«Αμήχανος περί {LF}του πρακτέου»{CR}

Δεν εξεπλάγην (αδυνατώ να γράψω το γνωστό «εκπλάγηκα» που αναγράφουν οι υπότιτλοι απασών των ταινιών) και πολύ από τις οικονομίες των βουλευτών, κοινώς μπαγιόκο, που βγήκαν στη φόρα μετά τη δημοσίευση του πόθεν έσχες.

Ούτε για τα τρία οικόπεδα στο Βέλγιο της κυρίας Κούνεβα, ούτε για το ένα εκατομμύριο που έχει μπαγιόκο ο κύριος Παπαδημούλης ο Μέγας θαυμαστής του Μαδούρο, ούτε για τα είκοσι αυτοκίνητα του κυρίου Βαρουφάκη. Ο καθείς κάνει το κουμάντο του και γούστο του καπέλο του.

Εκείνο που με κάνει να απορώ είναι γιατί από το 2016 τα είχαν καταχωνιασμένα και δεν τα έβγαζαν στο φως;

Τι εξυπηρετούσε αυτό το κρυφτό και ποιον;

Οτι δεν θα τα μαθαίναμε ποτέ; Ή μήπως ντρεπόσανται οι προηγούμενοι να γίνουν γνωστά

τα μονόλιρα, πεντόλιρα και πού ‘ν’ τα

κι ο πεζεβέγκης που τα ‘χει στην πούγκα, οοό οοό;

Δεν τους έχω για τόσο ντροπιάρηδες.

Αλλά τότε, γιατί;

Θα αλλάξουμε γνώμη για τον κύριο Τσακαλώτο (αλήθεια από πού έλκει την καταγωγή του το «Τσακαλώτος»; Απ’ το τσακάλι ή από το τσαλακώνω;) επειδή το φυσάει το μπικικίνι και συγχρόνως κατεβαίνει σε απεργία με το κόκκινο δισάκι του στον ώμο για τον δρόμο, για τον δρόμο;

Δεν μου κάνει καμία εντύπωση. Εχουμε συνηθίσει άλλωστε τον τελευταίο καιρό να βλέπουμε ιθαγενείς της Εκάλης να φλερτάρουν μέχρι καχυποψίας με την Αριστερά στην Ελλάδα. Πολλοί δε δεν αρκέσθηκαν στο φλερτ, αλλά προχώρησαν και σε πιο άγριο πέσιμο μέχρι και βιασμού τολμώ να πω. Απορώ πώς δεν τους περιλάβανε και οι του me too να ‘χουμε να γελάμε.

Επίσης τι με νοιάζει εμένα πόσο χρωστάει στην Εφορία ο κύριος Τέρενς Κουίκ και η κυρία Κουντουρά.

Εδώ χρωστάνε τα κέρατά τους της Μιχαλούς και δεν είδα να κουνιέται φύλλο.

Βλέπεις δεν διαθέτουμε κι εμείς μια ανάλογη Γκρέτα να τους στήσει στον τοίχο και να τους φτύσει κατάμουτρα ένα How dare you ρε; How dare you;

Πλάκα πλάκα αυτό το κακιασμένο με τα θεόσφιχτα τα χίλια ξεσήκωσε όλη τη νεολαία να βγει στον δρόμο για το κλίμα. Δεν πα να τη βλέπω και να μου τσιτώνει το νεύρο, το αποτέλεσμα μετράει.

Μήπως να το γυρίσουμε κι εμείς στη στρίντζα μπας και δούμε άσπρη μέρα;

Γιατί με το ήπιο στυλ δεν βλέπω αποτέλεσμα. Δεν βλέπω χαΐρι, δεν βλέπω προκοπή.

Αισθάνομαι σαν τη Φαύστα. Αμήχανος περί του πρακτέου. Δεν ξέρω. Μήπως να καβαλήσουμε κι εμείς ένα μπρίκι, μια σκούνα, μια γαλέρα τέλος πάντων, ό,τι του βρίσκεται του καθενός, έστω ένα φουσκωτό με ηλιακή ενέργεια και προπαντός χωρίς τουαλέτα (αυτό το χωρίς τουαλέτα δεν το καταλαβαίνω, γιατί μας το κοπανάγανε συνεχώς. Οτι τι; Θα τα κάνουμε απάνω μας;) να διασχίσουμε ένα Ιόνιο, ένα Ικάριο, έναν Παγασητικό, κάτι, να κάνουμε τη μέγκλα μας;

Και θα μας δώσει κανείς σημασία; Ή θα μας παρατήσουν μεσοπέλαγα σαν μετανάστες στην ίδια μας τη χώρα;

Πρώτη φορά θα ‘ναι; Ή τελευταία;

Θυμάμαι και τον ποιητή που έμενε τα περασμένα χρόνια εδώ κι έλεγε, «Μην αφήνετε τη ζωή να αποφασίσει. Κάντε κάτι, γιατί έτσι κι αλλιώς η ζωή δεν σας λογαριάζει.

Οπως δεν τη λογαριάσατε κι εσείς».