Η ελίτ κέρδισε τη μάχη, {CR}αλλά έχασε τον πόλεμο

Το Brexit συνεχίζει να κάνει τα πάντα σκόνη στο πέρασμά του. Δεν υπάρχουν πια σοφοί, γι’ αυτό αντλεί ευχαρίστηση εμπαίζοντας τους ανόητους. Αυτό συμβαίνει και στους Εργατικούς. Στην τρίτη μέρα του συνεδρίου στο Μπράιτον, το καλύτερο αποτέλεσμα θα ήταν τρεις αντιφατικές μεταξύ τους προτάσεις για το Brexit να γίνουν αποδεκτές. Με αυτόν τον τρόπο όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι, σε μια φάση δημιουργικής ασάφειας.

Η πρόταση της Εθνικής Εκτελεστικής Επιτροπής έλεγε πως οι Εργατικοί θα αποφασίσουν ποια πλευρά θα υποστηρίξουν σε ένα δεύτερο δημοψήφισμα μόνο έπειτα από ειδική διάσκεψη, μετά τις εκλογές που θα κερδίσει ο Κόρμπιν. Το ψήφισμα 13 δέσμευε το κόμμα να στηρίξει την παραμονή πριν από την εκλογική αναμέτρηση και το ψήφισμα 14 έλεγε πως δεν υπάρχει κανένας λόγος η απόφαση για το Brexit να παραταθεί, μιας και ο Μεσσίας είχε ήδη ξεκαθαρίσει τη θέση του – το πρόβλημα ήταν ότι κανείς μέσα στην αίθουσα του συνεδρίου δεν ήταν αρκετά φωτισμένος για να την καταλάβει.

Η ατμόσφαιρα γρήγορα άλλαξε, όταν μέλη της βάσης που κρατούσαν πλακάτ με το σύνθημα «οι Εργατικοί λένε στοπ στο Brexit» άρχισαν να υποψιάζονται πως η ηγεσία του κόμματος είχε γεμίσει την αίθουσα με «δικούς» της. Οι παλιές συνήθειες δύσκολα πεθαίνουν. Ποτέ δεν κάνεις ψηφοφορία αν δεν ξέρεις από πριν το αποτέλεσμα. Κάτι που ο Ντέιβιντ Κάμερον θα έπρεπε να έχει θυμηθεί τρία χρόνια νωρίτερα. Οι ομιλητές εναλλάσσονταν στην εξέδρα δηλώνοντας αιώνια πίστη στον Κόρμπιν. Το Brexit έγινε δευτερεύον θέμα, μια νεοφιλελεύθερη συνωμοσία που εμποδίζει τη χώρα να συζητά για τα σχέδια του Κόρμπιν εναντίον της λιτότητας. Το Remain και το Leave ήταν απλά αυθαίρετες κατασκευές μιας λάθος συνείδησης. Τίποτα δεν ήταν πιο σημαντικό από το να διατηρήσουν την πίστη τους στον Τζέρεμι. Ακόμα κι ένα ίχνος αμφιβολίας απέναντι στη θεότητα του Κόρμπιν ήταν πλήρης προδοσία. Το μόνο που είχε σημασία ήταν η απόλυτη εμπιστοσύνη.

Οταν ήρθε η ώρα της ψηφοφορίας, η πρόταση της Εθνικής Συνέλευσης και το ψήφισμα 14 πέρασαν με συντριπτική πλειοψηφία. Ιαχές ξέσπασαν στην αίθουσα: «Τζε-ρε-μι Κόρ-μπιν». Οι παλιές καλές μέρες είχαν επιστρέψει. Για το ψήφισμα 13 το αποτέλεσμα δεν ήταν σίγουρο με γυμνό μάτι. Για όλους, εκτός από την πρόεδρο του συνεδρίου, Γουέντι Νίκολς, που είχε δίπλα της, στο αυτί της, τη γενική γραμματέα του κόμματος, Τζένι Φόρμπι. Οι φωνές ζητούσαν επανακαταμέτρηση με τις κάρτες των συνέδρων και όχι με ανάταση χεριών. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα υπήρχε περιθώριο λάθους και καμία ψήφος μη-συνέδρου δεν θα μετρούσε. Η Νίκολς προσπάθησε να τα μπαλώσει. Ο Τζέρεμι είχε κερδίσει. Είχε τουλάχιστον το 110% της ψήφου. Ηταν η πιο δημοκρατική ψηφοφορία στην ιστορία των δημοκρατικών ψηφοφοριών. Το πρόβλημα ήταν ότι οι υποστηρικτές της παραμονής δεν μπορούσαν να δουν όλους εκείνους που ψήφισαν υπέρ του Τζέρεμι και στέκονταν ακριβώς έξω από την αίθουσα.

Ολα ήταν μια χαρά. Είχαν σωθεί από τα σαγόνια της ασάφειας. Τη στιγμή που οι Τόρις γονατίζουν, οι Εργατικοί δεν θέλουν να υποβληθούν σε έλεγχο. Η φωνή της πλειονότητας των μελών του κόμματος αγνοήθηκε, δεν επετράπη καν μια σωστή καταμέτρηση. Ο «Σωτήρας» είχε σωθεί και η Εργατική ελίτ κέρδισε τη μάχη. Αλλα μάλλον μόλις έχασε τον πόλεμο.

O John Crace είναι κοινοβουλευτικός συντάκτης και χρονογράφος της «Guardian»