Η διάψευση του Ρεμπώ

Σαν να καταλάγιασαν λίγο οι λίβελλοι τελευταία. Αυτά τα σχόλια για την ενοχλητική 16χρονη που μας κουνάει το δάχτυλο και μας λέει τι να κάνουμε επειδή η ίδια πάσχει από σύνδρομο Asperger και νιώθει μοναξιά. Αυτές οι ειρωνείες για την εμμονική Σουηδέζα που ταξίδεψε στην Αμερική με ένα σκάφος χωρίς τουαλέτα, αν είναι δυνατόν, είναι πρότυπο αυτό για τη νεολαία;

Φαίνεται πως είναι. Γιατί το πείσμα της Γκρέτα Τούνμπεργκ είναι εκείνο που την περασμένη Παρασκευή έβγαλε πάνω από τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους στους δρόμους για να ζητήσουν μέτρα κατά της κλιματικής αλλαγής. Τριακόσιες χιλιάδες στο Βερολίνο, εκατό χιλιάδες στο Λονδίνο, ακόμη και στη μακάρια Αθήνα κινητοποιήθηκαν εκατοντάδες μαθητές, ενοχλώντας τον καλό συνάδελφο που βρήκε ότι προκαλούν κυκλοφοριακό χάος και πολλαπλασιάζουν τη ρύπανση. «Γεμίσαμε Γκρέτες», σχολίασε κάποια κάτω από την ανάρτησή του. Τρομερό, πραγματικά.

Για όποιον πάντως έχει προβλήματα αισθητικής, υπάρχει εναλλακτική λύση. Η 14χρονη Αλεξάντρια Βιλασενιόρ είναι πιο όμορφη και δεν έχει Asperger, μόνο άσθμα. Εμμονική κι αυτή, 41 εβδομάδες τώρα διαδηλώνει έξω από την έδρα των Ηνωμένων Εθνών, στη Νέα Υόρκη. Την πρώτη φορά κάθισε με το πανό της στα σκαλιά κι όταν ένας αστυνομικός της είπε ότι απαγορεύεται, μετακινήθηκε σε ένα κοντινό παγκάκι. Κάθε Παρασκευή πρωί είναι εκεί, ακόμη κι όταν είχε πολική δίνη. Τελικά ίδρυσε τη δική της οργάνωση, την Earth Uprising. Και την περασμένη Παρασκευή υποδέχθηκε την Γκρέτα στο Battery Park, μπροστά σε 250.000 ανθρώπους. Βλέπεις στις φωτογραφίες τα δύο κορίτσια να κουβεντιάζουν χαμογελαστά, κι ύστερα να αγκαλιάζονται, και σου φτιάχνει το κέφι.

«Δεν είσαι σοβαρός όταν είσαι 17 ετών», έγραφε ο Ρεμπώ. Αλλά τα παιδιά αυτά είναι πιο σοβαρά από τους περισσότερους ηγέτες του κόσμου. Γιατί κατάλαβαν, και μας έδειξαν, κάτι που είχαμε υποτιμήσει: τη δύναμή τους. Και τη σημασία της ατομικής στάσης. Δεν έχει νόημα πια να περιμένουμε από τους πολιτικούς ή από τις βιομηχανίες να ευαισθητοποιηθούν για την καταστροφή του πλανήτη. Ούτε να θεωρούμε πως οι ατομικές μας επιλογές έχουν μικρή σημασία μπροστά στο μέγεθος του προβλήματος. «Σταματήστε να ελπίζετε! Ωρα για δράση», φώναζαν προχθές τα παιδιά στους δρόμους.

Στη σύνοδο του Ρίο για τη Γη, το 1992, ανέβηκε στο βήμα η 12χρονη Καναδή ακτιβίστρια Σέβερν Κάλις-Σουζούκι και απηύθυνε έκκληση στους ηγέτες να λάβουν μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος. Η παρέμβασή της είχε επευφημηθεί, αλλά γρήγορα ξεχάστηκε. Ο πλανήτης είχε τότε την πολυτέλεια να αναβάλλει. Οχι πια. Τώρα έχουμε τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής μπροστά μας. Τώρα ζούμε μέσα στους κυκλώνες, στις ξηρασίες και στις πλημμύρες.

Αλλά ευτυχώς υπάρχουν οι Γκρέτες. Οπως έλεγαν κι εκείνοι οι στίχοι του Μιχάλη Γκανά που ερμήνευε υπέροχα ο Μαχαιρίτσας, «με τα παιδάκια μας στον ώμο, για να μας δείχνουνε τον δρόμο».