Με το ίδιο νόμισμα

Θυμηδία είχε προκαλέσει τον καιρό που κορυφωνόταν η σκευωρία κατά των δέκα πολιτικών της αντιπολίτευσης, σχετικά με το σκάνδαλο της Novartis, το σκεπτικό που είχε χρησιμοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να τους παραπέμψει στην αρμοδιότητα της Εισαγγελίας Διαφθοράς – να τους θέσει δηλαδή κάτω από την έρευνα της κυρίας Τουλουπάκη, υπό την υψηλή καθοδήγηση του λεγόμενου «Ρασπούτιν» (Μίμη, ό,τι λένε, γράφω, μην το πάρεις βαριά).

Ηταν εκείνο το απίθανο που υποτίθεται ότι παρέκαμπτε την παραγραφή των «πιθανών αδικημάτων», ότι δηλαδή το έγκλημα είναι διαρκές, και δεν παραγράφεται επειδή το αδίκημα (της δωροδοκίας και της απιστίας) των πολιτικών για να ευνοήσουν τη Novartis τελέστηκε… επ’ ευκαιρία των καθηκόντων τους ως υπουργών, πρωθυπουργών κ.λπ. και όχι κατά τη διάρκεια της θητείας τους.

Γέλαγε ο (νομικός) κόσμος με αυτή την παράξενη, αντιεπιστημονική άποψη, την οποία υποστήριζε με θέρμη όλο το κονκλάβιο ΣΥΡΙΖΑ, του τότε πρωθυπουργού Τσίπρα προεξάρχοντος.

Και ιδού που έφτασε η στιγμή, το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ να «πληρωθεί» με το ίδιο νόμισμα: η ΝουΔου καταλήγει στην απόφαση να παραπέμψει τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο στη Δικαιοσύνη, για αδικήματα (ποια άραγε;) που τελέστηκαν… επ’ ευκαιρία των καθηκόντων του!!!

Και όχι βέβαια στη διάρκεια της θητείας του ως αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης, διότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε μετά τη συγκρότηση της Προανακριτικής, άμεση παραπομπή σε Ειδικό Δικαστήριο…

Ο «πατέρας» της γνωμάτευσης
Σήμερα είμαι σε θέση να αποκαλύψω ότι η σχετική, γελοία από κάθε άποψη, γνωμάτευση που προκαλούσε ειρωνικά σχόλια στον νομικό κόσμο της χώρας, είχε «πατέρα», είχε «ταυτότητα». Αυτός που ανέλαβε να την καταρτίσει και να την ντύσει επιστημονικά – ο επιστήμων! – ήταν ο γνωστός και μη εξαιρετέος Νίκος Παρασκευόπουλος, ο περίφημος πρώην υπουργός Δικαιοσύνης. Ναι, σωστά θυμάστε, γιατί είστε επιμελείς ως αναγνώστες και δεν σας ξεφεύγει τίποτε, να μη σας ματιάσω, πρόκειται για τον πατέρα του γνωστού νόμου, ο οποίος «διασκόρπισε» ανάμεσά μας ένα πλήθος ληστών, εγκληματιών, τρομοκρατών, οι οποίοι έκαναν χρήση των ευεργετικών διατάξεων που είχε συμπεριλάβει στο πόνημά του ο περί ου ο λόγος επιστήμων, όπως προανέφερα.

Αυτός λοιπόν συνέταξε το σχετικό σκεπτικό περί εγκλημάτων υπουργών… επ’ ευκαιρία των καθηκόντων τους σε αντιδιαστολή των εγκλημάτων στη διάρκεια της θητείας τους.
Τώρα ξέρετε…

Δύο δρόμοι, ίδια κατάληξη
Ρώτησα έγκριτο νομικό για το τι θα ήταν καλύτερα για τον Παπαγγελόπουλο, με βάση όσα προανέφερα. Αν έπρεπε δηλαδή να οδηγηθεί η υπόθεσή του και πάλι στη Δικαιοσύνη ή να δικαστεί από ένα Ειδικό Δικαστήριο. Γέλασε ο άνθρωπος, και με το δίκιο του όπως συμπέρανα, όταν μου εξήγησε. «Από τη δικογραφία που γνωρίζω μέσα από τα δημοσιεύματα τα δικά σας, ποιο ακριβώς είναι το αδίκημα του Παπαγγελόπουλου; Τι του καταμαρτυρείται; Οτι κατηύθυνε τη δίωξη κατά των πολιτικών. Σωστά;»

– Σωστά, σημείωσα για να διευκολύνω τη συζήτηση.

– Ωραία, και; Αυτή η κατηγορία, ειδικά από την κατάθεση του κ. Σαμαρά και δευτερευόντως από την κατάθεση του κ. Αγγελή, για να στοιχειοθετηθεί από τη Δικαιοσύνη, σημαίνει ότι η κυρία Τουλουπάκη, ας πούμε, θα δηλώσει ότι της τηλεφώνησε μια μέρα και της είπε, αυτός είναι ο κατάλογος με δέκα πολιτικούς. Θέλω να τους ενοχοποιήσεις. Ή θα βρεθεί εκείνος ο πρωτοδίκης που μετέφερε υποτίθεται τις εντολές Παπαγγελόπουλου και θα δηλώσει, ναι μάλιστα, εγώ ήμουν ο διαμετακομιστής των μηνυμάτων προς τους εισαγγελείς. Δεν γίνονται αυτά και δεν στέκονται σε κανένα δικαστήριο του κόσμου…

– Αν τον πήγαιναν σε Ειδικό Δικαστήριο;

– Με έξι δικαστές από την τακτική Δικαιοσύνη και έξι από τη Συμβούλιο της Επικρατείας και πρόεδρο τον αρχαιότερο δικαστή που είναι η πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας κ. Σακελλαροπούλου, όλα αυτά τα υποτιθέμενα «στοιχεία» θα κατέληγαν στον κάλαθο των αχρήστων…
Μάλιστα…

Ενδοιασμοί
Με βάση όλα τα προηγούμενα, δεν άντεξα και ρώτησα τον συνομιλητή μου, έναν από τους πιο γνωστούς δικηγόρους της Αθήνας:

– Αρα εύκολη δουλειά για σας. Θα τον αναλάβετε;

Δεσμεύθηκα να μην αναφέρω το όνομά του. Η απόφασή του είναι να μην αναλάβει την υπεράσπιση του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου, παρότι του ζητήθηκε. Εχει, όπως μου εξήγησε, πολλούς ενδοιασμούς όχι για το πρόσωπο του πρώην αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης, αλλά και γιατί απέφυγε να αναμειχθεί παντελώς στη σκευωρία για τη Novartis, διότι «είχε κάθετα αντίθετη άποψη για την επιχείρηση εμπλοκής των πολιτικών προσώπων». Οτι δεν αναμείχθηκε σε καμία φάση της υπόθεσης αυτής εκτιμώντας «γελοία τα στοιχεία» με τα οποία κατηγορήθηκαν οι πολιτικοί και ειδικότερα τέσσερις – πέντε εξ αυτών, για τους οποίους έχει συγκεκριμένη άποψη περί της πολιτείας τους.

– Κάθετα, όχι; Δεν θα τον αναλάβετε, λοιπόν, ρώτησα στο τέλος της συνομιλίας.

– Δημοσίως, όχι. Μπορεί να βοηθήσω ανεπισήμως αν μου ζητηθεί, άλλα όχι δημόσια. Εχω αποφασίσει…

Για να δούμε…

Ανήθικη επιχείρηση
Θετικό είναι ότι μία μία αδειάζουν οι καταλήψεις των κτιρίων στην Αθήνα, ειδικά εκείνων στις οποίες «φιλοξενούνται» πρόσφυγες και μετανάστες. Θετικό, διότι κοινό μυστικό είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν πέσει θύμα απίστευτης εκμετάλλευσης από μέρους κυκλωμάτων που τους φέρνουν και τους εγκαθιστούν σε άδεια κτίρια του κέντρου της πόλης, αντί ενός πολύ σοβαρού αντιτίμου και εν συνεχεία τους εκμεταλλεύονται με χίλιους τρόπους. Πρόκειται για την πιο ανήθικη επιχείρηση εκμετάλλευσης αθώων ανθρώπων που έφυγαν από τις χώρες τους διωγμένοι από τον πόλεμο, και υπό τον φόβο για τη ζωή τους.

Ομως μία επισήμανση προς την ΕΛ.ΑΣ.: καλώς αδειάζουν οι καταλήψεις. Το θέμα είναι να μην επαναληφθεί το ίδιο φαινόμενο που είχε συμβεί επί ΣΥΡΙΖΑ. Οταν άδειαζε μια κατάληψη, έμενε κενή για μερικές ημέρες, και μετά οι επιτήδειοι με γιουρούσια καταλάμβαναν εκ νέου το κτίριο και συνέχιζαν την έκνομη δράση τους. Να τελειώνει αυτό το φαινόμενο…

Καμία συγγνώμη για τις συκοφαντίες
Επί χρόνια διασύρθηκε. Κρεμάστηκε στα «μανταλάκια». Δέχθηκε ένα πλήθος επιθέσεων στο έρεβος του Διαδικτύου. Αποτέλεσε αγαπημένο θέμα των παρακρατικών μέσων ενημέρωσης που συντηρούσαν τα βορβορώδη υπόγεια του Μαξίμου. Δέχθηκε εξευτελισμούς, προσβολές και πλήθος συκοφαντιών, με αφορμή τις επιχειρηματικές της δραστηριότητες. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο ίδιος ο Τσίπρας στήριξαν πάνω της ολόκληρη στρατηγική προπαγάνδας προκειμένου να την παρουσιάσουν ως πρόσωπο ελλιπούς ηθικής, το οποίο κανονικά θα έπρεπε να είναι φυλακή αντί να κυκλοφορεί ελεύθερη.

Στα μέσα της εβδομάδας, η Μαρέβα Μητσοτάκη, περί αυτής πρόκειται, γνώρισε τη δικαίωση. Η μεικτή επιτροπή που έλεγξε τα οικονομικά της στοιχεία σε βάθος δεκαετίας την απάλλαξε κάθε κατηγορίας. Η γυναίκα δεν βρέθηκε να έχει εις βάρος της τίποτε. Με ψήφους δέκα υπέρ και έναν κατά, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ (φυσικά…) ονόματι Λάππα, η υπόθεσή της αρχειοθετήθηκε. Κι όμως, ουδείς εκ των υβριστών και συκοφαντών της ένιωσε την ανάγκη να της ζητήσει συγγνώμη. Ούτε μέσα ενημέρωσης ούτε κόμματα. Πολύ περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα ή ο Τσίπρας ως πολιτικός αρχηγός, ο οποίος παραβίασε τον άγραφο νόμο που υπαγόρευε να μένουν έξω από την πολιτική αντιπαράθεση των κομμάτων γυναίκες, παιδιά, κ.λπ.

Και όχι μόνο αυτό, άλλα όπως έγινε γνωστό, η κατάληξη του ελέγχου για όσα της είχαν καταλογιστεί παρότι ήταν γνωστή από μηνών στις αρμόδιες Αρχές, καθυστερούσε. Γιατί καθυστερούσε; Γιατί αυτό διευκόλυνε τον ΣΥΡΙΖΑ: Δεν ήθελε προεκλογικά να καταπέσει ένας ακόμη μύθος που είχε καλλιεργήσει. Ενα ακόμη ψεύδος. Ντροπή, θα έλεγα, άλλα ποιος από όλους αυτούς την έχασε, για να την αναζητήσεις.