Οταν τα παιδιά βγαίνουν στους δρόμους

Πριν από έναν χρόνο, ένα 15χρονο κορίτσι ξεκίνησε κάτι που σίγουρα ξεπέρασε τη φαντασία της, κατέκλυσε και κατακλύζει τα σύνορα του πλανήτη με τη δυναμική του. Η Γκρέτα Τούνμπεργκ απεργώντας κάθε Παρασκευή με μοναδικό αίτημα την ανάληψη πολιτικής δράσης για αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία ενός μοναδικού στην ιστορία κοινωνικού συμμετοχικού φαινομένου ενάντια σε μια παγκόσμια απειλή: την κλιματική κρίση. Η στήριξη ωστόσο του κινήματος αυτού δεν είναι ούτε εύκολη, ούτε αυτονόητη. Απαιτεί τη διαρκή μαζική συμμετοχή των μαθητών πρωτίστως, αλλά και των ενεργών πολιτών, σε απεργιακού ύφους διαδηλώσεις, τη στιγμή που η απεργία δεν αποτελεί μια εύκολη επιλογή.

Γιατί όμως είναι τόσο σημαντική η υποστήριξη των μαθητικών απεργιών και δη το κάλεσμά τους σε γενική απεργία στις 27 Σεπτεμβρίου στις 12 στο Σύνταγμα; Πέρα από την ανάγκη για αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, η υποστήριξη του κινηματικού αυτού φαινομένου διαμορφώνει τους πολίτες του αύριο.

Οι μαθητικές απεργίες, όπως αυτή της προηγούμενης εβδομάδας μας διδάσκουν πολλά, ή μπορούν τουλάχιστον να το κάνουν στην προσπάθεια κατανόησης και επικοινωνίας με τις γενεές του μέλλοντος. Μας δίνουν ελπίδα ότι η νέα γενιά δεν χρησιμοποιεί ως άλλοθι την παθητική ψυχολογία και διατίθεται να αναλάβει ενεργή δράση. Ενεργή δράση για ένα θέμα που οι προηγούμενες γενιές κατέτασσαν χαμηλότερα στην ιεραρχία των ζητημάτων που τους απασχολούν. Το περιβάλλον, ο πλανήτης, το κοινό μας σπίτι και ένας αγώνας που μας ενώνει όλους. Την προηγούμενη Παρασκευή χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες στην Ελλάδα, που ίσως ξεπέρασαν και τις 2.000, κατάφεραν κάτι που για χρόνια πολλοί προσπάθησαν, αλλά δεν κατάφεραν. Να ακουστούν.

Η μαθητική απεργία δεν είναι ένα καπρίτσιο κάποιων 16ρηδων, όπως μερικοί με εμμονική μανία θέλουν να παρουσιάσουν και υπό το πρίσμα αυτό απογυμνώνει τις φωνές που το ευαγγελίζονται. Οταν εξάλλου στερεύουν τα επιχειρήματα, η λογική και η ηθική παραμερίζονται δίνοντας χώρο στη μισαλλοδοξία και τη φασιστική ρητορική. Η μαθητική απεργία αποτελεί την κυρίαρχη και κυριαρχική μαθητική πολιτική πρωτοβουλία και διεκδίκηση του αιώνα που διανύουμε. Ως τέτοια, άλλωστε, θα μείνει και στην ιστορία.

Οταν τα παιδιά βγαίνουν στους δρόμους, η πολιτική σιωπά για να ακούσει. Οταν τα παιδιά βγαίνουν στους δρόμους αμφισβητώντας την επάρκεια των πρωτοβουλιών για την προστασία του περιβάλλοντος, οι πολιτικοί οφείλουν να αφουγκράζονται. Οταν τα παιδιά βγαίνουν στους δρόμους, πολιτική ηθική και νομιμότητα αποκτούν φυσική υπόσταση και απαιτούν συγκεκριμένη δράση και πολιτική πρωτοβουλία. Το πώς θα μετουσιωθεί σε πράξη μένει να απαντηθεί και να αποδειχθεί.

Το ερώτημα στο σήμερα ωστόσο παραμένει βασικό και ένα. Την ημέρα της γενικής απεργίας στις 27 Σεπτεμβρίου που τα παιδιά θα βγουν ξανά στους δρόμους εσύ πού θα βρίσκεσαι; Μία Παρασκευή του άμεσου μέλλοντός μας θα αλλάξει τον κόσμο όπως τον ξέρουμε. Θα απουσιάζεις;

Ο Ανθιμος Χατζηβασιλείου είναι συντονιστής πολιτικών παρεμβάσεων του WWF Ελλάς