Εψαξε αντίδοτο στην κατάθλιψη

Ο μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις είχε πει πάνω – κάτω πως όσο περισσότερο συνηθίζουμε το τέρας, τόσο πιο πολύ του μοιάζουμε. Παραφράζοντας τη σοφή αυτή κουβέντα, ο Αλέξης Τσίπρας θα μπορούσε να πει πως όσο περισσότερο είχε συνηθίσει τον ρόλο του πρωθυπουργού, τόσο περισσότερο… του μοιάζει.

Τόσο περισσότερο αδυνατεί να αποχωριστεί την εξουσία κι ούτε αντιλαμβάνεται ότι πλέον δεν θα είναι για το επόμενο διάστημα ένοικος στο Μαξίμου.

Κι αν ο στενός του συνεργάτης Θανάσης Καρτερός έγραψε ότι στον ΣΥΡΙΖΑ έπεσαν σε κατάθλιψη, αλλά είναι καιρός να πάρουν φόρα, τον πρώην πρωθυπουργό εννοούσαν.

Το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη με αφορμή την 84η ΔΕΘ ήταν μια καλή ευκαιρία για την αξιωματική αντιπολίτευση να ξεκινήσει τον… ανένδοτο κατά της Δεξιάς, δύο μόλις μήνες μετά την ήττα στις εκλογές. Ο δε Τσίπρας φρόντισε με την παρουσία του στη συμπρωτεύουσα να δείξει ότι ξέρει πολύ καλά να κρύβει την… κατάθλιψη από την απώλεια της εξουσίας και να εμφανίζεται τόσο σύντομα ως… εν δυνάμει πρωθυπουργός.

Σε μια άλλη χώρα θα ήταν οξύμωρο ένας πολιτικός που υπέστη τετραπλή ήττα και δεν έχει κάνει την παραμικρή αυτοκριτική, να εμφανίζεται ως διεκδικητής της εξουσίας και ιδιαίτερα αυστηρός κριτής μιας κυβέρνησης που δεν έχει κάνει ακόμη τίποτε.

Τι έγινε στη ΔΕΘ

Κι όμως, όποιος ακολούθησε το πρόγραμμα Τσίπρα στη ΔΕΘ, όποιος άκουσε την ομιλία του το περασμένο Σάββατο στο Βελλίδειο και κυρίως όποιος άντεξε την πολύωρη συνέντευξη Τύπου της Κυριακής θα αντιλήφθηκε ένα πράγμα: ότι ο ΣΥΡΙΖΑ που έχασε την εξουσία μόλις έπειτα από 4½ χρόνια είναι βέβαιος ότι θα έχουμε «δεξιά παρένθεση» και εκκινεί από εκεί που έχασε. Τόσο ο πρώην πρωθυπουργός όσο και τα στελέχη που βρέθηκαν στη Θεσσαλονίκη για να πάρουν αντιπολιτευτική γραμμή και να χειροκροτήσουν τον ηγέτη τους δείχνουν να μην έχουν αντιληφθεί τα βασικά. Δηλαδή τα αίτια της ήττας τους, τα λάθη της τετραετίας, τα πρόσωπα που έπρεπε να απομακρυνθούν άμεσα γιατί συνέβαλαν στην απώλεια της διακυβέρνησης της χώρας.

Τα ίδια, φθαρμένα υλικά στις πρώτες θέσεις, μαζί με τα «ορφανά» του ΠΑΣΟΚ και ολίγον από νέα στελέχη που περισσότερο ενδιαφέρονταν για την εικόνα που έβγαζαν παρά για τον πολιτικό λόγο που θα αρθρώσουν.

Κι όλοι μαζί σε ρόλο «γλάστρας» να ακούνε τον ίδιο μονότονο λόγο του Αλέξη Τσίπρα που κατήγγειλε τους πρώην και επόμενους, αποθεώνοντας τη δική του κυβέρνηση και δείχνοντας αμετανόητος.

Καμία ουσιαστική συζήτηση για τη συμμαχία με την ψεκασμένη Δεξιά, καμία κριτική διάθεση γιατί «τσάκισαν» τη μεσαία τάξη, ουδεμία αναφορά στα λάθη τους και κυρίως κανείς τους δεν προσπάθησε να καταλάβει γιατί στις 7 Ιουλίου ο κόσμος τούς γύρισε την πλάτη.

Ηταν φανερό στα πηγαδάκια του Βελλιδείου ότι ο ελληνικός λαός δεν «κατάλαβε» το έργο ΣΥΡΙΖΑ και «κάτι του χρωστάει».

Φταίνε οι άλλοι

Ο δε Τσίπρας ενισχύει αυτή την τακτική αποποιούμενος τις δικές του ευθύνες και ρίχνοντας το φταίξιμο στα μέσα ενημέρωσης, στην «κακή» Δεξιά, στα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα (με τα οποία βεβαίως κυβέρνησε), αλλά και στο ότι δεν κατάλαβε ο κόσμος τις προθέσεις του.

Η ομιλία του το Σάββατο κινήθηκε στη γραμμή αυτή, ότι δηλαδή «πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι», γιατί απλά μας το χρωστάει η ζωή.

Ομως, ήταν φανερό και ένα μούδιασμα στον κόσμο που παρακολουθούσε. Χωρίς μεγάλο ενθουσιασμό, κατήφεια αλλά και σιγουριά πως ό,τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια ήταν σωστό.

Στη δε συνέντευξη Τύπου της Κυριακής, ο Τσίπρας ήταν πολύ άνετος. Ο πρώτος ηττημένος πρωθυπουργός που πήγε ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είχε τίποτε να χάσει.

Γι’ αυτό και οι απαντήσεις του ήταν αυτές που όλοι περίμεναν. Εδειξε ότι δεν έχει αίσθηση της νέας πραγματικότητας που διαμόρφωσαν οι εκλογές.

Ο ακροβάτης

Προσπάθησε να βγάλει το κοστούμι της εξουσίας και να φορέσει το… τισέρτ του δυναμικού ηγέτη που θα βγει ξανά στους δρόμους. Ουσιαστικά έπαιξε τον ρόλο του ακροβάτη, κινούμενος μεταξύ του «σοβαρού πολιτικού» που ήταν ο μακροβιότερος μνημονιακός πρωθυπουργός και του αντιμνημονιακού αριστερού – σοσιαλδημοκράτη ηγέτη που θα μπει μπροστά για να μην αλώσει ο Μητσοτάκης τις κατακτήσεις που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Χωρίς, όμως, απαντήσεις για τα μείζονα θέματα: την αποδοχή του σκληρότερου Μνημονίου, τη συμμαχία με τον Καμμένο, την άνευ όρων παράδοση στους δανειστές, τον «Ρασπούτιν» και την εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης, το έγκλημα στο Μάτι, τον Πετσίτη, τη ΔΕΠΑ και όλες τις κρυφές και φανερές συμμαχίες με ισχυρούς επιχειρηματικούς πόλους.

Στη ΔΕΘ ο Αλέξης Τσίπρας απέδειξε αυτό που λίγο έως πολύ ξέραμε: ότι έχει τη στόφα του ηγέτη που είναι ικανότατος χειριστής των ψευδαισθήσεων (και των ψεμάτων). Μπορεί δηλαδή με απόλυτα πειστικό τρόπο να λέει ανακρίβειες, να παραπληροφορεί ή να πείθει τους πολίτες ότι η δική του αλήθεια είναι η μοναδική.

Και να επιβεβαιώνει το ρητό που λέει: «Η αλήθεια υπάρχει. Το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί…».