Εμεινε το μποτιλιάρισμα

Πας για ψάρεμα. Για κυνήγι. Κάτι θα φέρεις πίσω. Δύσκολο να γυρίσεις με άδεια χέρια. Ο (όποιος) έλληνας πρωθυπουργός που πάει κι έρχεται στη Νέα Υόρκη, τι φέρνει στις αποσκευές του; Και δεν μιλάμε για τις βαλίτσες με τα άπλυτα. Πήγε ο Αλέξης, ο κατά δήλωσή του  αριστερός, ο αντισυστημικός, και προσκύνησε τον Τραμπ. «Ελλάδα και ΗΠΑ συνδέονται με κοινές αρχές και αγώνες για την ειρήνη και τη δημοκρατία». Είπε αυτό που έπρεπε να πει, έδωσε τα διαπιστευτήριά του σαν καλό παιδί, κι αυτό ήταν όλο. Εμεινε κάτι απ’ όλη αυτή την ιστορία; Αλλαξε κάτι; Λύθηκε κάποιο πρόβλημα; Η απάντηση είναι προφανής. Τα προβλήματα άλλωστε τακτοποιούνται με άλλους τρόπους. Οχι δημόσια. Οπως οι τηλεφωνικές συνομιλίες του Τραμπ με τον Ζελένσκι.

Τσαμπουκάδες
Διαβάζεις όλες αυτές τις μέρες. «Υψηλές προσδοκίες στη συνάντηση Τραμπ – Μητσοτάκη». «Επαφές του πρωθυπουργού με την ομογένεια και επενδυτές». Με συγχωρείτε, αλλά δεν θα πάρω. Το φαΐ είναι ξαναζεσταμένο. Βαρυσήμαντα συμπεράσματα από τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν. «Νέο ξεκίνημα στα ελληνοτουρκικά», «χωρίς τσαμπουκάδες». Τον κόβεις δηλαδή τον Σουλτάνο να κάθεται φρόνιμος; Σαν να λέμε ότι ο Γιωργάκης θα κλείσει 24ωρο χωρίς Instagram. Πόσες φορές έχουν μεταβεί έλληνες πρωθυπουργοί στην Αγκυρα; Αλλαξε κάτι; Τελευταία φορά μάλιστα που είχε έρθει ο Ταγίπ στην Αθήνα τούς την είχε πει φόρα παρτίδα Προκόπη και Αλέξη. «Η Συνθήκη της Λωζάννης πρέπει να αναθεωρηθεί».

Παγανιά
Το μια στο καρφί, μια στο πέταλο ο Ταγίπ το έχει αναγάγει σε επιστήμη. Την ώρα που έδιναν τα χέρια με τον έλληνα πρωθυπουργό «για επανεκκίνηση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις» και ενεργοποίηση του «Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας», τουρκικά μαχητικά είχαν βγει παγανιά πάνω από το Καστελλόριζο. Τι δεν καταλαβαίνεις; Πόσες φορές έχει έρθει η Μέρκελ (go home) στην Αθήνα; Ηρθε κι ο Ομπάμα ο πλανητάρχης. Ηρθε κι ο Πούτιν. Το μποτιλιάρισμα έμεινε. Θυμάμαι το 1963, μαθητές, μας είχαν ανεβάσει στην πλατεία Συντάγματος να υποδεχθούμε τον στρατηγό Σαρλ ντε Γκολ. Αλλες εποχές. Η έλευση ενός μεγάλου ξένου ηγέτη συνιστούσε ένα σημαντικό γεγονός. Οπως του Ζισκάρ ντ’ Εστέν το 1975. Με τη Λεωφόρο Συγγρού να ασφαλτοστρώνεται σε μια νύχτα (διπλοβάρδιες δούλευαν τα συνεργεία με τους Ρομά).

Προσδοκίες
Κανείς βέβαια δεν είναι υπέρ της απομόνωσης. Περί Συνόδου του ΟΗΕ πρόκειται. Η παρουσία του έλληνα Πρωθυπουργού, είναι επιβεβλημένη. Τα μεγάλα λόγια και οι υψηλές προσδοκίες είναι που ενοχλούν. Οι εκτιμήσεις ότι κάτι γίνεται. Κάτι αλλάζει. Οτι πέρα από τις εκατέρωθεν φιλοφρονήσεις υπάρχει ουσία. Αποτέλεσμα. Τα ’παμε. Σε άλλες αίθουσες και με άλλους τρόπους λύνονται τα θέματα. Τι νομίζετε δηλαδή; Ξύπνησε ένα πρωί ο Αλέξης, κι εκεί που χασμουριότανε του ήρθε η μεγάλη ιδέα; «Περιστέρα, λέω να ρίξω ένα τηλέφωνο στον Ζάεφ να λύσουμε το Μακεδονικό, να γράψουμε ιστορία»; Εντολή πήρανε από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ και σαν καλά παιδιά την εφαρμόσανε.