Πράσινο amber alert

Η πραγματική αξία μιας ομάδας αποκαλύπτεται όταν τα έχει χάσει όλα. Είναι ο φασματογράφος που μετρά τα καράτια. Στον επικοινωνιακό απόηχο των όσων δραματικών συμβαίνουν στον Παναθηναϊκό το συμπέρασμα που συνάγεται βγαίνει αβίαστο: η αξία του συλλόγου είναι τελικά πολύ μικρή. Το λένε με τον τρόπο τους οι επιφανείς οπαδοί του, αυτοί που κάποτε έπαιζαν νωχελικά με τις χάνδρες των κεχριμπαρένιων κομπολογιών τους απολαμβάνοντας από τα επίσημα της Λεωφόρου και του Ολυμπιακού Σταδίου τις μεγάλες νίκες των Τριφυλλιού. Τις πορείες στην Ευρώπη, τους παικταράδες που φόρεσαν την πράσινη φανέλα, τον Μπουμπλή-Ρότσα, τον Σαραβάκο, τον Ζάετς, τον Δομάζο, τον Βαζέχα, τον Καμάρα, τον Οικονομόπουλο και δεκάδες άλλους.

Πού είναι τώρα οι πλούσιοι οπαδοί του Παναθηναϊκού; Πού κρύβονται; Τι περιμένουν για να αναλάβουν τις τύχες της ομάδας; Εύκολο είναι να κατηγορούν τον Γιάννη Αλαφούζο που είναι συνέχεια με το χέρι στην τσέπη. Τι θα γινόταν όμως αν κι αυτός έλεγε «φτάνει πια»;

Το τι χρειάζεται ο Παναθηναϊκός για να γίνει ξανά πρωταγωνιστής το είπε με σαφήνεια ο Δομάζος. «Για να φτιάξεις μεγάλη ομάδα πρέπει να έχεις γήπεδο και να κάνεις μεταγραφές. Οταν υπάρχει δικό σου γήπεδο υπάρχουν έσοδα, δεν ζητάς συνεχώς λεφτά από τον κόσμο».

Οταν ανθίζουν τα λουλούδια οι μέλισσες έρχονται απρόσκλητες. Ολοι αυτοί που κρύβονται σήμερα θα είναι οι πρώτοι που θα τρέξουν, αν σπάσει ο διάολος το πόδι του και το Τριφύλλι καταφέρει να ανθίσει μέσα στις αντίξοες συνθήκες. Γιατί το ποδόσφαιρο λειτουργεί με τους κανόνες της ζωής. Κάνει κύκλους. Μπορεί κάποιες φορές να είναι μεγάλοι, αλλά κλείνουν. Η γιαγιά μου βέβαια το έλεγε αλλιώς με τον τροχό. Εν πάση περιπτώσει. Και τότε κάποιοι ελαφρόμυαλοι μπορεί να φωνάξουν και συνθήματα υπέρ τους για να αγοράσουν την ομάδα. Τι ωραία που είναι τα πράγματα όταν είσαι έξω από τον χορό…