Εφτασε η ώρα του Τραμπ

Ο Ντόναλντ Τραμπ αντιμετωπίζει με τις εκλογές το εξής: μην έχοντας ούτε ο ίδιος την πίστη ότι μπορεί να τις κερδίσει χρησιμοποιώντας τίμια και ηθικά μέσα, έχει επανειλημμένα αμφισβητήσει την αξιοπιστία του εκλογικού συστήματος, ενώ ταυτόχρονα αναζητεί τη βοήθεια των ξένων δυνάμεων για να ανατρέψει τις ισορροπίες προς όφελός του. Από τις υπόνοιές του ότι μπορεί να μην αποδεχθεί τα αποτελέσματα μιας εκλογικής διαδικασίας που βασίζεται στο ψέμα ότι «εκατομμύρια παράνομοι» μπορούν να ψηφίσουν, ως την ανοιχτή, θερμή υποδοχή της βοήθειας της Ρωσίας το 2016, ο Τραμπ κατέστησε σαφές ότι δεν είναι άξιος εμπιστοσύνης για την επιτήρηση των εκλογών του 2020.

Δυστυχώς, στους μήνες που ακολούθησαν τη λήξη της έρευνας του ειδικού ανακριτή Μίλερ, αυτή η βασική αλήθεια μάς διέφυγε. Ρεπουμπλικανοί για τους οποίους ο Τραμπ έχει το αλάθητο, Δημοκρατικοί βουλευτές που ασχολούνται με το ενδεχόμενο καθαίρεσής του από την προεδρία και προοδευτικοί σχολιαστές που ισχυρίζονται ότι με το να θεωρούμε τον Τραμπ υπεύθυνο για τη συμπεριφορά του και να ασχολούμαστε με αυτό αποσπόμαστε από τα καθημερινά οικονομικά ζητήματα, τα οποία είναι και αυτά που απασχολούν περισσότερο τους ψηφοφόρους, έχουν έρθει όλοι μαζί για να ωθήσουν το έθνος να προχωρήσει. Ο Τραμπ όμως δεν μπορεί να κάνει βήματα μπρος. Γνωρίζουμε πλέον ότι μόλις μία ημέρα μετά την κατάθεση του Μίλερ στο Κογκρέσο, τον Ιούλιο, ο Τραμπ για μία ακόμα φορά προσπάθησε να συνεργαστεί με μια ξένη δύναμη για να επηρεάσει τις αμερικανικές εκλογές. Με τηλεφώνημά του στις 25 Ιουλίου, ο Τραμπ πίεσε τον ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι να βγάλει στη δημοσιότητα «βρώμικα» στοιχεία για τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του Χάντερ Μπάιντεν, γιου του δημοφιλούς υποψηφίου για το χρίσμα των Δημοκρατικών ενόψει των προεδρικών εκλογών Τζο Μπάιντεν, στην Ουκρανία. Μάλιστα, ελάχιστα νωρίτερα, o Τραμπ είχε αναστείλει στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία, αξίας 400 εκατομμυρίων δολαρίων, δίνοντας έτσι στον νέο ουκρανό πρόεδρο ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Ή εμφανίζει ενοχοποιητικά στοιχεία για τον Χάντερ ή χάνει τη βοήθεια που τόσο απελπισμένα έχει ανάγκη προκειμένου να αμυνθεί ενάντια στη ρωσική εισβολή στην Ανατολική Ουκρανία. Αν οι πληροφορίες για όλα αυτά ευσταθούν, ακόμα και αν ο Τραμπ δεν προσέφερε ρητά κάποιο αντάλλαγμα, η απόπειρά του να εξασφαλίσει ουκρανική βοήθεια ενάντια στον πιο ισχυρό πολιτικό του αντίπαλο είναι μια κραυγαλέα αλλοίωση του συνταγματικού καθήκοντός του να υπερασπίζεται το κοινό καλό και όχι να εκμεταλλεύεται τη δύναμη της θέσης του για την εξυπηρέτηση των προσωπικών του συμφερόντων και επιδιώξεων. Και στ’ αλήθεια, o περιορισμός της επιρροής των ξένων χωρών στην αμερικανική πολιτική ήταν μία από τις βασικότερες προτεραιότητες των ιδρυτών των ΗΠΑ όταν έγραφαν το Σύνταγμα.

Πέρα όμως και από τα συγκεκριμένα γεγονότα αυτού του σκανδάλου υπάρχει μια ευρύτερη αλήθεια που δείχνει αναπόφευκτα τον δρόμο προς την καθαίρεση του νυν προέδρου: ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί κανείς να του εμπιστευτεί τη διασφάλιση της συνέχισης της αμερικανικής δημοκρατίας. Oι αντίπαλοι της καθαίρεσης συχνά σημειώνουν ότι οι ψηφοφόροι θα έχουν έτσι κι αλλιώς την ευκαιρία να διώξουν τον Τραμπ το 2020 και θα ήταν καλύτερα να περιμένουμε αυτήν τη «θεραπεία» από το να πάμε κατευθείαν σε καθαίρεση. Πρόκειται όμως, πραγματικά, για ένα αδύναμο επιχείρημα, αφού οι ενέργειες του Τραμπ έχουν επίδραση ακριβώς σε αυτήν την ίδια τη δυνατότητα των ψηφοφόρων να ασκήσουν το δικαίωμά τους σε ελεύθερες και δίκαιες εκλογές.

Ο Αντριου Γκόθορπ είναι λέκτορας Ιστορίας και Διεθνών Μελετών στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν στην Ολλανδία