυβερνώσας Αριστεράς με κέντρο τον ΣΥΡΙΖΑ. «Προοδευτική συμμαχία», «Γέφυρα» είναι οι πρώτες απτές απόπειρες συμπόρευσης όλων αυτών των δυνάμεων που αποτελούν διαχρονικά την προοδευτική πλειοψηφία που όμως, για να είμαστε ακριβείς, έχει ορισμένη ποσόστωση, καθώς στο 50% του αντιδεξιού μετώπου στην κοινωνία, το 80% αυτού προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ έχοντας με αυτό διαχρονική ή πρόσκαιρη, εκσυγχρονιστική ή παραδοσιακή σχέση.

Κατά συνέπεια, «η Αριστερά πασοκοποιείται», «Η Αριστερά δεν είναι πλέον τόσο Αριστερά, μετατοπίζεται προς τα Δεξιά». Αυτές και άλλες διαπιστώσεις μετατόπισης και «προδοσίας» οραμάτων και ιδανικών της Αριστεράς δεν τις κάνουν άλλοι από τους ίδιους τους Δεξιούς, κυρίως από την ακροδεξιά πτέρυγα της ΝΔ αλλά και από το ΚΙΝΑΛ, βάσει της εικόνας του οποίου περιέχει πλέον λιγότερο ΠΑΣΟΚ στις τάξεις του κι από τον ΣΥΡΙΖΑ κι από τη ΝΔ.

Η Δεξιά έχοντας τη δική της στόχευση προσπαθεί να καθιερώσει τον όρο πασοκοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ (φαντάζομαι χωρίς την άδεια των κ. Χρυσοχοΐδη, Πιερρακάκη κ.ά.) για να φθείρει την προσπάθεια απεύθυνσης του Τσίπρα στο ευρύ προοδευτικό κοινωνικό μέτωπο με τα αντιδεξιά στοιχεία. Να εμποδίσει τη δημιουργία του αποφασιστικού και αποφασισμένου μετώπου ενάντια στην παλινόρθωση νεοφιλελεύθερων πολιτικών που επιδιώκουν όχι απλά την εξαφάνιση των «ελαττωματικών ιδεών της Αριστεράς», αλλά και κάθε κατάκτησης μέσα από αγώνες και θυσίες της κοινωνίας στη Μεταπολίτευση.

Το όραμα και η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ προς την κοινωνία αντικατοπτρίζεται ανάγλυφα στον όρο «ΕΑΜοποίηση», όχι τόσο σαν οργανωτική δομή, αλλά σαν πολιτικό ζητούμενο, σαν κοινωνική πρόσκληση για δράση με γνώμονα τους πολλούς, αδύναμους και δυνατούς!

ΕΑΜοποίηση σαν προοδευτική κοινωνική αναφορά. Σαν ανταπόδοση στην ευεργεσία του 32%, αλλά και στο σαφές μήνυμά του. Σαν υπόσχεση – ένδειξη ότι θέλουμε και επιδιώκουμε να προσεγγίσουμε κι αυτούς που με την αποχή τους μας τιμώρησαν στις εκλογές του Ιουλίου. Σαν παραδοχή των λαθών μας, τα οποία θα μελετήσουμε και θα διορθώσουμε μαζί με την κοινωνία και με το βλέμμα μας προς αυτήν!

Οφείλουμε να αναγνώσουμε την κοινωνική αναγκαιότητα, να βρεθούμε με όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους που μας πίστεψαν, αλλά κι αυτούς που θέλουν κάτι παραπάνω από μας για να μας πιστέψουν. Ενα ευρύ, ανοιχτό, δυναμικό κόμμα που να αντιπαλεύει τον νεοφιλελευθερισμό και να ενώνει τον λαό. Μια Αριστερά ευρεία και στιβαρή που κυβερνά γειωμένη στην πραγματικότητα χωρίς καμία υποστολή των οραμάτων της. Ο φόβος και η περιχαράκωση δεν μπορούν να βρίσκονται στην ίδια πρόταση με την Αριστερά και την Ελευθερία.

ΥΓ: «Ελευθερία είναι η γνώση της πραγματικότητας», Καρλ Μαρξ.

Ο Γιάννης Μουζάλας είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Νοτίου Τομέα Β’ Αθήνας