Σκιά

Με αφορμή τα ογδόντα χρόνια από την έναρξη του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου, παρουσιάστηκε στο Ευρωκοινοβούλιο ένα ψήφισμα με τίτλο «Ευρωπαϊκή Μνήμη της Ευρώπης».

Το συνυπέγραφαν το Λαϊκό Κόμμα, οι Σοσιαλδημοκράτες, οι Φιλελεύθεροι, οι Πράσινοι και οι Συντηρητικοί Μεταρρυθμιστές – όλοι δηλαδή πλην των ακροδεξιών του Σαλβίνι και των αριστερών της GUE…

To ψήφισμα υπερψηφίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία της τάξεως του 82%: 535 υπέρ, 66 κατά και 52 λευκά. Στο 18% ήταν οι περισσότεροι έλληνες ευρωβουλευτές, ακόμη και ευρωβουλευτές της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ.

Τι έλεγε το ψήφισμα;

Πρώτον, ότι «ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε ως άμεσο αποτέλεσμα του διαβόητου Συμφώνου Μη Επίθεσης που υπογράφηκε από τους Ναζί και τους Σοβιετικούς (…) όπου δύο απολυταρχικά καθεστώτα που μοιράζονταν τον στόχο της παγκόσμιας κατάκτησης μοίρασαν την Ευρώπη σε δυο ζώνες επιρροής».

Ψέμα; Αλήθεια.

Από το 1939 έως το 1941, η χιτλερική Γερμανία και η Σοβιετική Ενωση ήταν σύμμαχοι. Μαζί ξεκίνησαν τον πόλεμο και μαζί μοίρασαν την ανατολική Ευρώπη, την Πολωνία και τις βαλτικές χώρες.

Αυτά είναι αδιαμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα.

Δεύτερον ότι «τα ναζιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα διεξήγαγαν μαζικές δολοφονίες, γενοκτονίες και απελάσεις και προκάλεσαν πρωτοφανή απώλεια ζωής και ελευθερίας».

Ψέμα; Αλήθεια.

Τα καθεστώτα αυτά αποτέλεσαν μια ζοφερή πραγματικότητα την οποία κανείς κανονικός άνθρωπος δεν αμφισβητεί στις μέρες μας.

Λογική ερώτηση. Για ποιο λόγο λοιπόν κάτι που θεωρείται αυτονόητο σε ολόκληρη την Ευρώπη, που ψηφίζεται από ολόκληρη την Ευρώπη και δεν προκαλεί σοβαρές ενστάσεις πουθενά στην Ευρώπη, αντιμετωπίζεται στην Ελλάδα ως αντικείμενο διαμάχης και (περίπου) σαν ύποπτη κατασκευή;

Γιατί το αυτονόητο και το αποδεκτό καθίσταται στη χώρα μας ακατανόητο κι απαράδεκτο;

Για έναν πολύ απλό λόγο. Διότι η Ελλάδα είναι μάλλον η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που εξακολουθεί να τσακώνεται με την Ιστορία.

Η μοναδική χώρα που έχει στο κεφάλι έναν δικό της αυθαίρετο και φορτισμένο ιδεασμό τον οποία υπηρετεί εναντίον όλων – ακόμη και εναντίον της ίδιας της Ιστορίας…

Κι επειδή είναι η μοναδική χώρα που κάποτε και για άγνωστους λόγους αποφάσισε ότι υπάρχουν καλά και κακά άκρα, καλός και κακός ολοκληρωτισμός, καλά και κακά εγκλήματα, καλοί και κακοί εγκληματίες.

Αυτά η υπόλοιπη Ευρώπη τα έχει λύσει ήδη από τον 20ο αιώνα. Εμείς τα σέρνουμε και στον 21ο. Κι όχι μόνο οι ακροαριστεροί ή οι ακροδεξιοί. Αλλά κι οι δεξιοί κι οι κεντροδεξιοί κι οι κεντροαριστεροί κι οι κεντρώοι.

Σαν να κουβαλάμε όλοι μαζί στην πλάτη μια βαριά σκιά ή μια παλιά αμαρτία που δεν μπορούμε να ξεφορτωθούμε.