Το Βατικανό {LF}των εξουσιαστών

H απομάκρυνση, χθες το πρωί, του μεταλλικού κοντέινερ που είχε βαφτιστεί «ΚΕΠ των αντιεξουσιαστών» από την Πλατεία Εξαρχείων έχει μεγάλη συμβολική σημασία – αλλά όχι μόνο συμβολική. Η νέα Αρχή του Δήμου Αθηναίων με τη βοήθεια της Αστυνομίας δήλωσε με αποφασιστικότητα τη δημοκρατική βούλησή της να αποδοθεί η πόλη στους πολίτες της. Σε όλους τους πολίτες, οποιασδήποτε ιδεολογίας. Για τους οποίους δεν μπορεί να ισχύουν οι κανόνες οποιασδήποτε ιδιότυπης ομάδας ελέγχει έναν χώρο, αλλά οι κοινοί κανόνες που ισχύουν για όλους τους πολίτες. Οι κανόνες του κράτους δικαίου που θεσπίστηκαν από τους εκπροσώπους του λαού στη Βουλή.

Τα τελευταία χρόνια έχουν εγκαθιδρυθεί πολλές παρεξηγήσεις στη ζωή μας. Μια απ’ αυτές προκύπτει από κάποιες ιδεολογίες όχι της προόδου, αλλά του προοδευτισμού – που δηλώνουν αριστερές, αναρχικές, αντιεξουσιαστικές, ανθρωπιστικές, λαϊκές κ.λπ. Κατά τους εκπροσώπους αυτών των ιδεολογιών, που συνιστούν μικρές συλλογικότητες, το δημοκρατικό μέτρο των πραγμάτων για την οργάνωση της ζωής μας δεν είναι σωστό, απαιτείται ένα άλλο μέτρο, το δικό τους. Τα κριτήρια της δημοκρατίας δεν τους ταιριάζουν, θεωρούν ότι μπορούν να υπάρχουν κάποιες περιοχές της πολης ή της χώρας με το δικό τους αυτόνομο δίκαιο, που θα πηγάζει από τη δική τους αντίληψη των πραγμάτων, από τη δική τους ιδεολογία. Κάθε συλλογικότητα κι ένα μικρό Βατικανό.

Μερικές τέτοιου τύπου συλλογικότητες γύρω από τα Εξάρχεια, πατώντας πάνω στον μύθο της ιδεολογικά ανήσυχης γειτονιάς που ήταν πάντα η περιοχή αυτή της πρωτεύουσας, μαζεύτηκαν τα περασμένα χρόνια, μέτρησαν τις δυνάμεις τους και αποφάσισαν να επιβάλουν το ιδιότυπο καθεστώς τους στην περιοχή. Τα χαρακτηριστικά αυτού του καθεστώτος αντλούσαν από μια πνευματική παράδοση του αναρχισμού, της οποίας υποτίθεται ότι οι συλλογικότητες αυτές είναι επίγονοι. Ο τραγουδιστής Νικόλας Ασιμος, ο εκδότης και συγγραφέας Λεωνίδας Χριστάκης, ο μπίτνικ Πάνος Κουτρουμπούσης, ο Μπαλής κι ο Κωνσταντινίδης, η Κατερίνα Γώγου, το περιοδικό «Ιδεοδρόμιο» και τα στέκια της πλατείας παρέχουν, κουτσά – στραβά, μια μυθολογία μορφών τις οποίες κάποιοι επικαλούνται για να θεμελιώσουν και να υπερασπίσουν το Βατικανό τους.

Οση εξαπλούστευση κι αν χωράει στη μυθολογία, η αλήθεια είναι ότι όλες οι προαναφερθείσες περιπτώσεις ήταν δημιουργικές νησίδες, διαφορετικοί σε μια γειτονιά που ανεχόταν και συχνά αποθέωνε τη διαφορετικότητα. Κανείς και καμία δεν διανοήθηκε ότι οι ιδέες θα μπορούσαν να είναι λόγος αποκοπής της γειτονιάς από την υπόλοιπη Αθήνα, κανείς δεν φαντάστηκε ότι μπορεί μια γειτονιά να ανήκει μόνο σε όσους έχουν μια ιδεολογία και σε όσους οι φορείς αυτής της ιδεολογίας ανέχονται. Πριν εμφανιστούν οι βίαιοι αντιεξουσιαστές, τα Εξάρχεια δεν είχαν σύνορα. Ούτε οι επισκέπτες τους έπρεπε να δείχνουν διαβατήριο. Δεν ήταν μόνο η γειτονιά της εξεγερμένης νεολαίας και των γκουρού της. Κάθε άλλο. Δεξιοί κι αριστεροί, νέοι και ηλικιωμένοι, συνυπήρχαν σε μια δημιουργική γειτονιά του κέντρου που ανήκε σε όλους.

Σε μια δημοκρατική γειτονιά. Οχι στο Βατικανό των φαιών (και κόκκινων καμιά φορά) εξουσιαστών που αυτοαποκαλούνται αντιεξουσιαστές – και στην ουσία περιφρονούν και τη δημοκρατία και τη διαφορετικότητα.